Ληστεία στις συγκοινωνίες

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Α{ARX}γανακτώ, όπως οι περισσότεροι, γιατί κανείς δεν πληρώνει εισιτήριο! Η εξουσία εφαρμόζει σπουδαιοφανή συστήματα, αλλά τελείως αναποτελεσματικά. Οι συγκοινωνίες στην Ελλάδα μπορεί να είναι ιδανικές και να παρέχουν και σημαντικά κέρδη, αρκεί να είναι αποτελεσματικές. Δηλαδή, το πιο απλό, να πληρώνουν το εισιτήριό τους οι επιβάτες.
Αν υποθέσουμε ότι σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν 1.000 αστικές γραμμές, όλων των συγκοινωνιακών μέσων, και η κάθε γραμμή πραγματοποιεί 20 δρομολόγια την ημέρα, έχουμε 20.000 δρομολόγια, επί 50 επιβάτες, κατά μέσο όρο ανά δρομολόγιο, ίσον 1.000.000 επιβάτες ημερησίως (βεβαίως μετακινούνται πολύ περισσότεροι), επί 1 ευρώ, κατά μέσο όρο, έχουμε 1.000.000 ευρώ ημερησίως, επί 30 ημέρες, 30.000.000 ευρώ, επί 12 μήνες, 360.000.000 ευρώ τον χρόνο. Αυτά, κατά την υπόθεση, έπρεπε να ήταν τα έσοδα των αστικών συγκοινωνιών.
Επειδή όμως οι περισσότεροι επιβάτες δεν πληρώνουν εισιτήριο, τα έσοδα μειώνονται πολύ και οι συγκοινωνίες πάσχουν θανάσιμα και εγκληματικά. Ας υποθέσουμε ότι το 1/3 των επιβατών δεν πληρώνει εισιτήριο, αυτό σημαίνει ότι περίπου 16 επιβάτες ανά δρομολόγιο δεν πληρώνουν, ήτοι 330.000, επί 1 ευρώ, 330.000 ευρώ απώλεια ημερησίως, επί 30 ημέρες, 10.000.000 ευρώ, επί 12 μήνες, 120.000.000 ευρώ!
Το μοναδικό αποτελεσματικό σύστημα είναι οι εισπράκτορες. Τα 1.000 δρομολόγια, επί δύο βάρδιες, χρειάζονται 2.000 εισπράκτορες, 2.000 ανέργους με μια πολύ σημαντική εργασία. Θα έχουν ένα γνωστό μηχάνημα που ελέγχει τα εισιτήρια (υπάρχει ο χρόνος), όποιος δεν έχει σφραγίσει εισιτήριο δεν θα ληστεύεται με 20 φορές την αξία του εισιτηρίου, αλλά με ένα χάρτινο εισιτήριο που θα του παρέχει ο εισπράκτορας, με 3 ευρώ. Οποιος δεν θα πληρώνει θα κατεβαίνει από το λεωφορείο. Βέβαια, στην κρίση του εισπράκτορα θα είναι αν ο επιβάτης είναι ανήλικος, ηλικιωμένος, ανήμπορος ή οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν.
Το μηχάνημα θα μπορεί να καταγράφει πόσοι έλεγχοι έγιναν στη βάρδια του. Από κάθε καταγραφή ο εισπράκτορας θα εισπράττει ένα μικρό ποσό, ίσως 3 λεπτά. Για κάθε εισιτήριο που θα διαθέτει θα λαμβάνει ένα ποσό, ίσως 10 λεπτά.
Ο εισπράκτορας θα ελέγχεται από την υπηρεσία του και με τη μαρτυρία του οδηγού, ώστε να προβαίνει σε αυτούς τους ελέγχους και να μην κάθεται στο καφενείο, ως συνήθως. Τα έσοδα από τους ελέγχους και τα χάρτινα εισιτήρια θα είναι το μεγάλο κίνητρο για όλους τους εισπράκτορες. Οι εισπράκτορες θα κοστίζουν περίπου 30.000.000 ευρώ και θα συνεισφέρουν πάνω από 100.000.000 ευρώ, ποσά των εργατών που θα ενισχύουν την αγορά (οι εισπράκτορες θα είναι περισσότεροι, αλλά και τα έσοδα θα είναι περισσότερα).
Επιβάτες χωρίς εισιτήριο 330.000, επί 3 ευρώ, 1.000.000 ευρώ ημερησίως, επί 30 ημέρες, 30.000.000 ευρώ τον μήνα, επί 12 μήνες, 360.000.000 ευρώ! Οι Ελληνες μπορούν να έχουν υπερπολυτελείς συγκοινωνίες, αντί να σκοτώνονται από αυτές.
Βεβαίως, τελικός στόχος είναι η καλή λειτουργία των συγκοινωνιών. Αν υπάρξει ορθή προβολή με όλα τα μέσα επικοινωνιών, ότι όποιος εισέρχεται σε μέσο συγκοινωνιών πρέπει απαραιτήτως να διαθέτει το ανάλογο εισιτήριο, διαφορετικά θα εκβάλλεται από το μέσο. Οταν αυτό γίνει γνωστό και εφαρμόσιμο, όλοι θα φροντίζουν να έχουν το εισιτήριό τους. Οπως γινόταν πάντα και γίνεται σε όλα τα μέρη του κόσμου. Εντός 3-6 μηνών η καταβολή των εισιτηρίων μπορεί να ανέλθει και στο 99% όλων των επιβατών.
Οι εισπράκτορες μπορούν να παραμείνουν, διότι θα είναι πάντα χρήσιμοι και τα έξοδα από αυτούς είναι πολύ μικρά, έναντι των τεράστιων εσόδων. Μπορούν να παραμείνουν μέχρι να υπάρξει σύστημα ασφαλές κι αποτελεσματικό, οι επιβάτες θα πληρώνουν το εισιτήριό τους και η ανεργία θα πέσει κάτω του 6%. Οι εισπράκτορες δεν θα διαθέτουν πλέον χάρτινα εισιτήρια, αλλά μπορούν να εισπράττουν ένα καλό ποσό από τον αριθμό των ελέγχων για να ελέγχονται και οι ίδιοι, αν κάνουν τους ελέγχους.
Ιωάννης Αντωνόπουλος

