Το ρόπαλο του Ντε Νίρο

Ασχετο. Με την πολιτική ή ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Και μπαίνω κατευθείαν στο ψητό. Τις προάλλες μού πέφτει το κινητό. Κάποια στιγμή που πάω να το χρησιμοποιήσω έχει βγάλει την ένδειξη «λείπει η κάρτα sim». Την επομένη πάω σ’ ένα εξειδικευμένο κατάστημα. Πιάνει το τηλέφωνο ένας πιτσιρικάς, το πασπατεύει για ένα λεπτό και αποφαίνεται. «Κύριε, υπάρχει πρόβλημα στην πλακέτα. Θα πρέπει να μας το αφήσετε για δυο – τρεις μέρες να το φτιάξουμε». «Ποιο θα είναι το κόστος;» ρωτάει η αφεντιά μου. «Γύρω στα 80 με 100 ευρώ». Κάτι δεν μου άρεσε. Κάποιον λάκκο έβλεπα στη φάβα. Χωρίς να υποπτεύομαι ωστόσο ότι θα ήταν τόσο βαθύς. Θυμήθηκα ότι σε παρόμοιο πρόβλημα είχα εξυπηρετηθεί με αξιοπιστία από κατάστημα παροχής αναλόγων υπηρεσιών. Μπαίνω στην ιστοσελίδα κι ανατρέχω στον τιμοκατάλογο. Αλλαγή πλακέτας για τη συγκεκριμένη μάρκα και μοντέλο κινητού, 60 ευρώ.

Τηλέφωνο
Ο λάκκος στη φάβα που λέγαμε έχει αρχίσει να διακρίνεται. Να δεις όμως τι σου έχω για μετά, όπως λέγανε ο Λαυρέντης με τον Βασίλη. Πάω στο δεύτερο μαγαζί. «Το και το. Είμαι πελάτης, κοιτάξτε περί τίνος πρόκειται». Επίσης πιτσιρικάς αυτός που πασπατεύει το τηλέφωνο. «Ορίστε, κύριε. Είστε εντάξει. Η κάρτα είχε φύγει. Δεν ήταν τίποτα». «Τι χρωστάω;». «Σας παρακαλώ, τίποτα». Τόμπολα. Κι εκεί είναι που αρχίζεις και διερωτάσαι: Μας είδανε αλευρωμένους και μας περάσανε για μυλωνάδες; Είναι ο Ελληνας που έχει μέσα του τον απατεώνα και τον εκδηλώνει κατά περίπτωση; Είναι η κρίση που έχει καταρρίψει φραγμούς και όρια; Είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό η μία γενικευμένη πρακτική, όποιον βρούνε μπόσικο να τον ψειρίζουνε; Ο πιτσιρικάς με την πλακέτα σαφώς και δεν ενήργησε αυτοβούλως. Την ντιρεκτίβα του μαγαζιού ακολούθησε. «Τα παίρνουμε παντί τρόπω». Στραβές δουλειές είναι αυτές άλλωστε.

Πλακέτα
Η απόσταση ωστόσο από το μηδέν μέχρι το 100 είναι μεγάλη. Τεράστια. Δεν πρόκειται για αισχροκέρδεια. Σαν τα καλαμαράκια των 836 ευρώ στη Μύκονο (που όφειλες να κοιτάξεις τον κατάλογο). Που πληρώνεις τη θέα στη θάλασσα, τον καθαρό αέρα, το σέρβις κ.λπ. κ.λπ. Είναι ακόμα χειρότερα. Στην προκειμένη περίπτωση βάζει το χέρι στην τσέπη σου και σου κλέβει ένα κατοστάρικο. Στην ψύχρα. Εκατό ευρώ είναι πολλά λεφτά. Τρία μεροκάματα. Για τον πιτσιρικά που πούλησε το παραμύθι με την πλακέτα. Που μαθαίνει από μικρός ότι «έτσι βγαίνουνε τα λεφτά. Κι αν πας με τον σταυρό στο χέρι, το μαγαζί θα κατεβάσει ρολά. Κι εσύ θα μείνεις χωρίς δουλειά». Κι ο πιτσιρικάς κλέβει, για λογαριασμό της επιχείρησης, τον «πατέρα του». Τον κάθε ανυποψίαστο και ευκολόπιστο που δεν θα κάνει δεύτερη σκέψη. Οι «στραβές δουλειές» που λέγαμε (και που δεν είναι και λίγες) έχουν αυτό το πλεονέκτημα.

Νοσοκομείο
Και δεν είναι ελληνικό φαινόμενο αυτό. Στα οικονομικά αυτό αποκαλείται «ασυμμετρία πληροφόρησης». Αυτός που «πουλάει», είτε για γιατρό πρόκειται είτε για έμπορο μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, ξέρει πολύ περισσότερα από σένα. Κι έγκειται στην ακεραιότητα του χαρακτήρα του το κατά πόσο θα εκμεταλλευθεί την υπεροπλία του. Δεν επρόκειτο για μεμονωμένη περίπτωση. Είναι η συνήθης πρακτική. Ο τρόπος άμυνας, αυτοάμυνας αν θέλετε, είναι η έρευνα αγοράς. Εχουν όλοι όμως αυτή τη δυνατότητα; Και το χειρότερο απ’ όλα. Το ακαταδίωκτο. Το μηδέν ρίσκο. Να πας να καταγγείλεις τι και πού; Δεν πρόκειται να βρεθεί άκρη. Κι εκεί είναι που θυμάσαι τον Ρόμπερτ ντε Νίρο. Στο «Family». Που πήρε το ρόπαλο του μπέιζμπολ κι έστειλε στο νοσοκομείο με 10+ κατάγματα τον υδραυλικό. Οχι επειδή τον εξαπάτησε ή τον έκλεψε. Αλλά επειδή δεν τον σεβάστηκε και τον ειρωνευόταν. Στην κανονική ζωή βέβαια όχι. Στο σινεμά ωστόσο δεν σε ενοχλεί.