Ενας ψηλός νάνος

Στον Κριστιάνο Ρονάλντο του αρέσει να δείχνει ψηλός. Εχει ταυτίσει το ανάστημα με την ισχύ, τη ρώμη, την ανωτερότητα. Νιώθει πως είναι ο κύριος εκφραστής του νιτσεϊκού υπερανθρώπου.

Το θυμίζει συχνά στους κοντύτερους αντιπάλους του, όπως συνέβη με τον Φλορέντσι της Ρόμα. Τα επιχειρήματά του απέναντι στις ντρίμπλες και τους τσαμπουκάδες του βραχύσωμου ποδοσφαιριστή περιορίστηκαν σε μία κίνηση που καταδείκνυε την υψομετρική τους διαφορά.

Τα 187 εκατοστά από τα οποία ο Ρονάλντο ατενίζει τον κόσμο τον κατατάσσουν στους ψηλούς. Είναι φορές όμως που νιώθει πως θα ήταν καλύτερο να τον είχε προικίσει η φύση με τέσσερις-πέντε πόντους περισσότερους ώστε η φιγούρα του να κυριαρχεί στις αναμνηστικές φωτογραφίες με τους συμπαίκτες του και να μην αναγκάζεται να στέκεται στις μύτες των παπουτσιών του.

Ο ψηλός στον σωματότυπο Ρονάλντο είναι ένας νάνος στην ψυχή. Κακεντρεχής, απαξιωτικός, που υποφέρει από σύνδρομο κατωτερότητας και δεν κρύβει την υπερχειλίζουσα λιποψυχία του.

Θέλει να είναι πρώτος. Και ποιος δεν το θέλει. Συμπτωματικά οι φίλοι του που επίσης θέλουν να τον βλέπουν σ’ αυτή τη θέση φροντίζουν να είναι προσεκτικοί στις ψηφοφορίες τους και να μη δίνουν πλεονέκτημα στους αντιπάλους του, επιλέγοντας παίκτες που ξέρουν πως δεν έχουν καμία πιθανότητα να κερδίσουν.

Τι γίνεται όμως όταν δεν είναι αυτός που κόβει το νήμα, δεν είναι ο  καλύτερος, ο κορυφαίος;

Αγνοεί επιδεικτικά τη διαδικασία και τον νικητή, όπως έκανε πέρυσι με τον Μόντριτς, όπως έκανε φέτος με τον Μέσι.

Ανεβάζει στα αγαπημένα του και ιδιαίτερα προσοδοφόρα social media φωτογραφία που τον δείχνει να διαβάζει ένα βιβλίο, πετάει και ένα τσιτάτο κενόσοφου διανοούμενου για τη νύχτα και την αυγή – πρωτότυπο – και αφήνει να αιωρείται πως θα επιστρέψει δριμύτερος.

Εκτός από τους κοιλιακούς ο Ρονάλντο πρέπει να μάθει να προπονεί και τη ψυχή για να αντιμετωπίζει καλύτερα το άλγος που του προκαλούν οι επιτυχίες των αντιπάλων του.