Καπιταλισμός Vs κομμουνισμού

Κύριε Διευθυντά
{ARX}Ο{ARX}ι κατηγορίες που προσάπτονται στα δύο αντίπαλα κοινωνικά συστήματα, καπιταλισμό και κομμουνισμό, είναι οι εξής: στον μεν καπιταλισμό, από τις βασικές αρχές λειτουργίας του αναπτύσσονται μεγαλοσχήμονες του πλούτου με το να ιδιοποιούνται το κέρδος της εργατικής τάξης μέσω της μεθοδικής εκμετάλλευσης που γίνεται σ’ αυτήν από τους ίδιους. Επίσης, οι μεγαλοσχήμονες του πλούτου κάποτε, έχοντας σύμπνοια με τη μοναρχία, στήριζαν τις βασιλικές προνομίες που ενσάρκωναν την υπερτροφική αυτάρκειά τους εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Ο δε κομμουνισμός βάζει το κράτος πάνω απ’ τον πολίτη δημιουργώντας πολιτοφύλακες απέναντι στους οποίους η διαφωνία του πολίτη δεν τολμάει να «ξεμυτίσει», η οποία διαφωνία συμβάλλει στο να διαπιστώνουν οι άνθρωποι τις διαφορές τους, που σημαίνει ελευθερία της έκφρασης, βιώνοντας απόλυτη ελευθερία. Δεν μένει παρά να επιλέξουμε το λιγότερο κακό που έστω είναι – όπως ακούγεται να λέγεται – ο καπιταλισμός, από το μεγαλύτερο κακό που είναι ο κομμουνισμός, που σημαίνει βίαιος καταναγκασμός σε υποταγή υπακοής που στερεί την προσωπικότητα, ιδιότητα που σε κάνει άτομο ξεχωριστό και ανεξάρτητο, έχοντας το χάρισμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αποτελώντας την ειδοποιό διαφορά με ανόμοιούς σου για να μην είναι σε θέση να προσφέρουν τα ίσα με σένα.
Παπανδρέου Κωνσταντίνος
Φαραί Πατρών Αχαΐας