Κανένα τέλος δεν έρχεται με άδεια χέρια

«Εχουμε αρκετή θρησκεία για να μισούμε και να διώκουμε, όχι όμως αρκετή για να αγαπάμε και να συντρέχουμε» έγραφε ο Βολταίρος πριν από 240 χρόνια. Σε μια τέτοια προσπάθεια επιδίδεται η παγκόσμια οργάνωση «Θρησκείες για την Ειρήνη» στην οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι από 100 χώρες. Στη φετινή 10η παγκόσμια συνέλευση εξελέγη και πάλι επίτιμος πρόεδρος ο προκαθήμενος της αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος. Ενας άνθρωπος που υλοποιεί αυτό που ανέφερε το κύριο θέμα της συνάντησης: «Ας φροντίσουμε για το κοινό μας μέλλον».

«Αφαιρώντας». Ετσι λέγεται η σειρά φωτογραφιών του Ερικ Πίκερσγκιλ που καταγράφει καθημερινές σκηνές, βγάζοντας όμως από τα χέρια των ανθρώπων το έξυπνο τηλέφωνό τους. Και ξαφνικά μία από τις πιο συχνές κινήσεις μας φαντάζει περίεργη, αλλόκοτη, μοναχική.  Ανθρωποι που αγνοούν ο ένας τον άλλον, απορροφημένοι από μια ηλεκτρονική συσκευή. Ο καθένας όλο και πιο απομονωμένος, πιο απορροφημένος από μια ζωή που είναι αλλού.

Σκεφτείτε τον αριθμό: 60.000 ακτινοθεραπείες τον χρόνο. Τόσες προσφέρονται στο αντικαρκινικό – ογκολογικό νοσοκομείο Αγιος Σάββας. Και υπάρχει ανάγκη για περισσότερες. Γι’ αυτό και έγινε μια σημαντική προσπάθεια αναβάθμισης με τη βοήθεια δωρεών για την αγορά υπερσύγχρονων μηχανημάτων: από γραμμικούς επιταχυντές μέχρι pet-ct τελευταίας τεχνολογίας, ώστε να μειωθεί ο χρόνος αναμονής. Οι γιατροί μας, όπως ο ακτινοθεραπευτής του Αγίου Σάββα Μπάμπης Ζαπάτης, αξίζουν καλύτερες συνθήκες. Κι εμείς αξίζουμε καλύτερα δημόσια νοσοκομεία.

Τον Ιούνιο με τους Τορόντο Ράπτορς έγινε πρωταθλητής ΝΒΑ και πριν από λίγες ημέρες με την Ισπανία παγκόσμιος πρωταθλητής. Ομως ο Μαρκ Γκασόλ θυμάται κάτι άλλο. Πως πέρυσι το καλοκαίρι μπήκε σε πλοιάριο της ΜΚΟ Open Arms και πήρε μέρος σε επιχειρήσεις διάσωσης προσφύγων στη Μεσόγειο. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τρομοκρατημένο βλέμμα της Ζοζέφα από το Καμερούν που επέζησε 48 ώρες γαντζωμένη σ’ ένα κομμάτι ξύλο. Δίπλα της έπλεαν δύο πτώματα – το ένα ήταν μωρό. Σκέφτηκα ότι δεν έχω στο ελάχιστο τη δύναμη αυτής της γυναίκας».

«Πιστεύω ότι ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε για την κλιματική αλλαγή είναι απομονωμένος από τις άλλες κρίσεις που αντιμετωπίζουμε. Κανείς δεν βλέπει τους δεσμούς της με την κρίση του ρατσισμού, του εθνικισμού, των προσφυγικών κυμάτων και των πολέμων. Κι όμως αλληλεπιδρούν». Η Ναόμι Κλάιν στο καινούργιο της βιβλίο βάζει το περιβάλλον σ’ ένα νέο πλαίσιο. Η καναδέζα συγγραφέας και ακτιβίστρια πιστεύει πως διολισθαίνουμε στην εποχή της κλιματικής βαρβαρότητας. «Πια δεν υπάρχουν ατομικές λύσεις» λέει. «Μόνο συλλογικές».

«Τι όμορφο που είναι ένα βιβλίο, που επινοήθηκε για να πιάνεται στο χέρι, ακόμη και στο κρεβάτι, ακόμη και μέσα σε μια βάρκα, ακόμη κι αν έχει αποφορτιστεί κάθε μπαταρία και αντέχει τα σημάδια και τα τσαλακώματα, μπορεί να αφεθεί να πέσει καταγής ή να παρατηθεί ανοιγμένο στο στήθος ή στα γόνατα όταν μας παίρνει ο ύπνος. Mπαίνει στην τσέπη, φθείρεται, καταγράφει την ένταση, την επιμονή ή τον ρυθμό των αναγνώσεών μας» λέει ο Ουμπέρτο Εκο. Τι όμορφο που είναι ένα βιβλίο.