«Επιασα πάτο, αλλά ξανακέρδισα τη ζωή»

Ποιες εικόνες έχετε από τα παιδικά σας χρόνια;

Μεγάλωσα στο Νέο Ψυχικό με πολλή ανεμελιά, παιχνίδι και αγάπη. Ο πατέρας μου ήταν δημόσιος υπάλληλος, πήρε σύνταξη ως διευθυντής από το υπουργείο Οικονομικών. Ωραία μεγάλωσα και πάντα αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια.

Το πιο άσχημο συναίσθημα από εκείνη την εποχή;

Μάλλον οι καβγάδες του πατέρα μου με την αδελφή μου – η οποία με περνάει επτά χρόνια και τότε έκανε την επανάστασή της. Το έζησε πολύ έντονα το κομμάτι της εφηβείας. Οι γονείς μου ήταν συντηρητικοί άνθρωποι που βρίσκονταν σε κόντρα. Εγραψε όμως έντονα μέσα μου ο θάνατος του καλύτερού μου φίλου στα 19 του χρόνια, ο οποίος έφυγε από καρδιά. Ηταν το πρώτο σοκ. Με επηρέασε πολύ, αλλά δεν με καθόρισε.

Αν όλα τα δεινά της ζωής μας έχουν τη ρίζα τους στα παιδικά μας χρόνια, δύσκολα θα εντόπιζε κανείς μια «δύσκολη» περιοχή σε εκείνη την περίοδο.

Ισχύει αυτό, αλλά όχι απαραίτητα στις εκφάνσεις της καθημερινότητας. Υπάρχουν πράγματα που δουλεύουν με πιο υπόγειους τρόπους. Αλλά να πούμε γι’ αυτά τώρα;

Γιατί όχι;

Οι γονείς μου είναι δύο πολύ καλοί άνθρωποι, αλλά είναι μιας γενιάς που μεγάλωσε σε τελείως διαφορετικό περιβάλλον. Αν ψάξω να βρω τι είναι αυτό που έπαιξε τον ρόλο του στα μετέπειτα δεινά μου, μάλλον θα έλεγα ότι δεν πήρα τις κατάλληλες δόσεις αναγνώρισης, της αποδοχής που σου δίνει τις προϋποθέσεις της αυτοπεποίθησης που έχεις ανάγκη. Αλλά δεν ήξεραν να το κάνουν.

Υπάρχει ένα περιστατικό που θυμάστε;

Μόλις είχα τελειώσει τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, όταν με πήρε για να παίξω η Ξένια Καλογεροπούλου στο «Σκλαβί» και ξεκινήσαμε τις πρόβες. Εμενα ακόμα με τους γονείς μου. Τηλεφωνεί η Ξένια στο πατρικό μου σπίτι. Εγώ έλειπα και αρχίζει να μιλάει με τη μητέρα μου και να της λέει: «Ο Πέτρος που είναι πάρα πολύ καλός ηθοποιός, πάρα πολύ έξυπνο παιδί, όμορφο και ευαίσθητο». Η απάντηση της μητέρας μου ήταν: «Ο Πέτρος είναι όλα αυτά;». Οταν επέστρεψα στο σπίτι, μου το περιέγραψε κιόλας. Το λέω για να τονίσω την άγνοια και όσα είπαμε περί διαφορετικών γενεών και αντιλήψεων. Ή, για παράδειγμα, έλεγαν στον πατέρα μου – τα χρόνια που έπαιζα ποδόσφαιρο -, ο γιος σου είναι πολύ καλός, πρέπει να πάρει μεταγραφή, κι εκείνος απαντούσε: «Εμένα με νοιάζει που δεν καπνίζει». Μου έκοβε τα πόδια, χωρίς να το θέλει φυσικά και χωρίς να το καταλαβαίνει.

Η υποκριτική και το θέατρο ήταν λοιπόν το πεδίο για να νιώσετε αυτή την αναγνώριση;

Σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, μου έμεναν λίγα μαθήματα, και ξαφνικά ύστερα από παρότρυνση φίλων είπα να δώσω εξετάσεις. Πέρασα στο Θέατρο Τέχνης και κατάλαβα ότι αυτό ήθελα να κάνω. Για να είμαι ειλικρινής, όταν περίμενα τα αποτελέσματα, είχα αποφασίσει ότι, ακόμη και αν δεν πετύχω, στο Πανεπιστήμιο δεν θα επέστρεφα. Τελικά όλα πήγαν καλά και άρχισα αμέσως να δουλεύω και να βγάζω χρήματα. Το αντικείμενο της τέχνης αυτής με είχε μαγέψει. Να προσπαθώ να μεταμορφωθώ δηλαδή εντός και εκτός ήταν μια διαδικασία που με ιντρίγκαρε και κινητοποιούσε. Δεν ξανασκέφτηκα ποτέ τι θα κάνω στη ζωή μου. Δεν έχω σταματήσει να δουλεύω ποτέ, εκτός από τα καλοκαίρια.

