{T16}Αποκλεισμοί και αποτυχίε{T16}ς

Καλή αλλά λίγη. Τρεις λέξεις όλες κι όλες, για να αναδείξουν την εικόνα της εθνικής ομάδας στο Μουντομπάσκετ. ΟΚ, δεν έχει καταντήσει του κόσμου το περίγελο. Σαν κι αυτή του ποδοσφαίρου. Που δεν μπορεί να κερδίσει ούτε το Λιχτενστάιν. Αλλά να σε βγάζουν έξω από τους 8 Βραζιλία και Τσεχία είναι ορισμός της αποτυχίας. Καλή η Εθνική να κάνει το +17 με τη Βραζιλία, αλλά λίγη για να πάρει τη νίκη. Καλή να φτάσει σχετικά νωρίς στη απαιτούμενη διαφορά του +12 με την Τσεχία, αλλά λίγη να την κρατήσει μέχρι τέλους. Κι όταν αυτό συμβαίνει στα δύο κρίσιμα παιχνίδια του τουρνουά παύει να είναι σύμπτωση. ΟΚ, οι παίκτες στο χθεσινό ματς έκαναν κατάθεση ψυχής. ΟΚ, τα δύο από τα πέντε φάουλ που χρεώθηκε ο Γιάννης σηκώνουν συζήτηση. Ευθύς εξ αρχής όμως η ομάδα έβαλε μόνη της δύσκολα. Η ήττα από τις γεροντάρες της Βραζιλίας την υποχρέωσε να ανεβάσει τον πήχη με την Τσεχία στο δυσθεώρητο +12.

Κουταμάρα

Το ματς με την Αμερική που μεσολάβησε δεν το συζητάμε. Η φαντασία των αθλητικογράφων και η εμμονή τους να αναγάγουν την επιθυμία τους σε πραγματικότητα, το είχε μετατρέψει σε ντέρμπι. «Δεν είναι άτρωτοι οι Αμερικάνοι», «Το άγχος το έχουν οι Αμερικάνοι», «Το πιο εύκολο ματς για τον Γιάννη», «Ετσι θα κερδίσουμε τους Αμερικανούς», ήταν μερικοί από τους τίτλους. Ο απόλυτος συνδυασμός υπερβολής – κουταμάρας. Να κερδίσουμε την Αμερική, όταν οι 10 από τους 12 παίκτες της έχουν ετήσια συμβόλαια 5-10 εκατ. δολαρίων και κάποιοι παραπάνω. Βάζουν 10 με 20 πόντους στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Εχουν στον πάγκο τον Πόποβιτς. Τον καλύτερο προπονητή. Ο βοηθός του πήρε πέρυσι το πρωτάθλημα με τους Γκόλντεν Στέιτ. Κι εσύ έχεις τον Σκουρτόπουλο, που έχει φτάσει μέχρι το Κερατσίνι, το Ρέθυμνο και την Πάτρα. Και εύλογα πανηγυρίζεις μετά ότι τους κράτησες στους 69 πόντους.

Υπερπροσπάθεια

Κι έτσι φτάσαμε στο διά ταύτα. Να ανέβουμε στο βουνό της διαφοράς των +12 με την Τσεχία. Και φτάσαμε μέχρι τα μισά του δρόμου. Οχι σαν ομάδα όμως. Με κανονικό μπάσκετ. Φτάσαμε με ηρωισμό και υπερπροσπάθεια. Με τον ηρωισμό του Θανάση. Με την υπερπροσπάθεια του Καλάθη. Να παίξει 37 λεπτά. Να βάλει 27 πόντους, να πάρει 6 ριμπάουντ, να δώσει 6 ασίστ και να κάνει ένα μόλις λάθος. Εξωπραγματικά ποσοστά. Ο Καλάθης κέρδισε σχεδόν μόνος του την Τσεχία. Να καλύψει μόνος του τη διαφορά δεν γίνεται. Δεν γίνεται έτσι. Με ηρωισμό και υπερπροσπάθεια, βγαίνουν πεντάλεπτα και δεκάλεπτα. Ολόκληρο παιχνίδι όχι. Θα πρέπει να παίξεις και μπάσκετ. Τα κατά περίπτωση τρίποντα του Πρίντεζη και του Ιωάννη δεν αρκούν. Και για να παίξεις μπάσκετ πρέπει να έχεις προπονητή. Να μην τους αλλάζεις σαν τα πουκάμισα. Και δεν είναι το θέμα να στοχοποιηθεί ο Σκουρτόπουλος.

Σχεδιασμός

Οι ομάδες, ακόμα και οι εθνικές ομάδες, φτιάχνονται σε βάθος χρόνου. Οι Γάλλοι έχουν τον Κολέ δέκα χρόνια. Ο Σκαριόλο είναι (με ένα μικρό διάλειμμα) στην Ισπανία πάνω από 20 χρόνια. Πέντε χρόνια είναι ο Τζόρτζεβιτς στη Σερβία. Ο Βασιλακόπουλος στα 80 του δεν θεωρεί ότι ο ρόλος του προπονητή είναι σημαντικός. Και γι’ αυτό τους αλλάζει σαν τα πουκάμισα. Τέλος ο Σκουρτόπουλος και πάμε γι’ άλλα. Κι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται σαν φάρσα αλλά σαν τραγωδία. Για δέκα χρόνια σερί μετράμε αποκλεισμούς και αποτυχίες. Που πάει να πει κάτι δεν γίνεται καλά στον σχεδιασμό. Στη φιλοσοφία. Στο πώς οριοθετείς τους στόχους σου. Εύκολο είναι να μιλάμε για τις χαμένες βολές. Για τη διαιτησία. Οταν όμως κι εμείς εναρμονιστήκαμε με την ντιρεκτίβα της FIBA να μη σφυρίξουν στο τουρνουά οι διαιτητές της Ευρωλίγκας. Κι όταν πας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα κι ο συνοδός της ομάδας δεν ξέρει εγγλέζικα.