Εγώ

Είπε: «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είμαι εγώ». Σύντροφοι και συντρόφισσες ανά την Ελλάδα ανατρίχιασαν από την ανιδιοτέλεια του ηγέτη τους. Σκούπισαν τα δάκρυά τους με τις ολόσωμες αφίσες των εκλογών και έτρεξαν να προσκυνήσουν το χώμα που πατάει, τραγουδώντας πως «ήρωες τέτοιοι μπορούν μοναχά να βγούνε μέσα απ’ την εργατιά». Οι ορίτζιναλ συριζαίοι. Γιατί οι πασοκοσυριζαίοι προτιμούν άσματα όπως το «αν δεν είχα κι εσένανε, τι θα ήμουν στη γη» – που, στο κάτω κάτω, έχει μεγαλύτερη δόση αλήθειας.

Βαφτίσια

Και γιατί να αλλάξει όνομα ο ΣΥΡΙΖΑ; Μας έκανε τίποτα κακό; Αυτό λέει η Τασία Χριστοδουλοπούλου και αποφεύγω να σχολιάσω για να μη χαρακτηριστώ εμπαθής. Φαντάζομαι πως η ίδια και άλλοι εντός ΣΥΡΙΖΑ ενοχλούνται από τις διαρκείς αναφορές στην Αλλαγή και σε «πορείες προς τον λαό». Συστήνω απλά λίγη υπομονή. Τώρα ειδικά που έγινε σαφές πως κανένα νέο κόμμα δεν δημιουργείται και – τι έκπληξη! – δεν θα γίνουν ούτε βαφτίσια, οι της Προοδευτικής Συμμαχίας χρειάζονται ένα συμπονετικό πατ πατ στον ώμο.

Ευθύνες

Ακούω τα στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης, ανάμεσά τους και τον Γιάννη Μπαλάφα, να μιλούν για τον σχεδιασμό της ΝΔ στο Προσφυγικό. Οντως, όταν ο αρμόδιος υπουργός επισκέφθηκε τη Μόρια και επέστρεψε με «θετικές εντυπώσεις», δεν μπορώ να πω πως έχουν πολύ άδικο. Μετά θυμάμαι ποιοι μιλούν και σκέφτομαι ότι είναι πάντα πιο εύκολο να αναγνωρίσεις τις ευθύνες των άλλων και όχι τις δικές σου.

Μαύρο

Μια γυναίκα έχασε τη ζωή της σε ένα κέντρο υποδοχής προσφύγων, στο οποίο οι συνθήκες διαβίωσης αποτελούν ντροπή για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Το μόνο που βρήκε να πει ο Κυριάκος Βελόπουλος είναι πως «οι λαθροεισβολείς βάζουν μόνοι τους τις φωτιές». Συμπέρασμα: οι χρυσαυγίτικες μέρες της Βουλής βρίσκονται πίσω μας, η μαυρίλα όμως δεν ξεπλένεται τόσο εύκολα.