Δεν θέλατε;

Οσο ήμασταν παντρεμένοι με τη Μυρτώ (σ.σ.: Αλικάκη), θέλαμε να είμαστε με τα παιδιά μας. Ο Δημήτρης τώρα είναι 17 ετών και ο Γιωργής 13½.

Γίνατε μπαμπάς στα 27 σας, σχετικά νωρίς. Επηρέασε τη ζωή σας και την εξάρτησή σας από τον τζόγο;

Επαιξε τεράστιο ρόλο. Βγήκε από μέσα μου ο σούπερ ήρωας που έλεγε «εγώ θα τα κάνω όλα. Στηριχθείτε πάνω μου». Κάπου εκεί κλάταρε το σύστημα και είχε ανάγκη να βγάλει τους δαίμονές του για να μου δώσει μερικές σφαλιάρες.

Πότε παίξατε για πρώτη φορά;

Πρέπει να πω ότι κάποια στιγμή αφήσαμε την υποκριτική και ανοίξαμε ένα καφέ – μπαρ, από το 2002 μέχρι το 2007. Είχαμε απαυδήσει από τους ανθρώπους του σιναφιού που δεν είχαν τη σταθερότητα εκείνων που δεν εμπλέκονται με τον χώρο. Το λέω πολύπλοκα για να ακουστεί ανώδυνα. Για να προστατεύσουμε τον έρωτά μας, κλειστήκαμε στο καβούκι μας. Δεν το μετανιώνω, αλλά ήταν μια άλλη προσέγγιση. Δεν έρχονται τα άγρια να διώξουν τα ήμερα. Επιστρέψαμε το 2007. Ημουν 32 και είχα εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο για το θέατρο και το θέατρο για να κάνω μπαρ, άφησα το μπαρ για να επιστρέψω στο θέατρο. Επνιξα το παιδί που είχα μέσα μου. Μεγάλωσε απότομα και του είπα: «Ενηλικιώσου και ανάλαβε όλες τις ευθύνες σου».

Κι εκείνο βρήκε τη χαραμάδα, τον τρόπο για να παίξει.

Εκεί ξεκινά ο εθισμός μου. Ο τζόγος μού έδινε την ευκαιρία να τα ξεχάσω όλα και να παίξω. Αυτό έχει κάτι γοητευτικό. Είναι ύπουλος και πανούργος. Στην αρχή κέρδιζα συνέχεια και δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι τα πράγματα μπορεί να πάρουν και άλλη τροπή.

Πού πηγαίνατε για να παίξετε;

Το βράδυ, στον υπολογιστή. Κανείς δεν είχε καταλάβει τίποτα. Εβαζα τα παιδιά για ύπνο και όταν όλοι κοιμόντουσαν καθόμουν μπροστά στην οθόνη μέχρι το πρωί και έπαιζα. Επειτα αρχίζεις να χάνεις και προσπαθείς να ρεφάρεις για να μην αντιληφθούν από το σπίτι κάτι. Μετά το ξεχνάς και απλώς έχεις εθιστεί. Μπαίνεις όλο και πιο βαθιά και γίνεται τρόπος ζωής.

Ξυπνούσατε και το πρώτο πράγμα που θέλατε ήταν να μπείτε κάπου για να παίξετε;

Μέχρι το 2010 που χώρισα – φυσικά επηρέασε ο τζόγος – έπαιζα στον υπολογιστή. Δεν πήγαινα σε λέσχες, καφενεία κ.λπ. Ημουν ο τέλειος σύντροφος, μπαμπάς και στη δουλειά μου τυπικός. Ο τζόγος το πρώτο που σου παίρνει είναι τα χρήματα, αλλά δεν είναι το πιο σημαντικό. Κάποια στιγμή θέλω να γράψω ένα βιβλίο όπου θα αποκαλώ τον τζόγο κλέφτη ψυχών. Γιατί αυτό κάνει. Μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο.

