Και ολίγον πράσινο

Η Ελλάδα ανακάλυπτε, επείσακτη κυρίως από τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες, την οικολογία μετά τη μεταπολίτευση. Το πράσινο κίνημα είχε ήδη γίνει μόδα στον χώρο τον αναρχοαυτόνομων. Κατά βάσιν, ήταν εναντίον της πυρηνικής ενέργειας, γι’ αυτό και το σηματάκι που έλεγε «Πυρηνική ενέργεια; Οχι, ευχαριστώ» το οικειοποιήθηκε γρήγορα, στις αρχές του 1980, το μικρό ΚΚΕ εσωτερικού, που δεν είχε και πολλά να χάσει.

Αλλά δεν είχε και πολλά να κερδίσει. Τα πράσινα κινήματα, άλλωστε, έκαναν αυτόνομη καριέρα με τη σφραγίδα των Οικολόγων Εναλλακτικών, και κάθε τόσο, μετά το 1989, όλο και κάποιος οικολόγος βρισκόταν στη Βουλή. Αλλά στην ουσία, ουδείς στην Ελλάδα μπόρεσε να κεφαλαιοποιήσει τη μόδα, γι’ αυτό και η οικολογία έμεινε ως προβληματισμός μερικών σοβαρών καθηγητών και αρθρογράφων, ως πολιτικό εφαλτήριο αριστερίστικων στην ουσία σχημάτων, ως μόδα για κάποιους εκπροσώπους του κακόγουστου πολιτικού cult και ως επαγγελματική ενασχόληση στελεχών ορισμένων από τις πρώτες ΜΚΟ.

Ενα παλιό στέλεχος του ΚΚΕ εσωτερικού, από τη δεκαετία του 1970, όταν έβλεπε ότι το κόμμα δεν είχε αγκαλιάσει κάποιο από τα πιο σύγχρονα κινήματα που θα μπορούσε να φέρει μέλη και, πιθανόν, ψηφοφόρους, ζητούσε στις ολομέλειες λίγο περισσότερο ευέλικτο μαρξισμό. Για το γυναικείο κίνημα, για τις μειονότητες και για την οικολογία. Κάπως έτσι, τη δεκαετία του 1990, τα αριστερά κόμματα στην Ελλάδα άρχισαν να προσθέτουν στο κόκκινο χρώμα τους και ολίγον πράσινο. Αλλά ακόμα κι αν ο Συνασπισμός έγινε και της Οικολογίας, το κοινό δεν αβγάταινε. Δεν φτάνουν οι διακηρύξεις περί οικολογίας για να αποκτήσει εμβέλεια ένα ελάχιστα αστραφτερό προϊόν.

Ελάχιστα αστραφτερό πολιτικό προϊόν είναι πλέον και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ψάχνει κι αυτός ολίγον πράσινο για να δείξει ότι έχει ποικιλία το πολυσυλλεκτικό σουπερμάρκετ που προσπαθεί να ανακαινίσει. Εχει καλή θέση, αλλά λείπει το όραμα. Τι πουλάει, αλήθεια, ο οικολόγος Τσίπρας; Θέλει λιγνίτες με θέσεις εργασίας και συνδικαλιστές προς μετεγγραφή ή εναλλακτικές πηγές ενέργειας; Μήπως θέλει «λεύτερα βουνά χωρίς αιολικά;». Ηλεκτρικό ρεύμα θέλει – ή θα προπαγανδίζει να γυρίσουμε στα λυχναράκια; Θέλει καθαρές πόλεις; Κι αν τις θέλει, γιατί τις ρυπαίνει με αφίσες που κάποιοι τις αναρτούν αλλά κανείς δεν τις κατεβάζει;

Εχοντας μπλέξει στις λεπτομέρειες, ο Τσίπρας ανακαλύπτει σιγά σιγά ότι και τα σουπερμάρκετ θέλουν καλή διαχείριση και, οπωσδήποτε, επιλογές. Θα το καταλάβει καλύτερα όταν μεγαλώσει ο ανταγωνισμός.