«Αυτή η γυναίκα {LF}μ΄ απελευθέρωσε»

Εχετε μια εντυπωσιακή θεατρική πορεία με καλές κριτικές τόσο στο έργο του Γιάννη Οικονομίδη «Στέλλα, κοιμήσου» όσο και στο «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα», όπου ξεκινάτε παραστάσεις σε λίγες μέρες ξανά. Το «Life before Grammy’s» – που θα παρουσιάσετε σε μουσική σκηνή – πώς προέκυψε;

Οταν ήμουν πολύ μικρός, έκανα τους φίλους μου να γελάνε παίζοντας τραγουδάκια στην κιθάρα. Αντιμετώπιζα τον εαυτό μου με γραφικό τρόπο. Είσαι γελοίος όταν λες το «Μοναξιά μου όλα» σε αυτή την ηλικία. Το ύφος ήταν δηλαδή διαφορετικό από εκείνο που είχα όταν τραγουδούσα μπροστά στα κορίτσια – για να ρίχνω καμιά γκόμενα. Τη σχέση μου όμως με τη μουσική την εξέλιξα όταν άρχισα να σπουδάζω τζαζ πιάνο με τον Χρήστο Μαστρογιαννίδη. Η αλήθεια είναι ότι πάντα έβαζα μουσικά στοιχεία σε οποιονδήποτε ρόλο και αν έπαιζα – άμεσα ή έμμεσα. Αποφάσισα πέρυσι να το οργανώσω και να το κάνω παράσταση, η οποία θα αφηγείται αυτό που νιώθω με τη μουσική.

Τι νιώθετε δηλαδή;

Είμαι πολύ ψωνάρα και θεωρώ ότι έχω ταλέντο στη μουσική, αλλά δεν έχω τα κότσια να πω ότι είμαι μουσικός. Είναι κάτι ιερό για μένα που προϋποθέτει αφοσίωση για πάρα πολλά χρόνια. Με το θέατρο η σχέση είναι πιο βαθιά γιατί από τα δέκα μου χρόνια έχω επαφή με έναν ρόλο. Ολη η ζωή κινούνταν γύρω από αυτό. Δεν έδωσα τόσο χρόνο – επειδή δεν είχα ίσως – στη μουσική. Τον τελευταίο καιρό όμως είναι έντονα και συνέχεια η μουσική στο μυαλό μου. Ακόμη και τώρα που μιλάμε.

Τί περιλαμβάνει το νέο σας πρόζεκτ;

Η παράσταση έχει στοιχεία stand up comedy – κατά βάθος το σιχαίνομαι – και μουσικού λάιβ. Υπάρχει ένας κεντρικός χαρακτήρας, ψωνισμένος και ευαίσθητος, ο οποίος θέλει να πάρει Grammy. Είναι ένας ορκισμένος καλλιτέχνης που μια φωνή μέσα του λέει «είσαι ο καλύτερος». Αφηγείται τη ματαιοδοξία που νιώθουν όλοι οι καλλιτέχνες. Αυτό περνάει από διάφορες εικόνες: από τον trap τύπο που βρίζει και ανεβάζει ποστ στο Ινσταγκραμ με όπλα και του κάνουν λάικ. Μπορεί να περάσει από τον «σκυλά», ο οποίος τραγουδάει «πονάω, πεθαίνω», ή τον ροκά. Ολοι έχουν κοινή πρόθεση. Ολοι θεωρούν ότι είναι πάρα πολύ καλοί. Μ’ αρέσει αυτό να το σχολιάζω, πολλώ δε μάλλον όταν έχω κι εγώ την αρρώστια αυτή.

Αυτή η εμμονή, η βεβαιότητα ή η αρρώστια, όπως τη χαρακτηρίζετε, δεν είναι απαραίτητη για να προχωρήσει – κατά κάποιο τρόπο – η τέχνη;

Σίγουρα. Η πεζή φράση «για να είσαι καλλιτέχνης πρέπει να είσαι ψωνάρα» έχει μια βαθιά αλήθεια. Αυτή την αρρώστια, όπως τη χαρακτήρισα, θέλεις να την εκθέσεις. Και ο πιο χαμηλών τόνων καλλιτέχνης δεν υπάρχει χωρίς το κοινό του, χωρίς να θέλεις να εκτεθείς. Αλλος το ονομάζει «εγώ έχω κάτι να πω», άλλος «αυτή τη στιγμή μπορώ να μιλήσω για το τάδε θέμα».

