Μια νίκη του Μακεδονικού Ελληνισμού

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Τ{ARX}ην Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2019 δημοσιεύθηκε η υπ’ αριθμ. 185/2019 απόφαση του Πρωτοδικείου Σερρών το οποίο έκανε δεκτή την ανακοπή του Εισαγγελέα Σερρών και τις πρόσθετες παρεμβάσεις της Παμμακεδονικής Ενωσης Ελλάδος και του Δικηγορικού Συλλόγου Σερρών απορρίπτοντας την αίτηση αναγνώρισης του σωματείου με την επωνυμία «Αδελφότητα Ντόπιων Σερραίων Κύριλλος και Μεθόδιος». Τη μηνυτήρια αναφορά κατέθεσε ο κ. Γεώργιος Τάτσιος τον Μάρτιο του έτους 2018 ως πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων με έντονο αίσθημα ευθύνης, υπερασπιζόμενος τον Μακεδονικό Ελληνισμό. Η δίκη πραγματοποιήθηκε στις 9 Απριλίου 2019 όπου οι «επιστήμονες» που ήρθαν για να υπερασπιστούν τον εναγόμενο σύλλογο υποστήριξαν ότι η γλώσσα των ντόπιων Σερραίων είναι η σλαβική. Σε περιοδικό που εκδίδει ο εναγόμενος σύλλογος αναφέρεται ως γλώσσα των ντόπιων η «μακεδονική» ενώ αναγνωρίζονται ως εθνικοί ήρωες οι βούλγαροι κομιτατζήδες και ως εθνική εορτή η βουλγαρική ψευδοεπανάσταση του Ιλιντεν, στην οποία σφαγιάστηκαν οι Ελληνες του Κρουσόβου το 1903. Φυσικά τίποτα από αυτά δεν αναγράφεται στο καταστατικό του εν λόγω συλλόγου, καθώς αν το έκαναν δεν υπήρχε περίπτωση να εγγραφούν μέλη. Το συγκεκαλυμμένο καταστατικό δημιουργούσε κατάσταση σύγχυσης καθώς δεν διευκρίνιζε ποια είναι η ντόπια γλώσσα στην οποία θα μάθαιναν τραγούδια οι συμμετέχοντες, ούτε ποιες εθνικές εορτές θα γιόρταζαν τα μέλη του.
Αυτή η δικαστική απόφαση (αναμένεται να ασκηθεί έφεση) είναι η πρώτη ΝΙΚΗ του Μακεδονικού Ελληνισμού απέναντι σε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια αφελληνισμού της Μακεδονίας που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και αρκετά χρόνια και μας γεμίζει αισιοδοξία σε ένα περιβάλλον κατάμαυρο.
Παρατίθενται αυτούσια δύο παράγραφοι από το σκεπτικό του Δικαστηρίου που έχουν εξαιρετική σημασία αφενός για την ιστορική, πολιτιστική, γλωσσική και εθνική ταυτότητα των Σερρών και της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας και αφετέρου για την ανυπαρξία διακριτής γλωσσικής και πολιτιστικής κοινότητας στην περιοχή των Σερρών. Συγκεκριμένα το Δικαστήριο έκρινε:
«…Κατά τα διδάγματα κοινής πείρας ντόπιος Σερραίος ομιλών την ντόπια γλώσσα είναι αποκλειστικά ο Ελληνας Μακεδόνας που γεννήθηκε και κατοικεί στην περιοχή των Σερρών, η οποία ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας που ονομάζεται Μακεδονία και ομιλεί την ελληνική γλώσσα. Η ελληνική γλώσσα ομιλείται στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και των Σερρών επί χιλιάδες χρόνια όπως αποδεικνύεται από τα ευρήματα των αρχαιολογικών ανασκαφών, τη γλώσσα των ιστορικών κειμένων και τη γλώσσα των λατρευτικών κειμένων που αδιάλειπτα χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους της περιοχής. Ειδικότερα η πόλη των Σερρών είναι μια από τις λίγες αρχαίες πόλεις του ελληνικού χώρου που κατόρθωσε να διατηρήσει την ελληνική γλωσσική της ταυτότητα αδιάλειπτη παρά το γεγονός ότι η στρατηγική της θέση στη γη της Μακεδονίας την κατέστησε πέρασμα αναρίθμητων στρατών και λαών από την αυγή των ιστορικών χρόνων μέχρι σήμερα, αλλά και το γεγονός ότι τελούσε επί οθωμανική κυριαρχία για χρονικό διάστημα πεντακοσίων τριάντα ετών (1383-1913)…
…Διά του σφετερισμού των εννοιών “ντόπιος” Σερραίος και “ντόπια” γλώσσα, οι οποίες τίθενται στον καταστατικό πυρήνα του σκοπού του, το υπό σύσταση σωματείο παραχαράσσει σκοπίμως την ιστορία και την ανθρωπογεωγραφία της περιοχής στην προσπάθειά του να αντλήσει ιστορικό επιχείρημα για τις θέσεις των μελών του, αποσκοπώντας ευθέως στη δημιουργία και διεύρυνση μιας διακριτής γλωσσικής και πολιτιστικής κοινότητας στην παραμεθόριο περιοχή των Σερρών μέσω της για πρώτη φορά συστηματικής καταγραφής και καλλιέργειας σε βάθος χρόνου στον πληθυσμό των Σερρών, που στην πραγματικότητα ομιλεί την ελληνική γλώσσα και είναι αμιγώς ελληνικής εθνικής συνείδησης, ενός αποκαλούμενου ιδιώματος που δεν αναγνωρίζεται από την ελληνική πολιτεία με στοιχεία άλλων εθνικών γλωσσών που ομιλούνται από κράτη που συνορεύουν με την Ελληνική Επικράτεια…».
Θερμές ευχαριστίες στους νομικούς της ΠΟΠΣΜ και τον δικηγορικό σύλλογο Σερρών που έκανε παρέμβαση υπέρ της πρότασης του Εισαγγελέα για διάλυση του Σωματείου.
Γεώργιος Ευθ. Τάτσιος
Τ. πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων

