«Η μεγάλη περιπέτεια {LF}στην Ντόχα»

«Η μεγάλη περιπέτεια στην Ντόχα». Θα μπορούσε να είναι και τίτλος στο βιβλίο της αθλητικής ζωής του Αλέξανδρου Παπαμιχαήλ. Του πολύπειρου έλληνα βαδιστή, του αθλητή ο οποίος μολονότι έχει δώσει το παρών σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες και τέσσερα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, σε όλες τις σπουδαίες διοργανώσεις δηλαδή, αυτό που βίωσε στο Κατάρ μάλλον δεν έχει προηγούμενο.

«ΤΑ ΝΕΑ» τον βρήκαν την Πέμπτη το μεσημέρι στη Ντόχα – άλλωστε η αποστολή πρόκειται να επιστρέψει τη Δευτέρα. Η πρώτη ερώτηση είναι «συνήλθες;», αλλά εκεί, μαζί με την απάντηση έρχεται ένας ποταμός γεμάτος εικόνες, συναισθήματα, στιγμές.

«Ο δικός μας αγώνας άρχισε βράδυ, μισή ώρα πριν από τα μεσάνυχτα».

Τον διακόπτω. «Δηλαδή, ξεκίνησε το Σάββατο και ολοκληρώθηκε την επόμενη ημέρα»;

«Ακριβώς. Ξημερώματα Κυριακής. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες. Θα τολμούσα να πω, έως επικίνδυνες. Αν και οι διοργανωτές έκαναν ό,τι έπρεπε  στο Στάδιο Χαλιφά, για τους βαδιστές και τους μαραθωνοδρόμους δεν έπραξαν κάτι ανάλογο».

«Τι θερμοκρασία είχε εκείνη την ώρα;».

«Η θερμοκρασία δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ηταν κοντά στους 31 βαθμούς. Η υγρασία, όμως, έφτανε το 97%! Τρομερό κοκτέιλ που εκτόξευε τη ζέστη ακόμη και πάνω από τους 40 βαθμούς. Και είχαμε μπροστά μας 50 χιλιόμετρα βάδην. Δεν έχω ξανακάνει στη ζωή μου τέτοιον αγώνα. Σε αυτές τις καταστάσεις. Βαδίζαμε τελείως μηχανικά, με την ψυχή μας και μόνο. Για να φτάσουμε στο τέρμα. Πήρα τη 17η θέση και είμαι ικανοποιημένος. Θα μπορούσα, βέβαια, ακόμη καλύτερα, από 12ος έως 16ος, αλλά νιώθω καλά».

Σύμφωνοι με όλα αυτά, αλλά τι προετοιμασία κάνατε; Ολοι, υποθέτω, είχατε γνώση πως θα τρέξετε σε ζέστη αφόρητη.

«Ετρεχα και ετοιμαζόμουν για το Παγκόσμιο κατά βάση στον τόπο καταγωγής μου, στην Καρδίτσα. Με περίπου 38 βαθμούς θερμοκρασία. Βγαίναμε ακόμη και μεσημέρι να τρέξουμε, ώστε να είναι οι συνθήκες πάνω κάτω αυτές που θα συναντούσαμε. Αλλά αυτό που ζήσαμε, δεν μπορούσαμε καν να το σκεφτούμε. Μας είπαν δε, ότι εκείνες τις ημέρες είχε και έναν μίνι καύσωνα! Αυτό τα λέει όλα. Δεν μπορούσες να αναπνεύσεις, το λέω πολύ ειλικρινά. Από τους 46 αθλητές τερμάτισαν 28».

Και αμέσως μετά τον τερματισμό;

«Οποιος έχει δει φωτογραφίες, σίγουρα θα κατάλαβε. Οι περισσότεροι πήγαν, εγώ ανάμεσα σε αυτούς, στο ιατρείο του Σταδίου για άμεση ενυδάτωση. Μια διαδικασία που κράτησε περίπου ένα εικοσάλεπτο».

Μίλησες για το Χαλιφά; Οι διαφορές του «έξω» με το Στάδιο ποιες ήταν;

«Εκεί δεν είχε ζέστη! Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι κρύωνε, μάλιστα. Εχουν τοποθετήσει παντού κλιματιστικά τεράστια, δεν καταλαβαίνουν τίποτα οι αθλητές και οι θεατές. Στο βάδην, όμως, δεν το έφτιαξαν καλά το πρόγραμμα. Θα μπορούσαν να κάνουν, για παράδειγμα, μια πιο κλειστή διαδρομή. Τρέχαμε σε ένα πάρκο μπροστά στη θάλασσα. Το ακόμη χειρότερο; Είχαν προβολείς για να κάνουν τη νύχτα μέρα, με αποτέλεσμα να αυξηθεί κατά πολύ η θερμότητα! Εκτός αυτού, απαγόρευσαν τα λεγόμενα «ψεκαστήρια», να μας πετούν δηλαδή νερό. Με δικαιολογία ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ατύχημα, να γλιστρήσουμε».

Κάτι άκουσα για καπέλα με παγάκια.

«Αλήθεια είναι. Οι δρομείς εφοδιάζονταν με καπέλα που είχαν μέσα πάγο, ώστε να διατηρούν χαμηλά τη θερμοκρασία του κεφαλιού τους».

Εκτός Σταδίου, μακριά από τους αγώνες,
η όλη κατάσταση πώς μπορεί να περιγραφεί;

«Με μια λέξη, πολύ δύσκολη. Ο κόσμος πρέπει να συνηθίσει σε τέτοια ζέστη. Στο ξενοδοχείο όλα καλά, διαβίωση, φαγητό, τα πάντα. Αλλά έπρεπε μόλις έβγαινες έξω, να πας άμεσα σε άλλον χώρο με κλιματιστικό. Με αυτά ζουν οι κάτοικοι του Κατάρ. Σκέψου ότι βλέπεις ουρανοξύστες στην πόλη και όχι ανθρώπους στον δρόμο. Δεν περπατάνε! Ούτε 100 μέτρα. Με τους συναθλητές μου, συμφωνήσαμε πως ο αγώνας των 50 χιλιομέτρων που  κάναμε, χαρακτηρίζεται ως άθλος»!