Ιωακείμ Καμπουρόπουλος

Τα Σαββατοκύριακα του χειμώνα σε ένα αποκλεισμένο νησί είναι γοητευτικά. Αποκομμένος από τον κόσμο, αισθάνεσαι αφημένος στην αγκαλιά της φύσης. Και το λέω αυτό έχοντας λείψει 33 χρόνια από την Ιμβρο, έχοντας ζήσει σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και ταξιδέψει στον κόσμο.

Οι φίλοι που με γνωρίζουν από παλιά, τότε που τα Σαββατοκύριακα στην Αθήνα με έβρισκαν στο θέατρο ή σε κάποιο μπαράκι, με ρωτούν: «Μα πώς ζεις εδώ τον χειμώνα;». «Κι όμως τον χειμώνα περιμένω για να ζήσω!» απαντώ – το καλοκαίρι, που το νησί γεμίζει με κόσμο, η αλλαγή δεν αντέχεται…

Αλλωστε οι διέξοδοι για το Σαββατοκύριακο δεν λείπουν. Αθληση, περπάτημα στη φύση, μια βόλτα στην Παναγία ή στο παραλιακό Κάστρο, όπου μπορεί κάποιος να βρει αρκετά μέρη για φαγητό και καφέ. Αυτά τα μέρη τείνουν μάλιστα να αυξάνονται ραγδαία καθώς το νησί γνωρίζει κατακόρυφη αύξηση επισκεπτών, που φέτος κλιμακώθηκε χάρη σε μια δημοφιλή τουρκική ταινία η οποία γυρίστηκε στην Ιμβρο∙ έτσι τα Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού δεν ήταν καθόλου μοναχικά: φτάσαμε να υποδεχόμαστε 15 πλοία με επισκέπτες την ημέρα…

Οταν υπάρχει χρόνος, το Σαββατοκύριακο ενδείκνυται και για εκδρομές. Το κοντινό Τσανάκαλε, μια πόλη ζωντανή με 30.000 φοιτητές, με ωραία αγορά και σύγχρονα ευρωπαϊκά καφέ, είναι μια καλή επιλογή. Ή η Τροία, με το εξαίρετο μουσείο και τα καταπληκτικά εκθέματά του, καθώς και την τρωική πεδιάδα που παραπέμπει σε όσα περιέγραψε ο Ομηρος στην «Ιλιάδα». Αν μείνω εντός, το σινεμά είναι πλέον προσιτό μέσω Διαδικτύου, όμως δεν λείπουν και οι προβολές ταινιών, όπως αυτές που πραγματοποιήσαμε πέρυσι κάποια Σαββατοκύριακα με τον Εκπαιδευτικό και Πολιτισμικό Σύλλογο Ιμβρου. Αλλες πάλι φορές, τα σαββατόβραδα στο νησί συνεχίζουμε την παράδοση των παλιότερων που άναβαν τα καντήλια στα ξωκκλήσια, παρέα με κάποιον ηλικιωμένο που μας μαθαίνει τα άγνωστα μέρη του τόπου.

Αναγκαστικά σε τέτοιες συνθήκες αναπτύσσει κανείς πολλές κοινωνικές σχέσεις. Συχνά, λοιπόν, το Σάββατο ή την Κυριακή, θα μαζευτούμε με φίλους γύρω από μια σόμπα να διηγηθούμε ιστορίες ή να πούμε τα νέα μας. Είμαι ευτυχισμένος που ζω σε ένα μέρος όπου συμβιώνουν εκατοντάδες διαφορετικοί άνθρωποι: σουνίτες, μουσουλμάνοι, αλεβήδες, χριστιανοί, Ελληνες, Τούρκοι, κάποιοι έφτασαν εδώ με το ζόρι στο πλαίσιο του εποικισμού, άλλοι ήρθαν μόνοι τους και όλοι προσπαθούμε με σεβασμό να προσεγγίσουμε ο ένας τον άλλον. Γι’ αυτό είναι κομμάτι του Σαββατοκύριακου το να επισκεφθούμε κάποτε έναν τούρκο φίλο, να πάμε σε έναν γάμο ή σε ένα μνημόσυνο δικό τους, να έρθουν εκείνοι σε ένα τραπέζι δικό μας.

Ζώντας, όμως, σε ένα μέρος όπου πριν από πέντε χρόνια αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε το ακατόρθωτο, να επαναλειτουργήσουμε τα σχολεία της Ιμβρου, και έχοντας τελικά καταφέρει αυτό που ως τότε φάνταζε ουτοπία, η δουλειά μας δεν τελειώνει τα Σαββατοκύριακα. Είμαστε μάλλον η μοναδική περίπτωση όπου οι μαθητές ζητούν την άδεια να επιστρέψουν στο σχολείο το Σάββατο ή την Κυριακή: να ασχοληθούν με τους υπολογιστές, να παίξουν λίγο πινγκ – πονγκ, να κάνουν μια εργασία. Κι εγώ θα είμαι εκεί είτε για επίβλεψη είτε για να κανονίσουμε όλα όσα απαιτούνται για τη λειτουργία της σχολικής μονάδας. Τα πάντα, με εξαίρεση τους εκπαιδευτικούς, πρέπει να καλύπτονται από χορηγίες και τίποτε δεν είναι δεδομένο: ποιος θα πληρώσει το κάρβουνο για το καλοριφέρ, πότε θα έρθει, αν υπάρχουν χρήματα. Είμαστε σε έναν συνεχή αγώνα, όμως οι 37 μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου της Ιμβρου το αξίζουν.

Κι έπειτα, το απόγευμα, βγαίνοντας στον δρόμο, όλο και κάποιον ηλικιωμένο θα συναντήσεις, που θα σου πει κάτι, που θα ζητήσει να του στείλεις ένα φαξ, μέχρι να… του αγοράσεις ένα αεροπορικό εισιτήριο, αφού οι περισσότεροι δεν είναι εξοικειωμένοι ούτε με την τεχνολογία ούτε με την τουρκική γλώσσα.

Είναι σίγουρα διαφορετικό το Σαββατοκύριακο από εκείνο σε μια μεγάλη πόλη. Ομως υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορεί να σε κάνουν ευτυχισμένο.