Εσείς πώς το ονομάζετε;

Μ’ αρέσει να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή. Ο καθένας μας έχει τη δική του μάταιη θέση. Αλλο αντιλαμβάνεται ο καλλιτέχνης που παίζει, άλλο αντιλαμβάνεται το κοινό, άλλο αντιλαμβανόμαστε εμείς τώρα που το συζητάμε. Εχουμε αυτό το λεπτό «περνάω πάρα πολύ καλά γιατί κάνω αυτό που ονειρευόμουν από μικρός». Είναι ό,τι πιο προσωπικό έχω δείξει στο κοινό από την ημέρα που ξεκίνησα να παίζω θέατρο. Συνδυάζει τον θεατρικό μου χαρακτήρα, τη μουσική και αυτή την αίσθηση της γελοιότητας που έχω για τους καλλιτέχνες. Αυτή η πεποίθησή μου πρέπει να σου πω ότι μεγαλώνοντας και περνώντας τα χρόνια μεγαλώνει.

Ανήκετε στη γενιά του Ιντερνετ. Πόσο επηρεάζει και με ποιο τρόπο την τέχνη σας;

Είναι ένα εργαλείο όπου μπορείς να δείξεις τη δουλειά σου και μια τύπισσα την κρέμα ματιών της. Αυτό που προβάλλει ένας καλλιτέχνης, ακόμη και αν είναι κακό, έχει κόπο από πίσω. Υπάρχουν διάφορες απόψεις επί του θέματος. Είναι ένα εργαλείο που απαιτεί σωστή χρήση.

Παρατηρώ ότι έχετε ενδώσει στις αντιφάσεις σας. Σιχαίνεστε το stand up comedy, την trap μουσική και φτιάχνετε μια παράσταση η οποία στηρίζεται κατά βάση σε αυτά τα στοιχεία. Δίπλα θα βάλω και την απαρέσκεια με την οποία μιλήσατε για τους καλλιτέχνες.

Με την εις άτοπον απαγωγήν δημιουργούνται τα πιο ωραία έργα τέχνης. Χτίζεται σε έναν άξονα ο οποίος αφαιρεί. Λες, δεν είναι αυτό, δεν είναι το άλλο και μένει κάτι. Το να πεις τι είσαι, και μάλιστα στα 25 σου, είναι το λιγότερο πεζό. Είναι ακόμη μια πτυχή του σόου που θα παρουσιάζω στο Γυάλινο τις Δευτέρες.

Από τις πολλές δραστηριότητές σας ποια σας κάνει περισσότερο ευτυχή;

Οταν μοιράζομαι κάτι, είμαι πολύ χαρούμενος. Στις περισσότερες δουλειές υπάρχει φόβος να νιώσεις μόνος σου.

Γιατί;

Οπως και σε μια σχέση ερωτική, όλα ρέουν κανονικά, σχεδόν τέλεια, αλλά έρχεται η στιγμή που κάτι σπάει. Από εκεί αρχίζουν τα ψέματα και η υποκρισία. Το ίδιο γίνεται και στις δουλειές.

Το γεγονός ότι σε αυτήν τη νεαρή ηλικία ζείτε το όνειρό σας με τους καλύτερους όρους είναι αποτέλεσμα επιλογών και τύχης;

Συνδυασμού και των δύο. Εχω προσπαθήσει πολύ από 10 ετών.

Τι σας έκανε να ονειρεύεστε το θέατρο από τόσο νωρίς;