Οταν χωρίσατε, δεν σας χτύπησε καμπανάκι;

Οχι αμέσως. Τις ημέρες που έχω τα παιδιά, ανταποκρίνομαι απολύτως στις υποχρεώσεις μου. Ολες τις υπόλοιπες ημέρες ζούσα για να παίξω, χωρίς να μου προσφέρει καμία ευχαρίστηση. Με ανάγκασε να βλέπω τους ανθρώπους με άλλο μάτι. Οι φίλοι και οι κοντινοί σου άνθρωποι είναι υποψήφιοι δανειστές, ξέχασα τους λόγους που είχα αγαπήσει τη δουλειά. Τότε για μένα ήταν ένας τρόπος να βγάλω χρήματα για να εξυπηρετήσω την αρρώστια μου. Ετσι αρχίζει η απομόνωση. Μπορεί να μη φύγουν αυτοί από δίπλα σου, φεύγεις όμως εσύ και επανέρχεσαι μόνο όταν θα ζητήσεις.

Τα σκεφτόσασταν τότε όλα αυτά;

Ηξερα ότι αυτό που ζω δεν είναι φυσιολογικό. Κάποια στιγμή είπα: Πετράκο, ή πήγαινε στην ταράτσα να πηδήξεις ή πήγαινε στη Χονολουλού να ζήσεις, όπου δεν σε ξέρει κάνεις – που αν δεν είχα παιδιά θα το έκανα – ή βρες μια λύση, κάνε κάτι. Θυμάμαι πολλές στιγμές απόγνωσης.

Οπως;

Είμαι σε χώρο καζίνου, είναι πέντε το πρωί και ενώ έχω χάσει τα πάντα, έχω κάτσει καμιά ώρα πάνω από τη ρουλέτα και κοιτάω. Γυρίζω κάποια στιγμή το βλέμμα μου τριγύρω και αντιλαμβάνομαι ότι έχουμε μείνει καμιά 40αριά άτομα. Τους 30 τους έβλεπα χρόνια και εκείνη τη στιγμή διαπιστώνω πόσο είχαν αλλάξει. Θυμάμαι, για παράδειγμα, μια κοπέλα που όταν την είχα δει για πρώτη φορά ήταν καλοντυμένη και περιποιημένη· πλέον είχε γίνει ένα φάντασμα του εαυτού της. Εκεί λέω: «Τι σε κάνει, ρε φίλε, να πιστεύεις ότι είσαι πιο έξυπνος από όλους αυτούς;». Γιατί ο τζογαδόρος αυτό πιστεύει. Εκεί κάτι τραντάχτηκε μέσα μου. Δεν σταματώ να τζογάρω, αλλά αρχίζω να παίζω με δυσφορία, με πιάνουν ταχυκαρδίες. Είχα πέσει πολύ χαμηλά. Αναγκάστηκα να δανειστώ χρήματα από ανθρώπους που τους αγαπούσα και με αγαπούσαν, δεν θα ήθελα ποτέ, για να ξεπληρώσω, σκληρούς τοκογλύφους. Εκεί είπα «πόσο ξεφτίλας ακόμα».

Ηταν το σημείο που σας έδειξε ότι πιάσατε πάτο;

Ναι, και για κάθε άνθρωπο, για κάθε εθισμένο, είναι τελείως διαφορετικό και προσωπικό. Εκανα μια ζωή εξαντλητική. Τελείωνα παράσταση και πήγαινα να τζογάρω. Καταλάβαινα ότι μου ρούφαγε το μεδούλι και την ίδια στιγμή συνειδητοποίησα ότι πρέπει να κάνω κάτι γιατί τα παιδιά μου με χρειάζονται. Επρεπε να κάνω κάτι. Ετσι κι εγώ έριξα τον εγωισμό μου και ζήτησα βοήθεια στο ΚΕΘΕΑ. Το έκανα και είμαι ευτυχισμένος που το έκανα. Αποφοίτησα και είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. Αλλαξε η ζωή μου. Μάλλον κέρδισα τη ζωή μου. Ανέλαβα την ευθύνη μου.

Απολαμβάνετε τη ζωή σας περισσότερο τώρα;

Τη ζωή, τη δουλειά, τα παιδιά, τους φίλους. Τα πάντα. Θα φύγω έπειτα από δω και θα πάω για πρόβα (σ.σ.: για την παράσταση «Η μέθοδος του Γκρόνχολμ» στο θέατρο Ανεσις) και το κάνω με απόλυτη χαρά. Πριν από δυο – τρία χρόνια ήταν όλα αλλιώς…