Αλήθειες για {LF}την Εθνική Μπάσκετ

Με κίνδυνο αυτές οι γραμμές να είναι ανεπίκαιρες την ώρα που τις διαβάζει το κοινό και με δεδομένο ότι υπάρχουν ακόμη τα ματς Τσεχίας – Ελλάδας και ΗΠΑ – Βραζιλίας, άρα πολύ πιθανό να γνωρίζουν άπαντες την τελική κατάταξη στον όμιλο της Εθνικής, καλό είναι να επισημανθούν ορισμένα πράγματα ώστε να γνωρίζουμε τι βλέπουμε και γιατί πρέπει να μιλάμε.

1Από νωρίς επισημάνθηκε ότι η βασική έλλειψη της ομάδας είναι η απουσία σταθερού και αξιόπιστου σκόρερ. Ενός σουτέρ που θα ανοίγει τις αντίπαλες άμυνες. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με ένα εγγενές πρόβλημα του εγχώριου μπάσκετ. Μόλις βλέπουν ένα πιτσιρίκι οι προπονητές, αντί να το αφήσουν να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, του πιπιλίζουν τα αφτιά με τη λέξη «άμυνα», με αποτέλεσμα να το οδηγούν και να το κάνουν… ξυλοκόπο! Πώς θα βρεθεί με τέτοιες συνθήκες σουτέρ;

2Στις μεταγραφές και στην ανάλυση του αγώνα, δίνεται υπερβολική σημασία στο πίσω κομμάτι του παρκέ. Αρα, στο πώς αντιμετωπίζεται ο αντίπαλος, όχι στον τομέα της δημιουργίας. Ως διά μαγείας, το μπάσκετ έγινε ένα αμυντικό παιχνίδι, αποθεώνονται όσοι κατεβάζουν ριμπάουντ ή μαρκάρουν καλά και ελάχιστοι δίνουν εύσημα σε αυτούς που με τα προσόντα και το στυλ τους… ξεκουράζουν το μάτι του θεατή.

3Ολοι τα έχασαν με τις επιδόσεις του Τομάς Σατοράνσκι απέναντι στη Βραζιλία. Ναι, ο Τσέχος είναι ένας σταρ της ομάδας του, όχι όμως του επιπέδου του Γιάννη στον αχανή κόσμο του ΝΒΑ. Ωστόσο, το τεχνικό τιμ της Τσεχίας τον ενέταξε ομαλά στην ομάδα, προσάρμοσε όλο το παιχνίδι της πάνω του, εν αντιθέσει με τη δική μας προπονητική ομάδα υπό τον Θανάση Σκουρτόπουλο, που έχει στα χέρια της ένα διαμάντι και δεν γνωρίζει πού να το εκθέσει ώστε να το δουν όλοι. Στα πέντε πρώτα ματς, αυτό.

4Ας πάψουμε επιτέλους να ζητάμε παραπάνω από παίκτες που δεν μπορούν να τα δώσουν. Ο Καλάθης είναι μεν γρήγορος στο ανοιχτό γήπεδο, ουδέποτε όμως θα γίνει σουτέρ, γι’ αυτό και οι αντίπαλοι του δίνουν το σουτ λες και τον προκαλούν. Δεν φοβούνται! Αν τα βάλει θα μιλάμε για την εξαίρεση, όχι για τον κανόνα. Ο Σλούκας έξοχος, όχι όμως επιπέδου Διαμαντίδη ή Σπανούλη ή Παπαλουκά. Ο Πρίντεζης στα 34 δεν είναι πλέον σταθερός, ο Μπουρούσης δυσκολεύεται να ακολουθήσει τους επιθετικούς όταν βρίσκεται σε θέση άμυνας και ο Πανανικολάου αίφνης έχει μετατραπεί σε έναν χαμάλη πολυτελείας με συνέπεια να χάνεται το όποιο ταλέντο του.

5Φίλτατοι οι συνάδελφοι, φίλτατη όμως και η αλήθεια: αυτό που ενόχλησε στην ήττα από τις ΗΠΑ δεν ήταν η χαμένη ευκαιρία, αλλά ο τρόπος. Τα περί «αξιοπρεπούς ήττας» οι γνωρίζοντες τα ακούνε βερεσέ. Οπως και τις άναρθρες κραυγές για την «εξαιρετική άμυνα». Απέναντι σε μια ομάδα δίχως έναν (!) αληθινό σταρ, δεν μπήκαμε ποτέ στο παιχνίδι. Οταν ένιωθαν πίεση οι αντίπαλοι, ξέφευγαν με άνεση. Δεν ήταν θέμα άμυνας αλλά επίθεσης. Ακριβώς 53 πόντους έβαζε κάποτε μόνος του ο Γκάλης! Αν είναι να έρχεται έτσι μια πικρή ήττα, ας μην κάνουμε αμάν να μας ενισχύει ο Αντετοκούνμπο.

Ολα τα υπόλοιπα, είναι «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Και προσπάθεια να πέσει στάχτη στα μάτια όσων αντιλαμβάνονται το μπάσκετ κάπως διαφορετικά και όχι όπως θέλουν ορισμένοι να το πλασάρουν, εξωραΐζοντας τα πάντα και φτιάχνοντας ακόμη και σε συντριβές ωραίο περιτύλιγμα. Κρίμα!