Δύση, δηλαδή ατομικότητα {LF}και ελευθερίες

Οσοι έπεσαν από τα σύννεφα επειδή έμαθαν και θεσμικώς, μέσω του χαρτοφυλακίου που έλαβε από τη νέα πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ο έλληνας επίτροπος Μαργαρίτης Σχοινάς, ότι υπάρχει ευρωπαϊκός τρόπος ζωής, ας το πάρουν απόφαση: ο δυτικός κόσμος δεν είναι μια τυχαία επινόηση, χωρίς βάθος και ιστορία, χωρίς αρμούς και χωρίς ταυτότητα.

Οι δυτικές δημοκρατίες έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά – και ειδικά η Ευρώπη απολύτως συγκεκριμένα. Υπερισχύουν το κράτος δικαίου, η παραδοχή ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, η διασφάλιση από το κράτος δικαίου των πολιτικών ελευθεριών και της ελευθερίας της έκφρασης. Η διάκριση των εξουσιών, ο σεβασμός του ατόμου, η προστασία των ελευθεριών του, η προστασία της διαφορετικότητας είναι γενικοί κανόνες που ισχύουν στις δυτικές δημοκρατίες. Και ειδικά στον ευρωπαϊκό χώρο, ιδιαίτερη κατάκτηση είναι ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής, η κατάργηση της ποινής του θανάτου.

Η γενικευμένη αντίδραση από «προοδευτικούς» κύκλους στην επιλογή της επιτρόπου να δώσει έμφαση στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής γίνεται, εκ πρώτης όψεως, από ευαίσθητους περί το Μεταναστευτικό. Πολλοί θεωρούν ότι θεσπίζοντας χαρτοφυλάκιο προστασίας τρόπου ζωής οι Ευρωπαίοι περιχαρακώνονται απέναντι στους απρόσκλητους επισκέπτες από την Ασία και την Αφρική. Προφανώς, ο δυτικός κόσμος δεν είναι ένας χώρος που μπορεί να σηκώσει τα πάντα – όπως κανείς δεν μπορεί να φιλοξενήσει στο σπίτι του πολλούς, για πολύ χρόνο. Προφανώς, δηλαδή, η Ευρώπη οφείλει να έχει κριτήρια προκειμένου να αποδεχτεί στους κόλπους της παράνομους μετανάστες (οι πρόσφυγες έχουν άλλο καθεστώς προστασίας).

Πέραν του ελέγχου, υπάρχει απειλή του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής από τα μεταναστευτικά ρεύματα; Υπάρχει έργω υπονόμευση της δυτικής δημοκρατίας κυρίως από τις εθνικές ή θρησκευτικές κοινότητες που ζουν οργανωμένα σε δυτικές πόλεις διεκδικώντας να υπερισχύουν θρησκευτικού ή εθνικού χαρακτήρα κανόνες που αντιβαίνουν στους κοινά αποδεκτούς κανόνες. Φερ’ ειπείν, η κλειτοριδεκτομή απαγορεύεται στη Δύση – όπου η ισότητα των φύλων προστατεύεται. Δεν μπορεί να ισχύει η όποια διαφοροποίηση στους κανόνες επειδή μια εθνική ή θρησκευτική κοινότητα δεν αποδέχεται τα στοιχειωδώς παραδεδεγμένα του δυτικού κόσμου.

Στον απόηχο των «προοδευτικών» διαμαρτυριών για το θέμα, η «Αυγή» δημοσίευσε μια γελοιογραφία όπου δύο πλούσιοι τα μεταμεσαιωνικά χρόνια κοιτάνε από τον πύργο τους «τον λαό» και κάνουν την εξής συζήτηση: «Ποιος είναι αυτός ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής;», ρωτάει ο ένας. «Ο θάνατός τους», απαντάει ο άλλος.

Τι δηλώνει ο ποιητής; Το γνωστό: η Δύση τού είναι απεχθής επειδή οι κοινωνίες της είναι ταξικές. Γι’ αυτό την αντιμετωπίζει γενικώς απαξιώνοντάς την. Κάποιοι, την 11η Σεπτεμβρίου 2001 πανηγύριζαν «καλά να πάθουν». Οι κατακτήσεις του δυτικού κόσμου, ο τρόπος ζωής του είναι απεχθής σ’ αυτούς επειδή έχουν στο μυαλό τους άλλο μοντέλο. Και επειδή αυτό το άλλο μοντέλο, ένα preview του οποίου γνώρισε η ανθρωπότητα στο άλλοτε κομμουνιστικό μπλοκ, ήταν και συνεχίζει να είναι πιο αγαπητό στα μυαλά ορισμένων από τη δημοκρατία.

Η δημοκρατία δίνει τη δυνατότητα στους αντιπάλους της να την αντιστρατεύονται. Δεν κινδυνεύει απ’ αυτούς, επειδή προστατεύεται από τον τρόπο ζωής του δυτικού δημοκρατικού κόσμου – ενός τρόπου ζωής ελκυστικού και αξιοζήλευτου.