Τι να μας πει κι ο Τζάστιν;

Ε και; Πού είναι το πρόβλημα εάν ο Τζάστιν Τριντό ντύθηκε Αλαντίν σε μια γιορτή πριν από είκοσι χρόνια και βάφτηκε μαύρος; Δηλαδή τι να βαφτεί; Μελαχρινός δεν ήταν ο Αλαντίν; Θα μπορούσε να ντυθεί κάποιος ζουλού και να μη βάλει φούμο; Και θα ήταν ρατσισμός εάν ένας μαύρος ντυνόταν Αϊνστάιν και βαφόταν άσπρος;

Τα ερωτήματα είναι πολλά. Αλλά όπως συμβαίνει με τα ομαδικά πυρά, ο στόχος είναι ένας. Είναι η πολιτική ορθότητα, είναι αυτό που μοιάζει πλέον με κατάρα, με έναν εφιαλτικό μηχανισμό λογοκρισίας που στήθηκε χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανείς. Ενα αόρατο και πανταχού παρόν χέρι, ηθικολογικό μέχρι αηδίας, έρχεται από το πουθενά και υψώνει το δάχτυλο. Η πολιτική ορθότητα είναι ο νέος μας θεός. Σου επιβάλλει τι να πεις και πώς να το πεις, σου λέει ποιος μπορεί να παρεξηγηθεί εάν δεν το πεις όπως πρέπει να το πεις. Και τώρα, σου επιβάλλει και τι να φορέσεις ή πώς θα διασκεδάσεις.

Το τελευταίο θύμα αυτού του ανελέητου θεού είναι ο πρωθυπουργός του Καναδά. Ο Τζάστιν Τριντό, αυτή η επιτομή του κοινωνικού φιλελευθερισμού, κρεμάστηκε στα μανταλάκια όλων των μεγάλων μέσων με την κατηγορία του ρατσισμού επειδή το 2001, ως νεαρός καθηγητής, έβαψε το πρόσωπό του με φούμο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ζήτησε και συγγνώμη. «Δεν έπρεπε να το είχα κάνει», είπε σε δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια προεκλογικής του περιοδείας. «Είχα μεταμφιεστεί φορώντας ένα κοστούμι του Αλαντίν και βάφτηκα με μακιγιάζ. Είναι κάτι που δεν το θεωρούσα ρατσιστικό τότε, αλλά σήμερα αναγνωρίζω ότι είναι ρατσιστικό και λυπάμαι βαθύτατα. Ζητώ πραγματικά συγγνώμη. Λυπάμαι πολύ».

Μα έχουν τρελαθεί όλοι; Πράγματι, από αυτήν την απόσταση μπορεί να μοιάζει μόνο με ομαδική παράκρουση. Εδώ, μόνο με το ζόρι μπορεί να θυμηθεί κανείς τον Κώστα Βουτσά να υποδύεται τον λευκό που βαφόταν μαύρος σε μια ταινία του ’70 που λεγόταν «Τον αράπη κι αν τον πλένεις». Πώς να συγκριθεί μια και μόνο ταινία με τις μουσικές παραστάσεις που έκαναν θραύση τον 19ο αιώνα στη Βόρεια Αμερική και έδειχναν ακριβώς αυτό, έναν λευκό βαμμένο μαύρο να διασκεδάζει τους λευκούς με ό,τι ρατσιστικό στερεότυπο υπήρχε και δεν υπήρχε;

Είναι αυτό το παρελθόν των minstrel shows που ενεργοποιεί όλη αυτή την υπερευαισθησία εκεί. Αλλά σε μια κοινωνία που διασκέδαζε με «Τον αράπη κι αν τον πλένεις» και εξακολουθούσε να πιστεύει μέχρι πρόσφατα πως δεν ήταν ρατσιστική, μάλλον δεν δικαιολογείται η απέχθεια απέναντι στην υπερευαισθησία. Ο θεός της πολιτικής ορθότητας που βασανίζει τόσο ανελέητα τον Τζάστιν Τριντό δεν έχει πατήσει το πόδι του στην Ελλάδα. Ή, όταν τόλμησε να το κάνει, έφαγε αυτό που καθόλου πολιτικά ορθώς λέγεται «κράξιμο».

Δεν το πάτησε, ας πούμε, εκείνη τη φορά που κάποιος εθνικός διασκεδαστής είπε για τον Σόιμπλε πως «όταν ο άνθρωπος είναι καθηλωμένος σε καρέκλα σιγά σιγά το μυαλό του καθηλώνεται σε μια ιδέα», ούτε όταν ένας πολιτικός φώναζε από το βήμα της Βουλής «στα τέσσερα, εσείς». Κι έφυγε άρον άρον κάθε φορά που οι ελάχιστοι προσήλυτοι του θεού κουνούσαν το δικό τους δάχτυλο όταν ακουγόταν καμιά χοντράδα. Μα πραγματικά, τώρα. Τι να μας πει κι ο Τζάστιν Τριντό με τους υστερικούς Καναδούς του;