Αναζητείται κεντροαριστερό αφήγημα

Η επιλογή του Κινήματος Αλλαγής να «χτυπήσει» θεσμικά στην υπόθεση Novartis ξεκινά από μια συγκεκριμένη παραδοχή και έχει συγκεκριμένη στόχευση. Ο αριθμός των βουλευτών του δεν του επιτρέπει να επιβάλει επιλογές στην κυβερνητική πλειοψηφία – και αυτό οδηγεί στην αποδοχή της πρότασης για Προανακριτική Επιτροπή για τη διερεύνηση των κατηγοριών που αφορούν τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο. «Δεν θα κάνουμε αυτό που έκαναν σε εμάς» ανέφερε η Γεννηματά στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Τονίζοντας, όμως, πως το Κίνημα Αλλαγής σκοπεύει να αναδείξει «τις ευθύνες όλων των εμπλεκομένων, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται», όπως και «οποιαδήποτε σκέψη για δήθεν αναρμοδιότητα της επιτροπής ή άλλα δικονομικά προσχήματα για τη fast track αναπομπή του φακέλου στη Δικαιοσύνη».

Και κάπου εδώ γίνεται εμφανής η στόχευση. Στην Κεντροαριστερά λένε εμμέσως πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκτός από τις εσωκομματικές ισορροπίες που προσπαθεί να κρατήσει, εξαντλεί αυτό που ονομάζει «πολιτική γενναιοδωρία» δημιουργώντας νέες σχέσεις αλληλεξάρτησης με τη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση. «Εν τέλει αυτό που μένει είναι ότι όπως δεν μίλησε ποτέ ο κ. Τσίπρας για τις ευθύνες της ΝΔ την καραμανλική περίοδο, έτσι σπεύδει να παραγράψει ο κ. Μητσοτάκης τις ευθύνες του κ. Τσίπρα παντού, σε όλα τα θέματα» είπε επί λέξει η Γεννηματά. Η διπλή αυτή επίθεση είναι η πρώτη πραγματική προσπάθεια για πολιτική μετάβαση στη μετεκλογική πολιτική φάση, αυτή τη φορά με τη ΝΔ στο Μέγαρο Μαξίμου και τον ΣΥΡΙΖΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση.

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΙΝΑΛ. Κάτι τέτοιο, βέβαια, δεν έχει αποδειχθεί εύκολη υπόθεση. Οσοι παρακολουθούν την πορεία του Κινήματος Αλλαγής λένε πως δύο είναι τα στοιχεία που έχει πραγματικά ανάγκη: εμπιστοσύνη στην «αταλάντευτη» αυτόνομη πορεία που έχει επιλέξει να ακολουθήσει και αρκετές δόσεις εξωστρέφειας. Και τα δύο τα επανέλαβε χθες η Γεννηματά. Ομως τα πράγματα δεν είναι όσο απλά φαίνονται. Η επιμονή στην αυτόνομη πορεία δημιουργεί επικοινωνιακά προβλήματα. Η Χαριλάου Τρικούπη τα αποδίδει κατά κύριο λόγο στη στοχοποίηση από τα «παπαγαλάκια του Μαξίμου», που ασχολούνται υπέρ το δέον με το Κίνημα Αλλαγής, αλλά και από τα «συμφέροντα» που θέλουν προσέγγιση του κεντροαριστερού φορέα με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα όμως κι αν ισχύει πως «θα γινόμασταν αμέσως χαϊδεμένα παιδιά αν ήμασταν διαθέσιμοι και διατεθειμένοι να γίνουμε βολικά συμπληρώματα», «γκάφες» όπως αυτές της περίφημης σοσιαλιστικής αφίσας δίνουν αφορμές για κριτική, τόσο εντός όσο και εκτός του φορέα. Και η εξωστρέφεια που ζήτησε η Γεννηματά από τους βουλευτές της «σκοντάφτει» – οι συνεχείς αναφορές για επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ και οι διαφωνίες για τη μέχρι τώρα πορεία δεν επιτρέπουν εύκολα τη στροφή προς το μέλλον.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ. Οι μήνες που έρχονται είναι ίσως οι πιο σημαντικοί για την επόμενη μέρα της Κεντροαριστεράς. Αν η εσωστρέφεια δεν μετατραπεί σε εξωστρέφεια μετά τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής την εβδομάδα που έρχεται, τα προβλήματα εντός θα συνεχιστούν. Κι αν η Συνδιάσκεψη του Νοεμβρίου δεν καταφέρει να ομογενοποιήσει το κεντροαριστερό αφήγημα απέναντι στη νέα κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι μόνο εσωτερικής κατανάλωσης, αλλά ενδέχεται να επηρεάσει την πολιτική σκηνή όπως την ξέρουμε. Επί της ουσίας, το Κίνημα Αλλαγής βρίσκεται σε θέση συμπίεσης. Εχει, όμως, κίνητρο. Οσο υπάρχει ενδιάμεσος χώρος, ο κεντροαριστερός φορέας έχει λόγο ύπαρξης και αυτή είναι μια βαθιά πεποίθηση των στελεχών του. Δεν νιώθουν πως δίνουν μια χαμένη μάχη, γιατί η σκόνη της πρόσφατης αναμέτρησης δεν έχει κατακάτσει και, ιδίως, γιατί οι δύο μεγάλοι παίκτες δεν έχουν ακόμα σταθεροποιηθεί στους νέους τους ρόλους. Το στοίχημα είναι πώς ο τρίτος πόλος μπορεί να κάνει τη διαφορά – και εκεί, όντως, οι γνώμες είναι μπόλικες.