«Το Μέγαρο στη Θεσσαλονίκη παραμένει ακέφαλο»

Η απομάκρυνση του Γιώργου Εμμανουήλ Λαζαρίδη από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης τον περασμένο Οκτώβριο, με απόφαση της τέως υπουργού Πολιτισμού Μυρσίνης Ζορμπά, είχε προκαλέσει εντύπωση στον καλλιτεχνικό κόσμο, με δεδομένη τη μουσική του δραστηριότητα, την έξωθεν καλή μαρτυρία και το προφίλ του. Από τη θέση πλέον του διευθυντή στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, με απόφαση της νυν υπουργού Λίνας Μενδώνη, θυμάται, όπως λέει, το ψυχρό και αιφνίδιο τηλεφώνημα, με το οποίο του αναγγέλθηκε ότι θα προκηρυχθεί η διευθυντική θέση στο Μέγαρο Μουσικής. «Μετά την αναγκαία παραίτησή μου, αναρτήθηκε μια αλλοπρόσαλλη δημόσια προκήρυξη για την ίδια θέση, η οποία (εκ του αποτελέσματος) αποδείχτηκε παγίδα τόσο για τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης όσο και για την άξια, αλλά άτυχη, επιλεγείσα μαέστρο στη θέση της διευθύντριας (σ.σ.: αναφέρεται στη Ζωή Ζενιώδη). Παγίδα γιατί σήμερα, έναν χρόνο μετά, η επιλεγείσα μαέστρος δεν δύναται ακόμα να ασκήσει τα καθήκοντά της, ενώ ο Οργανισμός παραμένει καλλιτεχνικά ακέφαλος, με ευθύνη της τέως υπουργού».

Ο σημαντικός πιανίστας βρίσκεται πλέον σε μια νέα περίοδο, με καινούργιες καλλιτεχνικές προκλήσεις και στόχους. «Για να μπορέσει κάποιος να έχει ευτυχές μέλλον, πρέπει πρώτα να μάθει, να κατανοήσει και να σεβαστεί το παρελθόν» λέει στο «Νσυν». «Αυτό ισχύει και στην περίπτωση ανάληψης της ευθύνης του μοναδικού κρατικού ωδείου της χώρας από εμένα. Είναι πολύ νωρίς για εξαγγελίες. Αλλωστε υπάρχουν πολλά τρέχοντα και σημαντικά διοικητικά ζητήματα – εύλογα, εφόσον πρόκειται για αρχή της διδακτικής σεζόν – που πρέπει να προχωρήσουν ως προτεραιότητα και γι’ αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να περιμένουμε τον διορισμό Διοικητικού Συμβουλίου από το υπουργείο Πολιτισμού. Είμαι σε θέση, πάντως, να σας διαβεβαιώσω ότι θα προσπαθήσω, με κάθε τρόπο, να τιμήσω τόσο την ιστορία του σημαντικού αυτού φορέα όσο και τη δική μου ιστορία στον τομέα της δημιουργίας προτύπων εκπαιδευτικών θεσμών. Η μουσική παιδεία είναι το μέλλον της μουσικής. Η παρέμβαση του Κρατικού Ωδείου προς αυτή την κατεύθυνση ελπίζω να συνεχίσει να είναι τουλάχιστον τόσο καίρια και ουσιαστική όσο υπήρξε κατά την περίοδο διεύθυνσης του φορέα από την αγαπητή φίλη και καταξιωμένη μουσικό και μέντορα Λόλα Τότσιου. Εύχομαι να φανώ, με τη σειρά μου, χρήσιμος».

Ο Γιώργος Εμμανουήλ Λαζαρίδης θα είναι ο σολίστ της εναρκτήριας συναυλίας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών «Ανατροπές και πρωτοπόροι Ι» (στις 4/10). Θεωρεί ότι οι καλλιτέχνες κινδυνεύουν να απορροφηθούν από τη σχέση τους με τον καθρέφτη, στάδιο από το οποίο παραδέχεται ότι έχει περάσει. «Νιώθω ευγνωμοσύνη στους μέντορες, στους φίλους και στην οικογένειά μου γιατί με βοήθησαν να αντιληφθώ αρκετά γρήγορα πόσο ανιαρή μπορεί να είναι η ζωή μπροστά στον καθρέφτη. Ασε που τα βλέπεις όλα ανάποδα: τα αριστερά δεξιά και τούμπαλιν». Αυτή η διαδικασία ωρίμασης διαποτίζει και τον τρόπο κατανόησης των έργων και της ερμηνείας τους, ακολουθώντας τις μετακινήσεις που φέρνει ο χρόνος. «Ολα αλλάζουν. Απλώς καμία φορά δεν αλλάζουν ταυτόχρονα. Φαντάζομαι πως κάποια ημέρα θα πετά η καρδιά μου, αλλά δεν θα πετούν τα χέρια μου. Δεν πειράζει όμως, γιατί τότε μπορεί να βρίσκομαι πιο κοντά στην αλήθεια. Το δέντρο άλλωστε ποιος ξέρει αν θέλει να πετάξει, κι ας είναι ριζωμένο;».

ΜΠΕΤΟΒΕΝ. Στη συναυλία της ΚΟΑ θα ερμηνεύσει το Τρίτο Κοντσέρτο για Πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, την επέτειο γέννησης του οποίου θα γιορτάσει φέτος η ΚΟΑ με τον Κύκλο Μπετόβεν: 250 χρόνια. «Φαντάζομαι τον Μπετόβεν πίσω από το παράθυρο, να βλέπει τον κόσμο και να χαίρεται, να λυπάται, να θυμώνει, να κλαίει, να ξεκαρδίζεται, να μελαγχολεί και να φιλοσοφεί. Να συμμετέχει στην ψυχή του, παρατηρώντας πίσω απ’ το παράθυρο, μέσα στη μοναξιά της κώφωσής του. Ολοι μας, άλλωστε, δεν είμαστε κουφοί, όταν γύρω μας τυλίγεται η μοναξιά; Και πώς τυχαίνει τότε, μέσα στην τόση σιωπή, να ακούμε πεντακάθαρα την καρδιά της ανθρωπότητας να χτυπά… Αυτό είναι ο Μπετόβεν για μένα». Η ιδιαίτερη σύνδεση με το κοινό είναι το αέναο ζητούμενο κάθε καλλιτέχνη: «Αναζητώ εκείνο το σημείο, όταν όλοι μπορούμε να ακούσουμε μαζί τη σιωπή». Οι επόμενοι στόχοι του είναι, όπως λέει, «να δώσω. Να χαρίσω. Να μη με αφορά πια ο εαυτός μου, όταν στέκομαι μπροστά σε κάποιον άλλο εαυτό. Να γίνω αυτό που θαυμάζω στους γονείς και στην αδερφή μου και στους στενούς μου φίλους που έχουν παιδιά. Να κατακτήσω αυτό το επίπεδο ύπαρξης, που ξεπερνά το εγώ».