Οι σκαφάτοι επενδυτές

Ο Τζορτζ Μάικλ Κόχαν ήταν αμερικανός θεατρικός συγγραφέας, συνθέτης, στιχουργός, ηθοποιός, τραγουδιστής και χορευτής που γνώρισε τεράστιο σουξέ στην Αμερική τα χρόνια που οι Ευρωπαίοι σκοτωνόντουσαν στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στη Νέα Υόρκη υπάρχει το άγαλμά του καθώς ο τύπος θεωρείται ο πατέρας του μιούζικαλ. Στην Ευρώπη τον ξέρουμε κυρίως για μια ατάκα του από αυτές που έχουν διαχρονικό κύρος. «Δεν με νοιάζει τι λες για μένα, αρκεί να λες κάτι για μένα και να γράφεις το όνομά μου σωστά» έχει πει. Θα πρέπει να τη θυμούνται όλοι οι έλληνες πολιτικοί που περνάνε δύσκολες μέρες κάθε φορά που ανακοινώνονται όσα δηλώνουν στο πόθεν έσχες τους.

Είναι εντυπωσιακά όσα διαπιστώνουμε κάθε φορά που βγαίνουν στη δημοσιότητα τα πόθεν έσχες; Εξαρτάται από το πόσο εύκολα εντυπωσιάζεται κανείς. Η πολιτική είναι ακριβό σπορ και το ξέρουμε. Για να πολιτευτείς, ειδικά αν δεν έχεις εξασφαλίσει την αναγνωσιμότητα διά μέσου του επαγγέλματός σου, χρειάζεσαι χρήματα και μάλιστα αρκετά. Οι πλούσιοι πολιτεύονται ευκολότερα από τους μεροκαματιάρηδες, γιατί έχοντας λύσει πολλά από τα προβλήματά τους έχουν χρόνο να αφιερώσουν σε μια κάποια κοινωνική δραστηριότητα – απαραίτητη για όποιον θέλει να κάνει πολιτική καριέρα. Επίσης πολλά από τα εντυπωσιακά περιουσιακά στοιχεία των πολιτικών μας οφείλονται σε κληρονομιές – δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτός από το επίθετο του διάσημου πατέρα έχουν να διαχειριστούν και την τεράστια περιουσία που τους άφησε. Από την άλλη η πολιτική δημιουργεί και πλούτο – δεν αναφέρομαι σε δραστηριότητες παράνομες, αλλά σε αμοιβές. Ενας έλληνας ευρωβουλευτής π.χ. βγάζει χρήματα ικανά να θρέψουν και τα εγγόνια του, αν τα διαχειριστεί σωστά: αν κρίνω από τα όσα δηλώνουν οι ευρωβουλευτές μας, είναι μάλλον άνθρωποι που προσέχουν το χαρτοφυλάκιό τους. Καλά κάνουν.

Πρέπει να μας προκαλούν κάποιου είδους οργισμένη αντίδραση όλα αυτά; Δεν νομίζω. Προσωπικά προτιμώ τον άνθρωπο που ασχολείται με την πολιτική γιατί έχει χρήματα να ξοδέψει, από αυτόν που ασχολείται για να βγάλει. Αν σε κάτι είναι χρήσιμα τα πόθεν έσχες, είναι διότι δείχνουν και τα ενδιαφέροντα των ανθρώπων – δηλαδή τον χαρακτήρα τους. Είδα με χαρά ότι είναι πάρα πολλοί αυτοί που ασχολούνται με το πώς θα χαρούν τη θάλασσα: οι «σκαφάτοι» είναι τόσο πολλοί που θα μπορούσαν να αποτελούν κοινοβουλευτική ομάδα. Μπορεί επίσης κανείς να παρατηρήσει μια φροντίδα για διατήρηση τραπεζικών λογαριασμών εκτός Ελλάδας: όποιος έχει χρήματα ασχολείται υποχρεωτικά με αυτά κυρίως γιατί ξέρει ότι εύκολα χάνονται. Από την άλλη, οι δεκαοκτώ τραπεζικοί λογαριασμοί του κ. Δημήτρη Παπαδημούλη π.χ. δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με κάποιον που όταν κάνει οικονομικές αναλύσεις βγάζει συμπεράσματα που του είναι χρήσιμα και σε προσωπικό επίπεδο: ομολογώ ότι θα προσέχω πιο πολύ τα όσα λέει διότι εμπράκτως δείχνει ότι το πράγμα το ψάχνει πολύ.

Οποιος πολιτικός θυμώνει για τη συχνά λαϊκίστικη κριτική που γίνεται στον πλούτο του κακώς θυμώνει: αφού δεν χρειάζεται να δίνει εξηγήσεις για το πόθεν, στο τέλος αυτό που μετρά είναι να γράφεται σωστά το όνομά του, που έλεγε κι ο Κόχαν.

Η αγορά οικοπέδων, οι τοποθετήσεις σε μετοχές, οι λογαριασμοί στο εξωτερικό δείχνουν απλά έναν προβληματισμό του πολιτικού για το μέλλον: χωρίς την παραμικρή δόση ειρωνείας, όταν μιλάμε για πολιτικούς, είναι κάτι που το βρίσκω χρήσιμο. Οι επενδύσεις και οι καλές τοποθετήσεις κάνουν περισσότερο υπεύθυνους τους πολιτικούς σε τελική ανάλυση. Ακόμα κι αν μοιάζουν πράγματα κομμάτι ασύμβατα με την πολιτική τους ιδεολογία, είναι χρήσιμα γιατί μας θυμίζουν ότι άλλο είναι η ιδεολογία και άλλο η τσέπη. Παράγουν ωριμότητα.

Ομολογώ ότι εμένα πιο πολύ από τα πόθεν έσχες μου ‘κανε εντύπωση μια δήλωση της κ. Ρένας Δούρου που είπε ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να είναι προσεχτικοί για το τι γράφουν για τον ΣΥΡΙΖΑ διότι «κάνουν σαν να ψάχνουν το ΣΥΡΙΖΑ Νext Top Model». Το ότι η Δούρου βλέπει τη Βίκυ Καγιά στο GNTM να βαθμολογεί κορίτσια, με σόκαρε πιο πολύ από τους λογαριασμούς σε λίρες Αγγλίας του Ευκλείδη Τσακαλώτου…