«Πόθεν έσχες» απίστευτης υποκρισίας

Διαβάζοντας τις δηλώσεις των κοινοβουλευτικών μας εκπροσώπων για το απαράδεκτο «πόθεν έσχες» των ετών 2016-2018, θυμήθηκα δυστυχώς το περίφημο απόσπασμα του Σαίξπηρ από τον Τίμωνα τον Αθηναίο, δηλαδή για το λατρευτό χρήμα, που κάνει το μαύρο άσπρο, το άσχημο ωραίο, το χυδαίο ευγενικό!

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί ενώ πολλοί νεοέλληνες ζουν μέσα στη μιζέρια και τη δυσπραγία, λόγω της οικονομικής κρίσης, οι περισσότεροι πατέρες του έθνους – όπως φαίνεται από το πόθεν έσχες – λατρεύουν το χρήμα και ζουν σε ένα όμορφα και αγγελικά πλασμένο κόσμο, με τις παχυλές καταθέσεις στις τράπεζες του εξωτερικού, τα ακίνητα, τα ομόλογα, κ.λπ.

Εχει μάλιστα ενδιαφέρον ότι πολλοί «περίφημοι μαρξιστές» της δήθεν Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο ευρωβουλευτής Παπαδημούλης δηλώνουν καταθέσεις πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ! Κοντά βρίσκεται και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος με παχυλή κατάθεση σε βρετανικές λίρες και πολλοί άλλοι (όπως ο Γιάνης Βαρουφάκης που διατηρούσε καταθέσεις στο εξωτερικό την ώρα κατά την οποία έκλεινε τις Τράπεζες στην Ελλάδα το 2015)!

Υστερα από όλα αυτά τίθεται ένα εκρηκτικό πρόβλημα. Ποιο; Οταν δηλαδή η συνολική περιουσιακή κατάσταση των εκλεγμένων αντιπροσώπων του λαού βρίσκεται πολύ μακριά από την αντίστοιχη ενός μέσου εργαζομένου, τότε είναι σίγουρο ότι η περίφημη αντιπροσωπευτική σχέση εκλογέα και εκλεγόμενου δεν λειτουργεί, πράγμα που είναι θεμελιώδες για ένα δυτικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα.

Με άλλα λόγια, όταν ένας πολιτικός ζει λ.χ. με εκατό πενήντα ή διακόσιες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο, τότε του είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί στοιχειωδώς τις αγωνίες και το δράμα του εργαζομένου στο super market,  που παίρνει 700 ευρώ τον μήνα ή του τετραώρου που αποκομίζει 400 ή εκείνου που δεν μπορεί να πληρώσει για τη μόρφωση των παιδιών του!

Επομένως, είναι αναγκαίο ο πολιτικός που εκπροσωπεί τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα να κάνει συνεχώς ανατροπές στο μοντέλο της ζωής του,  ώστε να συντηρεί στη ζωή την παραπάνω αντιπροσωπευτική σχέση.

Ομως αυτό συνήθως δεν γίνεται και έτσι η διαβόητη political class του τόπου μας έχει μετατραπεί σε ένα αποϊδεολογικοποιημένο σύνολο, που ενδιαφέρεται κυρίως για την επανεκλογή ή την «τσέπη του»!

Επιπλέον, υπάρχει και το ζήτημα της παταγώδους αποτυχίας αυτού του θεσμού, αφού το «θέατρο σκιών» και η γελοιότητα θριαμβεύουν. Ετσι κανείς δεν ελέγχει αν ένας βουλευτής έγινε – ανήθικα – πλουσιότερος από την πολιτική ή εν πάση περιπτώσει πώς απέκτησε τα παχυλά εισοδήματα που δηλώνει!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Οι δηλώσεις του πόθεν έσχες των πολιτικών συνιστούν για μια ακόμη φορά μια απίστευτη κοροϊδία και απομακρύνουν ακόμη περισσότερο τους πολίτες από τα δημόσια πράγματα!