Αναρμόδιοι

Η αντιμετώπισητου προσφυγικού προβλήματος από την προηγούμενη κυβέρνηση ήταν επιεικώς αξιοθρήνητη. Αυτό δεν δικαιολογεί όμως την απόλυτη διαστρέβλωση της πραγματικότητας από τη σημερινή κυβέρνηση. Και, εν πάση περιπτώσει, όταν κάποιοι (έστω και παντελώς αναρμόδιοι) υπουργοί διαψεύδονται τόσο από τις αρμόδιες υπηρεσίες όσο και από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, υπάρχει κάποιο ζήτημα.

Ο ένας αναρμόδιος υπουργός είναι ο Αδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος «αναγνωρίζει» ως πρόσφυγες μόνο τους Σύρους που φτάνουν στη χώρα μας και είναι, κατά τις μετρήσεις του, το 7% του συνόλου. Οι υπόλοιποι, μεταξύ των οποίων και οι Αφγανοί, είναι «χαμηλού προσφυγικού προφίλ», άρα μη πρόσφυγες, άρα λαθρομετανάστες.

«Ελάχιστους» (κάτω από 1%, ας πούμε;) υπολόγισε τους Σύρους και ένας άλλος αναρμόδιος υπουργός, ο Μάκης Βορίδης. Μόνο που και οι δύο διαψεύστηκαν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος είπε την Παρασκευή στην «Ωρα του Πρωθυπουργού» ότι από όσους πρόσφυγες και μετανάστες φτάνουν στη χώρα μας, Σύροι είναι δύο στους δέκα. Πράγματι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Αρμοστείας, το ποσοστό τους είναι 21%. Πολύ μικρότερο ασφαλώς από το 75% του συνόλου που ήταν το 2015, αλλά τουλάχιστον τριπλάσιο από τα στοιχεία των αναρμόδιων υπουργών.

Και πάλι, βέβαια, οι Σύροι αποτελούν μειοψηφία. Δικαιολογεί το γεγονός αυτό τη μετονομασία του προβλήματος από Προσφυγικό σε Μεταναστευτικό; Οχι. Διότι σύμφωνα με τα ίδια επίσημα στοιχεία, το 39% όσων έχουν φτάσει το 2019 στη χώρα μας είναι Αφγανοί και το 6,5% Παλαιστίνιοι. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να μην «αναγνωρίζονται» ως πρόσφυγες από τον υπουργό Ανάπτυξης και Επενδύσεων, σύμφωνα με τον ΟΗΕ όμως έχουν προσφυγικό προφίλ 70% και 90% αντιστοίχως. Χαμηλό δεν το λες.

Το ζήτημα του προσφυγικού προφίλ έχει φυσικά στατιστικό χαρακτήρα. Οταν εξετάζεται ένα αίτημα ασύλου, δεν λαμβάνεται υπόψη μόνο η χώρα καταγωγής, αλλά και οι λόγοι για τους οποίους το συγκεκριμένο άτομο έφυγε από τη χώρα του. Καλό είναι επίσης να θυμόμαστε, αρμόδιοι και αναρμόδιοι, ότι όπως αναγράφεται στην ιστοσελίδα της Υπατης Αρμοστείας «το δικαίωμα να αναζητά άσυλο σε μια άλλη χώρα ένας άνθρωπος που έχει χάσει την προστασία της δικής του χώρας προβλέπεται στο Αρθρο 14 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Κατά συνέπεια, «δεν αποτελεί έγκλημα το να ζητά κανείς άσυλο, ακόμα και αν έχει μπει στη χώρα με παράτυπο τρόπο».

Ολα αυτά δεν σημαίνουν ασφαλώς ότι πρέπει να ανοίξουν τα σύνορα για τον κάθε πικραμένο. Η Ελλάδα πράγματι «δεν είναι ξέφραγο αμπέλι», σύμφωνα με την έκφραση του συρμού. Πρέπει όμως, αν μη τι άλλο, να ξέρουμε για τι μιλάμε. Κι ακόμη καλύτερα να μιλάμε γι’ αυτά που ξέρουμε. Ο Γεωργιάδης μπορεί να κάνει θαυμάσια δουλειά με τις επενδύσεις, όπως έκανε αξιόλογη δουλειά με την υγεία. Δεν αφήνει τους «λαθρομετανάστες» στην ησυχία τους;