Τιριτόμπα

Πρώτη ευχάριστη είδηση. Αποφασίσαμε επιτέλους ποιο είναι το πρόβλημα. Λέγεται «Μεταναστευτικό», είναι οξύ και το «Προσφυγικό» δεν αποτελεί παρά μια πτυχή του.

Οσοι δηλαδή μας χτυπάνε την πόρτα είναι κατ’ αρχήν υποψήφιοι μετανάστες. Ενδεχομένως κάποιοι από αυτούς είναι και πρόσφυγες.

Αλλά εμείς πρέπει να τα βγάλουμε πέρα με όλους.

Δεύτερη ευχάριστη είδηση. Αφού αποφασίσαμε ποιο είναι το πρόβλημα, συμφωνήσαμε και στην ουσία του.

Το μεταναστευτικό δεν είναι ζήτημα ανθρωπισμού, ούτε ιδεολογίας, ούτε δικαιωμάτων, ούτε αισθημάτων, ούτε ασφάλειας, ούτε «αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά!», ακόμη κι αν κάποια στιγμή είναι κάτι από αυτά.

Είναι πρωτίστως ένα βαθιά λαϊκό πρόβλημα που έχει ταράξει την ευρωπαϊκή κοινωνία κι έχει αποδιοργανώσει το πολιτικό σύστημα σε πολλές χώρες.

Είναι ένα πρόβλημα που αγγίζει κάθε πολίτη, κάθε οικογένεια, κάθε γειτονιά, κάθε χωριό. Και το οποίο δοκιμάζει κυρίως τα πιο λαϊκά στρώματα που αισθάνονται απροστάτευτα ή τις λιγότερο προνομιούχες κοινωνικές ομάδες που φοβούνται ότι απειλείται ο τρόπος ζωής τους.

Επιτέλους δηλαδή καταλάβαμε ότι το Μεταναστευτικό γεννάει πολιτικά τέρατα.

Εδώ τελειώνουν τα ευχάριστα και πάμε στα δυσάρεστα.

Πρώτη δυσάρεστη είδηση. Ακόμη κι αν καταλάβεις ποιο είναι το πρόβλημα, αυτό δεν σημαίνει ότι ξέρεις πώς να το λύσεις.

Ο Θεός να με βγάλει ψεύτη αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει σήμερα άνθρωπος σε ολόκληρη την Ευρώπη που έχει σαφή εικόνα πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί το Μεταναστευτικό.

Ολοι τσαλαβουτάνε δεξιά κι αριστερά, όλοι δοκιμάζουν δεξιά κι αριστερά, αλλά πανί δεν βλέπω στον ορίζοντα. Μόνο μετανάστες κι άλλους μετανάστες.

Δεύτερη δυσάρεστη είδηση. Καλώς ή κακώς, το Μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα για όλους τους Ευρωπαίους. Ισως θα έπρεπε, αλλά δεν είναι.

Οι βάρκες από την Τουρκία ή τη Λιβύη δεν φτάνουν ούτε στο Ταλίν της Εσθονίας, ούτε στην Μπρατισλάβα, ούτε στη Βουδαπέστη.

Φτάνουν στη Λέσβο και στην Λαμπεντούζα. Δυστυχώς.

Τρίτη δυσάρεστη είδηση. Οπως πάντα όταν δεν υπάρχει λύση σε ένα πρόβλημα, αρχίζει η πολιτική τιριτόμπα. Και το μπερδεύει ακόμη περισσότερο.

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο σύνθετη.

Δεν ισχύει ότι «οι μετανάστες είναι αδέλφια μας», διότι δεν είναι. Οπως δεν ισχύει κι ότι «οι μετανάστες είναι εχθροί μας», διότι ούτε αυτό είναι. Οι μετανάστες είναι δυστυχισμένοι άνθρωποι.

Απλώς, όπως έλεγε κάποτε κι ο Μισέλ Ροκάρ, η Ευρώπη «δεν μπορεί να περιθάλψει τη δυστυχία όλου του πλανήτη».

Δεν είμαι λοιπόν αισιόδοξος ότι θα βρεθεί λύση. Εκτός αν πληρώσουμε (ακριβά και ποικιλοτρόπως) την Τουρκία και τη Λιβύη να μετατραπούν σε μόνιμα προσφυγικά στρατόπεδα.

Είναι όμως αυτό λύση;