Ηταν κάποτε η Χρυσή Αυγή{CR}

Εξι χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, που με το αίμα του γράφτηκε το πιο απεχθές κεφάλαιο στην ιστορία της Χρυσής Αυγής και ένα από τα πιο θλιβερά στην ελληνική πολιτική ζωή των τελευταίων ετών, τα νέα ίσως να είναι το καλύτερο μνημόσυνο αλλά και η μεγαλύτερη δικαίωση στη μνήμη του: η ελληνική νεοναζιστική οργάνωση που κάποτε έφτασε να απειλεί ευθέως τη Δημοκρατία στην Ελλάδα με τις ψήφους των ίδιων των πολιτών της σήμερα διαλύεται. Το μόνο που μένει πια από αυτήν είναι η πικρή μα και διδακτική ανάμνηση της παρουσίας της. Θα μείνει φυσικά και η πλήρης γελοιότητα της εικόνας και των λόγων της, αν και θα περάσει καιρός μέχρι τη στιγμή που αυτά θα είναι που θα θυμόμαστε εντονότερα από καθετί άλλο από το κόμμα του «Εγέρθητω», των τραμπουκισμών και των χουντοειδών κωμικοτραγικών τελετών. Το δήθεν «εθνικό κόμμα» που ομνύει στους χουντικούς προδότες της Κύπρου, αυτούς που έφεραν τη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή του Ελληνισμού μετά το 1922.

Η οργάνωση που δανείστηκε το όνομά της από τη μυστικιστική σατανιστική οργάνωση Golden Dawn του Αλιστερ Κρόλεϊ του τέλους του 19ου αιώνα, που ο πυρήνας της ιδεολογίας της υπήρξε αμιγώς νεοναζιστικός και που πριν από λίγα χρόνια πότιζε καθημερινά την Ελλάδα με το δηλητήριο του φασισμού και τροφοδοτούσε την επικαιρότητα με τον τρόμο τώρα δεν έχει πια να πληρώσει ούτε το νοίκι των γραφείων της. Αυτά που κάποτε ξεφύτρωναν παντού σαν τα μανιτάρια και μόνον η ύψωση της σημαίας με τις ναζιστικές καταβολές και υποδηλώσεις σκορπούσε τον τρόμο στους περιοίκους, τώρα κλείνουν το ένα μετά το άλλο σε όλη την Ελλάδα – μέχρι και τα κεντρικά στη λεωφόρο Μεσογείων, πάνε κι αυτά. Πριν είχαν ήδη κλείσει στον Πειραιά, στα Τρίκαλα και αλλού. Μετά την έξωση από τη Βουλή στις τελευταίες εκλογές, τώρα έρχονται κι αυτές από τα ακίνητα που της κάνουν οι κατά τόπους ιδιοκτήτες. Αλλά και να μην έκλειναν, πάλι άδεια θα έμεναν: οι τάξεις της αραίωσαν τόσο που να μην πατάει πια κανείς: οι… «πυρηνάρχες» ξέμειναν χωρίς πυρήνες, ενώ κάποιοι εξ αυτών έχουν μετακομίσει στα δικαστικά εδώλια. Η Χρυσή Αυγή μάς άδειασε τη γωνιά, ακόμα και την ψηφιακή: μέχρι και το σάιτ της κατέρρευσε. Το τέρας ξεψύχησε. Τα ορφανά του Χίτλερ στην Ελλάδα δεν άντεξαν στον χρόνο.

Η άνοδος και η πτώση της Χρυσής Αυγής είναι συνυφασμένες με τη δεκαετή πρώτη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής πτώχευσης. Το σοκ μιας κοινωνίας που βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με αυτή την πραγματικότητα, αν και εξηγεί ως έναν βαθμό τη διόγκωση της οργάνωσης, ούτε τη δικαιολογεί ούτε τη νομιμοποιεί. Το ίδιο συμβαίνει και με το υπόστρωμα πάνω στο οποίο πάτησε η πάλαι ποτέ εκτόξευσή της: το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης και η περίπου πλήρης αδυναμία του ελληνικού κράτους να τη διαχειριστεί. Κακά τα ψέματα: όσο κι αν δυσκόλεψαν τα πράγματα, δεν υπάρχουν επαρκείς δικαιολογίες για όποιους έθεσαν τις ελπίδες τους στις ομάδες κρούσεις της, για όσους χειροκρότησαν τη βία της και την επιβράβευσαν στις κάλπες. Πολύ περισσότερο, δεν υπάρχουν για τα στελέχη της, ιδίως για τους τραμπούκους που πίστεψαν ότι είχε έρθει η στιγμή να μεταφέρουν στη δημόσια ζωή τους νόμους του υποκόσμου.

Σφαγή. Σήμερα στη Χρυσή Αυγή δεν σφάζουν πια τους άλλους. Σφάζονται μεταξύ τους – όσοι απέμειναν. Μπορεί η αρχή του τέλους να ήταν η πρόσφατη εκλογική της κατάρρευση όπου έχασε το 50% της δύναμής της σε ψήφους σε όλη τη χώρα, όμως το σημείο καμπής που οδήγησε σε αυτή την εξέλιξη δεν ήταν άλλο από την αντιμετώπιση, επί των ημερών της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, της Χρυσής Αυγής ως αυτό που πραγματικά ήταν: μία εγκληματική οργάνωση. Και όχι ως αυτό που ήθελε να εμφανίζεται, υποτίθεται ως ένα κόμμα «σωτηρίας» της Ελλάδας που δήθεν θα ερχόταν από τα πογκρόμ κατά των μεταναστών αλλά και των πολιτικών της αντιπάλων. Ηδη από το 2003 η Χρυσή Αυγή έγραφε τη δική της πρωτοφανή ιστορία για τα χρονικά πολιτικού σχηματισμού στην Ελλάδα, όταν καταδικαζόταν για πρώτη φορά από τη Δικαιοσύνη, μέχρι που σήμερα έχει ήδη εις βάρος της περισσότερες από είκοσι καταδίκες, που όμως δεν είχαν καταφέρει να επηρεάσουν την πορεία της και να ανοίξουν τα μάτια όσων δεν ήθελαν να βλέπουν. Τα «πόδια» της οργάνωσης κόπηκαν από την ώρα που η δομή της ήρθε κάθετα, από πάνω μέχρι κάτω, αντιμέτωπη με την ουσία των πράξεών της: την ποινική τους διάσταση. Και μπορεί η δίκη της να κρατά ήδη πολύ καιρό, όμως και αυτή έχει πλέον εισέλθει στην τελική ευθεία. Προτελευταία πράξη, οι φαιδρότητες στις απολογίες: στο ένα έγκλημα δήθεν οι άλλοι τούς επιτέθηκαν και εκείνοι αμύνονταν, στο άλλο τα τηλέφωνα έπεφταν μεταξύ τους βροχή πριν από τον οργανωμένο φόνο επειδή είναι… κοινωνικοί και τους αρέσει να μιλάνε με κόσμο. Η τελευταία πράξη έπεται.