Η διαφορά {LF}του αυθεντικού {LF}με το ιμιτασιόν

Αφαιρέστε τον Λιονέλ Μέσι από τη σημερινή ομάδα Μπαρτσελόνα. Τι μένει; Μια μετριότητα. Κάντε το ίδιο με τους δύο καλύτερους παίκτες του Αγιαξ την περυσινή σεζόν, τον Φρένκι Ντε Γιονγκ και τον Ματάις Ντε Λιχτ. Τι μένει; Μια αιώνια ποδοσφαιρική φιλοσοφία.

Αυτή είναι η διαφορά της αυθεντικής κροϊφικής κουλτούρας από την ιμιτασιόν.

Στη μετα-Μέσι εποχή η Μπαρτσελόνα θα ζήσει πολύ δύσκολες μέρες. Θα συνειδητοποιήσει με βίαιο τρόπο πως η ταύτισή της με την κροϊφική προσέγγιση του ποδοσφαίρου είναι μια ουτοπία. Η ανάδειξη μιας χρυσής φουρνιάς παικτών από την ακαδημία ήταν σύμπτωμα και όχι εξέλιξη.

Η αγωνιστική της ταυτότητα είναι έργο ενός εμπνευσμένου προπονητή, του Πεπ Γκουαρντιόλα. Οσο απομακρύνεται η Μπαρτσελόνα από τη χρυσή τετραετία του Πεπ τόσο γίνονται δυσδιάκριτα τα χαρακτηριστικά εκείνου του ποδοσφαίρου.

Με τη δεδομένη φυγή του Μέσι λόγω ηλικίας, το καμάρι της Καταλωνίας θα καταντήσει μια προγονόπληκτη ομάδα που θα καυχιέται για το ποδόσφαιρο που έπαιζε στο μεταίχμιο των δύο τελευταίων δεκαετιών και τον σπουδαίο Αργεντινό που έσπασε όλα τα ρεκόρ του ισπανικού ποδοσφαίρου.

Ο Αγιαξ δεν έχει ανάγκη από Μέσι. Τα ονόματα των παικτών που έφυγαν από την ομάδα του Αμστερνταμ στην κορύφωση της καριέρας τους θα μπορούσαν να γεμίσουν τόμους. Πέρασε κι αυτός δύσκολα χρόνια όμως η φλόγα της κροϊφικής φιλοσοφίας παραμένει αναμμένη και έτοιμη να βάλει φωτιά ανά πάσα στιγμή στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Οπως έκανε πέρυσι, όπως θα κάνει και φέτος. Χωρίς Ντε Λιχτ, χωρίς Ντε Γιονγκ.

Η σύγκριση της Μπαρτσελόνα με τον Αγιαξ θυμίζει τη σύγκριση του Παρθενώνα που έκτισαν οι Αμερικανοί στο Νάσβιλ του Τενεσί με τον αυθεντικό που ρίχνει τη σκιά του πάνω μας.

Μπορεί ο πρώτος να μην έχει ρυτίδες από την Ιστορία, πιθανόν βγάζει περισσότερα χρήματα από τα εισιτήρια και τα αναμνηστικά. Είναι όμως ιμιτασιόν, μια απομίμηση που ποτέ δεν θα μπορέσει να γίνει αυθεντικός.