Από Cinquecento σε Ferrari

Είναι απόλυτα φυσιολογικό. Οταν τόσα χρόνια οδηγείς το ταπεινό Cinquecento είναι δύσκολο να καθίσεις πίσω από το τιμόνι μιας Ferrari. Η Ελληνική Ομοσπονδία Μπάσκετ ζήτησε από τον Θανάση Σκουρτόπουλο να κάνει κάτι που δεν μπορεί. Το χειρότερο: ο έλληνας προπονητής πίστευε και συνεχίζει να πιστεύει πως έχει τις ικανότητες για να αντεπεξέλθει σ’ αυτή την αποστολή.

Σε κάθε αγώνα, σε κάθε δήλωση, σε κάθε έκφραση μπορούμε εύκολα να ανακαλύψουμε τις δυνατότητες του προπονητή Σκουρτόπουλου. «Πάμε για νίκη με Αμερική και Τσεχία» είπε και ακούστηκε σαν ηχώ αυτονόητης μπασκετικής πλάνης.

Μου θυμίζει τον δαιμόνιο ρεπόρτερ που λέει πως ο ληστής πήρε το χρηματοκιβώτιο και εξαφανίστηκε. Θα μπορούσε δηλαδή να περιμένει τον ιδιοκτήτη και την αστυνομία για να το συζητήσουν;

Ο τρόπος που αγωνίζεται μια ομάδα και δεν αναφέρομαι στα αγωνιστικά συστήματα αλλά στην ψυχολογία, αποτελεί τον καθρέφτη του προπονητή της.

Δείτε τη Λίβερπουλ που έχει γίνει ξανά μόδα. Αυτή η ένταση των παικτών, η ψυχολογία του «δεν το βάζω κάτω», «παλεύω», «πιστεύω», «προσπαθώ», «δεν φοβάμαι», αποτελεί απότοκο της ψυχοσύνθεσης του Γιούργκεν Κλοπ.

Ο φόβος των παικτών της εθνικής μας ομάδας μπάσκετ στο παιχνίδι με τους Αμερικανούς ήταν το είδωλο του Σκουρτόπουλου στον καθρέφτη. Θα το αντιληφθούν σύντομα ακόμα κι αυτοί που κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα ή ανακαλύπτουν εχθρούς πίσω από την κριτική, όταν οι ξένοι δημοσιογράφοι θα ασχοληθούν εκτεταμένα με την αποτυχία του Αντετοκούνμπο στην Κίνα. Ο αναλυτής του ESPN Τζόναν Γκιβόνι άνοιξε τον χορό γράφοντας στα social media: «Τι ντροπή για την Ελλάδα (και τους μπασκετικούς φιλάθλους σε όλο τον κόσμο) να έχεις ένα τρομερό ταλέντο σαν τον Γιάννη και να μην ξέρεις πώς να το χρησιμοποιήσεις».

Ο Σκουρτόπουλος και οι παρακοιμώμενοι ελπίζουν πως θα μιλήσουν τελευταίοι. Πως θα ανατρέψουν τα δεδομένα και θα αντεπιτεθούν. Πως θα ξεκινήσουν τελικά τη Ferrari και θα χαθούν στον ορίζοντα. Το τελευταίο όμως μπορεί να συμβεί και χωρίς κόκκινο αλογάκι.