Περί «Ρασπούτιν» ο λόγος

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Τ{ARX}ώρα τελευταία, πολύς λόγος γίνεται για έναν Ρασπούτιν. Ελάχιστοι τον κατονομάζουν, όλοι όμως ξέρουμε σε ποιον ανήκει αυτός ο χαρακτηρισμός. Και είμαστε περίεργοι να δούμε πώς θα υπερασπιστεί τον εαυτό του αυτός ο άνθρωπος μια και είναι φανερό ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Αλλά ας περιμένουμε τις εξελίξεις, με την ευκαιρία όμως ας δούμε τι γράφει η Εγκυκλοπαίδεια «ΥΔΡΙΑ» για τον Ρασπούτιν στη σελίδα 3345.
Ο Γρηγόριος Ρασπούτιν (1869-1916) υπήρξε Ρώσος καλόγερος που τ’ όνομά του έγινε ταυτόσημο του καταχθόνιου και πονηρού ανθρώπου. Αγράμματος μουζίκος της Σιβηρίας, κατόρθωσε να πείσει τη διαφθαρμένη αριστοκρατία της Πετρούπολης ότι είναι άγιος και να γίνει ο κεντρικός ήρωας των οργίων της. Εκμεταλλεύτηκε τον πόνο της αυτοκράτειρας Αλεξάνδρας για την αγιάτρευτη αιμοφιλία του διαδόχου Αλέξιου, με την υπόσχεση ότι θα τον γιατρέψει και έκανε υποχείριό του τον Τσάρο Νικόλαο Β΄. Αναμείχθηκε και σε υποθέσεις κατασκοπείας, για να καταστεί το μοιραίο πρόσωπο της κατάρρευσης μιας ετοιμόρροπης κοινωνίας. Τελικά, αφού δεν μπόρεσαν νόμιμα να τον εξουδετερώσουν, τον σκότωσε ο πρίγκιπας Γιουσούπωφ, σε συνεργασία με άλλους αξιωματούχους της ρωσικής αυλής και του πολιτικού κόσμου. Τάφηκε στον κήπο των ανακτόρων της Πετρούπολης. Μετά την Επανάσταση του 1917, ρώσοι επαναστάτες τον ξέθαψαν κι έκαψαν το νεκρό του σώμα.
Αυτά για τον Ρώσο Ρασπούτιν. Μακάρι να αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει Ελληνας Ρασπούτιν. Ας περιμένουμε.
Πάνος Ν. Λύρας
Οικονομολόγος