Η αμηχανία που μου προκαλούσαν οι κοινωνικές συνευρέσεις. Οταν βρισκόταν στο τραπέζι η οικογένεια και μιλούσε, η θέση η δική μου ήταν αυτή του παρατηρητή χωρίς εμπλοκή. Σχολίαζα όμως μέσα από τη μίμηση. Εκανα πως βρίζονταν ο παππούς μου με τη μητέρα μου, πως η αδελφή μου έχει φρικάρει που την παράτησε ένας γκόμενος. Τα βιώματά μου δηλαδή ήταν πιο έντονα μέσα από τα βιώματα των άλλων που σχολίαζα. Το να προσπαθώ να μιμηθώ πώς ένιωθε ο άλλος δίπλα μου ήταν η πιο χαρούμενη στιγμή της ημέρας μου. Αυτό συνεχίστηκε κατ’ επέκταση και στην παρέα μου. Ο υπερστόχος ήταν πάντα διαφορετικός, αλλά πάντα σε σχέση με το θέατρο και τη σκηνή. Αυτή η αμηχανία που εμπεριέχει την ηδονή του επιδειξία ο οποίος νιώθει απόλαυση. Εγώ νιώθω απόλαυση όταν εκθέτω τα πιο εσωτερικά μου κομμάτια. Αισθάνομαι ότι πάνω στη σκηνή μπορώ να κάνω ό,τι θέλω.

Μια απόδραση από τη σκληρή κανονικότητα. Το γεγονός ότι ζούσατε σε οικογένεια που είχε οικονομική άνεση, την οποία έχασε, επιτάχυνε τη διαδικασία της μετάβασής σας στο θέατρο;

Ζούσα σε μια πλασματική πραγματικότητα. Ηταν ειδυλλιακή. Ομως, όταν ο παππούς μου έπαθε Αλτσχάιμερ – δικηγόρος – και δεν μπορούσε να παρέχει στην οικογένειά μας, περάσαμε δύσκολα. Η κρίση χτύπησε και τη δουλειά του πατέρα μου – είναι πολιτικός μηχανικός. Αναγκάστηκα να δουλεύω ως κλόουν τα Σαββατοκύριακα, όταν οι φίλοι μου στο Κολλέγιο Αθηνών – εγώ ήμουν με υποτροφία – δεν μπορούσαν να το διανοηθούν καν. Αλλά σε αυτήν τη δύσκολη στιγμή γνώρισα τον άνθρωπο που απελευθέρωσε την επιθυμία μου. Η Αγγελική Γκιργκινούδη – σκηνοθέτρια – ήταν ο άνθρωπος ο οποίος μου έμαθε πώς να πάρει σάρκα και οστά αυτό που εγώ οραματιζόμουν από μικρό παιδί.

Το πιο πολύτιμο στοιχείο που εισπράξατε από αυτήν τη σχέση;

Γνώρισα το θέατρο από την ωραία του πλευρά, που είναι εκείνη του σκηνοθέτη – ηθοποιού ή, αν θέλεις, του δασκάλου – μαθητή που ξεπερνάει τα όρια της μετάδοσης πληροφοριών και γνώσης και σε προχωράει ως άνθρωπο. Λειτούργησε ως καταλύτης διότι δεν ήταν μέσα από τις κολλεγιακές παρέες, ούτε δασκάλα του σχολείου. Εγινε φίλη μου, δασκάλα μου και ουσιαστικά με βοήθησε να καταλάβω ότι όλο αυτό που μου συνέβαινε τότε και με είχε ταρακουνήσει γινόταν για καλό. Εκείνη σε συνδυασμό με τα βιβλία και τους ρόλους με ωρίμασαν με έναν διαφορετικό τρόπο από εκείνο με τον οποίο μεγάλωναν οι φίλοι μου και οι συνομήλικοί μου. Ημουν τυχερός που τη γνώρισα, που ήρθα σε επαφή με το θέατρο και κατάφερα να βγω έξω από όλη αυτή την ψεύτικη φάση.

Του σχολείου – μάλλον εκείνων που μπορούσαν να πάνε σε αυτό το σχολείο;

Τα λεφτά σε αυτόν τον κύκλο είναι σημαντικά, όπως βέβαια και η οικογένεια. Εχουμε λεφτά – δεν έχουμε λεφτά, αγαπιόμαστε – δεν αγαπιόμαστε. Σε όλα αυτά τα ερωτήματα που μου γεννήθηκαν εκείνη την περίοδο – θα ακουστεί γραφικό, αλλά είναι μεγάλη αλήθεια – το θέατρο μου έδωσε απαντήσεις. Με βοήθησε να πω ότι όλα στη ζωή είναι μάταια και το θέατρο ακόμη πιο μάταιο. Γι’ αυτό και έχει σημασία! Γι’ αυτό με γεμίζει χαρά και ηρεμία.