Το αείζωον πνεύμα

Οι έντονοι πανηγυρισμοί μιας ομάδας πηγάζουν από τον τρόμο της εκπλήρωσης μιας μεγάλης επιθυμίας. Συνέβη με τους Ελληνες στο Μουντομπάσκετ του 2006 μετά τη νίκη επί της Ντριμ Τιμ. Χόρεψαν στο κέντρο του γηπέδου, γλέντησαν στα αποδυτήρια και συνετρίβησαν στον τελικό.

Συνέβη με τους Γάλλους στα προημιτελικά του Μουντομπάσκετ της Κίνας.  Νίκησαν την ομάδα των ΗΠΑ, αισθάνθηκαν θεοί, έκαναν δηλώσεις για cojones και αθλητικό IQ για να προσγειωθούν απότομα από έναν 39χρονο Αργεντινό.

Συνέβη όμως και με τους Αργεντινούς. Νίκησαν τους Γάλλους και πανηγύριζαν σαν να είχαν κατακτήσει ήδη την κούπα. Αγκαλιές, φιλιά, high five, πάρτι στα αποδυτήρια, αποθέωση για τον μεγάλο πρωταγωνιστή τον γερο-Σκόλα. Και ύστερα ήρθαν οι Ισπανοί.

Πανηγυρισμοί που μοιάζουν με κατάρρευση των ερεισμάτων για το κυνήγι της κορυφής. Με αποκάλυψη των ορίων της ομάδας. Σαν να διακόπτεται απότομα η άρδευση του κάμπου των φιλοδοξιών.

Είναι το χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τις πρωταθλήτριες από τις καλές ομάδες.

Πρόκειται για το στοιχείο που έχουν προσθέσει τα τελευταία χρόνια οι Ισπανοί στον αθλητισμό τους. Ταβάνι είναι μόνο το τρόπαιο.

Νιώθουν πως αξίζουν να είναι πρώτοι και δεν κάνουν εκπτώσεις στον στόχο τους.

Σε όλη τη διοργάνωση του Μουντομπάσκετ της Κίνας οι Φούριας Ρόχας κοιτούσαν το τρόπαιο και όχι τον αντίπαλο. Δεν τους ενδιέφερε αν θα παίξουν με τις ΗΠΑ, την Αυστραλία ή την Αργεντινή. Αν θα χρειαστούν δύο παρατάσεις, αν θα ματώσουν, αν θα ευνοηθούν ή θα αδικηθούν από τη διαιτησία.

Οπως το 2006 που έπαιξαν εναντίον της Γαλανόλευκης χωρίς το μεγάλο τους αστέρι Πάου Γκασόλ που ήταν τραυματίας. Κι εμείς πιστέψαμε πως από τη στιγμή που είχαμε νικήσει την Ντριμ Τιμ τους είχαμε του χεριού μας. Το αείζωον πνεύμα απέναντι στο φθαρτό.