Το καλό το… κλίμα το ’φαγε ο γάιδαρος

Και φρέσκο γάλα να ήταν ντάλα Ιούλιο εκτός ψυγείου περισσότερο θ’ άντεχε: το «καλύτερο κλίμα» που διαπίστωσε η κυβέρνηση στη συνάντηση Ερντογάν – Μητσοτάκη στη Νέα Υόρκη, μέσα σε λίγες ώρες, το… έφαγε ο γάιδαρος. Το κάνε… μια χαψιά. Πάνε και οι «ειλικρίνειες», πάει και πίστη στη δύναμη της (έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτης) σχέσης των δύο, πάνε όλα. Ο «τυφώνας Τσαβούσογλου» τα πήρε και τα σήκωσε. Ή, μάλλον, ελπίζει κανείς, επιτέλους, τα προσγείωσε.

Υπάρχουν δύο ενδεχόμενα ως προς τις «καλές» εκτιμήσεις που εξέπεμψε η κυβέρνηση: το ένα είναι να έχει αντίληψη της πραγματικότητας και απλώς να υπέκυψε στην προδήλως λαϊκιστική ανάγκη να εμφανίσει κάτι «θετικό» που ασφαλώς δεν υπήρξε, ούτε βέβαια μπορούσε να υπάρξει. Αυτό είναι το «καλό» ενδεχόμενο. Το «κακό» είναι να πίστεψε και η ίδια αυτά που έλεγε. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, λίαν ανησυχητικό, η προχθεσινή παρέμβαση του Τσαβούσογλου με τα καράβια του και με τις άγριες επιθετικές απειλές του προς την Ελλάδα και την Κύπρο ίσως είναι δώρο εξ ουρανού. Γιατί αν έστω και μία στο εκατομμύριο η κυβέρνηση σκέφτηκε στα σοβαρά ότι η Τουρκία πρόκειται να μεταβάλει έστω και κατά ένα χιλιοστό την αναθεωρητική πολιτική της επειδή ο Μητσοτάκης θα «έπειθε» τον Ερντογάν, βρίσκεται εκτός πάσης πραγματικότητος.

Οι εξίσου αφελείς μα και αντιφατικές εκτιμήσεις που μεταφέρθηκαν αυτές τις μέρες μπορούν ως ένα βαθμό να γίνουν κατανοητές από το «βάπτισμα του πυρός» στη διεθνή σκηνή και ιδίως στην πιο δύσκολη για την Ελλάδα πίστα της. Οχι να δικαιολογηθούν, να κατανοηθούν με κάποια απαραίτητη συγκατάβαση. Αυτό όμως τελείωσε. Τώρα, ο Τσαβούσογλου προσγειώνει την κυβέρνηση στην πραγματικότητα – και, είπαμε, ευτυχώς. Τώρα λοιπόν τέτοιου είδους προχειρότητες πρέπει να μπουν στην άκρη. Και η κυβέρνηση να κοιτάξει τι μπορεί να κάνει για να προετοιμαστεί η Ελλάδα όσο το δυνατόν αρτιότερα και διπλωματικά και στρατιωτικά ενόψει της δεδομένης αποφασιστικότητας της Τουρκίας να προβεί σε σκληρές μονομερείς πράξεις και να επιφέρει τετελεσμένα.

Πρέπει εδώ να θυμάται κανείς ότι πρόκειται για μία χώρα – και μία κυβέρνηση – η οποία κατέρριψε ρωσικό πολεμικό αεροσκάφος! Είναι κάτι που δεν αποφάσιζαν να κάνουν ούτε οι Αμερικανοί, ούτε στα πιο επικίνδυνα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Επίσης, πρόκειται για μία χώρα που ενεργεί διαρκώς στρατιωτικά έξω από τα ανατολικά σύνορά της και που έχει καταφέρει, μέσω της υπόθεσης των S-400 και των F-35 να προκαλέσει τεράστιο πονοκέφαλο στην Ουάσιγκτον. Πρόκειται για μία χώρα που επιχειρεί τριπλή συμμαχία με το Ιράν και τη Ρωσία. Και, τέλος, για μία χώρα που χρησιμοποιεί ανθρώπους, πρόσφυγες και μετανάστες, ως ανθρώπινο όπλο στο μπρα ντε φερ με την Ευρώπη, μέχρι στιγμής δε με μεγάλη επιτυχία.

Αυτή η χώρα δεν αλλάζει πολιτική για κανενός τα γλυκά μάτια. Αλλάζει μόνο με έναν τρόπο: όταν πειστεί ότι δεν φοβάσαι και ότι είσαι ακόμα πιο αποφασισμένος από την ίδια να την κάνεις να πληρώσει πάρα πολύ ακριβά τις εξυπνάδες της. Τώρα, για το αν και το πώς γίνεται αυτό, στο Μέγαρο Μαξίμου ξέρουν πού πρέπει να ρωτήσουν.