Η ψευδώνυμη επωνυμία

Τα άκομψα και συχνά βίαια διαδικτυακά σχόλια με πρόφαση την απολύτως δίκαιη ονομασία του σταθμού του μετρό, με το όνομα του Παύλου Μπακογιάννη, κακοποίησε το ιστορικό πρόσωπο, διατάραξε ευρείες πολιτικές παραδοχές της μεταδικτατορίας και ανέκοψε τη διάθεση της πόλης να διαπραγματευτεί τις ενοχές της. Η δε (πάλι σε διαδικτυακά σχόλια) αντιδιαστολή, με την πρόταση του Νάσου Ηλιόπουλου για τον Ζακ Κωστόπουλο, επίσης λειτούργησε παραμορφωτικά. Διότι το ιστορικό αποταμίευμα, οι ονοματοδοσίες, οι προτομές, οι υπομνήσεις, είναι η εκ των πραγμάτων, άνιση αλλά αναγκαία, προσπάθεια να αυτοϊστορηθεί η πόλη (η κάθε πόλη, οικισμός, ή τοπίο), να βρει ο πολίτης κάποιο ιστορικό ανάλογο που να συμβολοποιεί τη δική του (συχνά σιωπηλή) παρουσία, να βρει διά του υπομνήματος μια ισόρροπη σχέση με το παρόν. Η πόλη είναι πολύσημη, αντιφατική, πολυεστιακή όπως οι ηθικές κατηγορίες, οι πολιτικές παραδοχές και τα συστήματα αξιών. Αυτό όμως που είναι πολύ ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχει ένα είδος αναμονής, ακόμα και προσμονής για την πρόφαση, ώστε να ξεχυθεί η διαδικτυακή, βωμολοχική, τερατωδία. Σαν να έχει προσχηματιστεί το υπόστρωμα μίσους που απλώς περιμένει την πρόφασή του, περιμένει το σήμα για να εκφραστεί. Οι διαδικτυακοί διώκτες μπορούν να καταστρέψουν κάθε ιστορικό γεγονός, κάθε πρόσωπο, ιδίως όταν το τελευταίο έχει την ατυχία να αναχθεί σε μια οποιασδήποτε κατεύθυνσης, επωνυμία. Η λεγόμενη «επωνυμία» είναι η αιτία της διέγερσης μίσους και καταδιωκτικής μανίας ή ένα είδος περιφρουρημένης, ανώνυμης οχλοκρατίας που την προφασίζεται; Μια ομάδα νομικής έρευνας στη Βρετανία εντόπισε μια «διώκτρια» που λιντσάρει διαδικτυακά, με ψευδώνυμο. «Γιατί γράφεις αυτά τα τερατώδη για μένα, για τη ζωή μου;» ρώτησε η διωκόμενη τη διώκτριά της. «Να μην τα διάβαζες, κανείς δεν σε υποχρεώνει να τα διαβάζεις, ούτε τους άλλους, άλλωστε βάζω φατσούλες στο τέλος, είναι ένα αστείο» απάντησε η διώκτρια. Η επωνυμία (η διασημότητα του προσώπου) σε μια αδυσώπητη σύγκρουση με μια ψευδώνυμη «επωνυμία». Εχουν διαμορφωθεί δύο επικράτειες δικαίου.

Το δίκαιο των επωνύμων πολιτών και το δίκαιο των διαδικτυακών σκιών. Μια ρυθμισμένη αστική πραγματικότητα που η μήνυση, η αγωγή, η καταγγελία, η παρέμβαση αρχών δικαίου, μπορεί να ρυθμίσει, ισορροπήσει τις αχανείς και κολασμένες ανθρώπινες σχέσεις και μια αρρύθμιστη, διαδικτυακή, αχανής και κολασμένη ανωνυμία που μπορεί να υποστασιοποιήσει αυτές ακριβώς τις ανθρώπινες σχέσεις. Η τερατωδία υπάρχει και για εμπορικούς λόγους τής έχει δοθεί διέξοδος. Μπορείς αθώος, ανέγγιχτος, ατιμώρητος να γράφεις με οποιονδήποτε τρόπο, ό,τι θέλεις, προς όποιον θέλεις. Η επεκτεινόμενη ασυλία επιτρέπει το διαδικτυακό πλιάτσικο στις παραδοχές δικαίου, δηλαδή στις θεμελιώδεις πολιτιστικές αποφάσεις. Η έρημος του ανελέητου μίσους στους διαδικτυακούς «τοίχους», πέρα από τον πανικό που σκορπίζει (ίσως και εξ αυτού), πιθανόν να οδηγήσει στην επέκταση των κανόνων δικαίου, του μέτρου της «επωνυμίας», της υπογραφής, της ευθύνης, της επίπτωσης, των συνεπειών και στον χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Θα βοηθηθεί η κριτική, θα πάψει ο τρόμος.