Η ευθύνη {LF}είναι δική μας

Η Ελλάδα και η Κύπρος απειλούνται ευθέως, εμπράκτως και διαρκώς από την Τουρκία. Οι δύο χώρες είναι μέλη του σκληρού πυρήνα της Ευρώπης. Ομως αυτή κάνει τον βλάκα. Δεν παίρνει θέση. Μιλάμε για την ουσία, για γνήσια θέση, όχι για άνευ σημασίας κουβέντες που λέγονται με τα χίλια ζόρια και με ακόμα περισσότερες επιφυλάξεις από τα όργανα των Βρυξελλών. Και που οι Τούρκοι δικαίως τις γράφουν εκεί που πρέπει. Μάλιστα, αν δεν ήταν κάποιες χώρες να ενδιαφέρονται για δικούς τους λόγους, ούτε κι αυτές οι μηδενικής αξίας θέσεις θα διατυπώνονταν. Από ολόκληρη την ΕΕ η Ελλάδα και η Κύπρος μπορούν πιθανώς να υπολογίζουν μόνον σε ένα σύμμαχο, ευτυχώς τον πιο σημαντικό: τη Γαλλία. Ομως αυτό ουδεμία σχέση έχει με την ΕΕ. Ως προς τις Βρυξέλλες, η Ελλάδα και η Κύπρος στον κίνδυνο είναι μόνες τους. Τώρα τι σόι Ενωση είναι αυτή ας το σκεφτεί ο καθένας.

Αυτή είναι η μία διάσταση της διπλωματικής ισορροπίας. Η άλλη, μακράν πιο σημαντική, είναι με τις ΗΠΑ. Ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάικ Πομπέο είπε προχθές όταν ρωτήθηκε σχετικά με το ενδεχόμενο τουρκικά στρατεύματα να αποβιβαστούν σε ελληνικό νησί: «Να είστε βέβαιοι ότι θα δράσουμε για να προστατεύσουμε και να διατηρήσουμε τις βασικές αξίες της κυριαρχίας ενός κράτους, του κράτους Δικαίου και της προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας». Η φράση του ικανοποίησε την Ελλάδα. Και σωστά: είναι η πιο σαφής και ισχυρή δήλωση υπέρ των ελληνικών θέσεων που έχει έρθει μέχρι σήμερα από την Ουάσιγκτον. Και, ασφαλώς, δήλωση που οι Βρυξέλλες δεν έχουν διανοηθεί να κάνουν ως θα όφειλαν. Ο Πομπέο είπε επίσης ότι οι προκλήσεις της Τουρκίας είναι απαράδεκτες. Είπε και πολλά ακόμα: για τα ενεργειακά, για τις διμερείς σχέσεις στο πλήρες φάσμα τους, για τη συνεργασία με το Ισραήλ κοκ. Συνολικά, το ταξίδι του στην Αθήνα είναι κάτι περισσότερο από επιτυχές. Και σε αυτό πρέπει κανείς να περιλάβει και τη Συμφωνία για τη στρατιωτική συνεργασία και τις λεγόμενες βάσεις: όσο ισχυρότερη και ευρύτερη η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στο ελληνικό έδαφος τόσο το καλύτερο για την Ελλαδα – μας πήρε λίγο πάνω από μισό αιώνα, αλλά ευτυχώς, επιτέλους, το καταλάβαμε. Είναι όμως πανάκεια; Ανοίγουμε σαμπάνιες; Ασφαλώς όχι.

Υπάρχει ένα ακόμα σημείο το οποίο προηγείται των ισορροπιών ακόμα και με τις ΗΠΑ, τις μόνες που μετράνε. Το θεμέλιο όλων: Οσο καλά κι αν εξελιχθούν (ή όχι) οι παραπάνω σχέσεις, χωρίς τη γνήσια έμπρακτη απόφαση της ίδιας της Ελλάδας να μην επιτρέψει την επιβολή τετελεσμένων από την Τουρκία τίποτα από αυτά δεν θα έχει αξία. Η αμερικανική τοποθέτηση είναι εξαιρετικά σημαντική. Αν όμως η Ελλάδα επιτρέψει στους Τούρκους να επιφέρουν στρατιωτικά τετελεσμένα, ό,τι και να γίνει μετά θα γίνει επί αυτών, σε μία μακράν δυσμενέστερη νέα πραγματικότητα. Οι Τούρκοι το ξέρουν. Γι’ αυτό δεν πτοούνται. Τέτοια τετελεσμένα δεν πρέπει να επέλθουν με κανένα τρόπο. Πρέπει να αποκρουστούν με οποιοδήποτε τίμημα. Και αυτό μόνον η ίδια η Ελλάδα μπορεί, πρόκειται(;) και πρέπει να το κάνει. Ουδείς άλλος στη θέση της. Η ευθύνη είναι δική μας.