Ισχυρό το δίλημμα της προόδου απέναντι στη συντήρηση{CR}

Η απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα για τα Θρησκευτικά, πέραν του ότι συνιστά μαζί με το σκεπτικό της ένα εξαιρετικό, σύγχρονο, θεσμικό αποτύπωμα στον αντίποδα δεσμεύσεων και στερεοτύπων που διαχρονικά ακυρώνουν εν τοις πράγμασι ακόμη και την ισχύουσα συνταγματική πρόνοια για ανεξιθρησκία, ανοίγει επιπλέον ένα πεδίο δοκιμασίας των προφανών αντιφάσεων που διαμόρφωσαν τόσο το προεκλογικό αντιπολιτευτικό αφήγημα της ΝΔ όσο και τη γενικότερη δίμηνη πρόσφατη κυβερνητική της πρακτική.

Είναι προφανές ότι θα αναδειχθούν, όπως άλλωστε έγινε και με την πρώτη συζήτηση στη Βουλή σχετικά με τον προσεχή επετειακό εορτασμό το 2021 για την εθνική απελευθέρωση, οι ριζικά διαφορετικές απόψεις των νησίδων πολιτικού φιλελευθερισμού σε σχέση με τον πυρήνα των παραδοσιακών δεξιών και ακροδεξιών αντιλήψεων που συνυπάρχουν προσώρας σε αυτόν τον χώρο.

Βεβαίως η συνύπαρξη αυτή σφυρηλατήθηκε υπό τον μανδύα του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου» επί τετραετία και τώρα πλέον μπαίνει σε δεινή δοκιμασία καθώς οι προκλήσεις και οι ριζικά αντιπαρατιθέμενες επιλογές για την κοινωνία μας στη μεταμνημονιακή Ελλάδα αναδεικνύουν ήδη, με πρώτα τα ζητήματα των δικαιωμάτων των εργαζομένων και των θεσμικών εγγυήσεων στη λειτουργία του Κράτους, τα όριά τους αλλά και την επικαιρότητα και διακριτότητα του προοδευτικού απέναντι στον συντηρητικό πόλο, στο ισχυρό διπολικό σκηνικό που ανέδειξαν οι πρόσφατες εκλογές.

Ιδιας και μεγαλύτερης σημασίας είναι το κορυφαίο ζήτημα της αντιπαράθεσης για τη Συμφωνία των Πρεσπών για το οποίο καταγράφηκε μια τυχοδιωκτική, ακροδεξιάς έμπνευσης, τακτικίστικη προεκλογική στάση και παρέμβαση της ΝΔ, ενώ αμέσως μετά τις 7 Ιουλίου ως Κυβέρνηση προσχώρησε στην προφανή επιλογή για την εφαρμογή μιας εθνικά συμφέρουσας συμφωνίας που έκλεισε την πολύχρονη επώδυνη εκκρεμότητα.

Ενδεικτική επίσης μιας ανώμαλης πολιτικής προσγείωσης στην πραγματικότητα είναι η προφανής περιδίνηση για την ακολουθητέα πολιτική στο σοβαρό ζήτημα της αντιμετώπισης του Προσφυγικού-Μεταναστευτικού προβλήματος. Προσχωρώντας ανομολόγητα στις βασικές αρχές υπό το πρίσμα των οποίων διεθνώς αλλά και στο εσωτερικό της χώρας οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπισαν το ζήτημα, η κυβερνητική πολιτική επιχειρεί να απομακρυνθεί από την επικίνδυνη και διχαστική ρητορική για τις δήθεν «αριστερές ιδεοληψίες» και τη στρατηγική της «αποτροπής» που θα ακολουθούσε, ενώ βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με παράγοντες και δυνάμεις που είχαν επενδύσει και κερδοσκοπήσει πολιτικά σ’ αυτές τις αντιλήψεις. Επ’ αυτού σημειώνω ως επικίνδυνη την αναζήτηση για συνεχώς συρρικνούμενες νομικές εγγυήσεις και διαδικασίες, που συνιστούν κατάφωρη παραβίαση των διεθνών συνθηκών.

Παρούσα επίσης και εντεινόμενη με πιθανές επικίνδυνες μελλοντικές διαστάσεις είναι η πολιτική της «σιδηράς πυγμής» και της «μηδενικής ανοχής» για την αντιμετώπιση υπαρκτών και ανύπαρκτων προβλημάτων ασφάλειας και έκνομων ενεργειών, καθώς η διαχρονική εμμονική προπαγάνδα της κυβερνώσας παράταξης γι’ αυτά τα ζητήματα είχε φτάσει στα όρια της τρομολαγνείας και δημιουργίας φοβικών συνδρόμων στην κοινωνία μας. Επ’ αυτού είναι πρωτοφανής η συστηματική απόκρυψη του «μεγάλου κάδρου» που κατά γενική ομολογία διαμορφώνει η παραδοχή – και διεθνώς – ότι η πρωτεύουσά μας αποτελεί πρότυπο ασφάλειας τόσο για τα εκατομμύρια των ξένων επισκεπτών όσο προφανώς και για τους κατοίκους της.

Επιπροσθέτως διαμορφώνεται πολύ πιο γρήγορα και με μεγαλύτερη ενάργεια από ό,τι θα μπορούσε οποιοσδήποτε να φανταστεί η εικόνα μιας καθεστωτικής κομματικής αντίληψης με τον μανδύα του «επιτελικού κράτους» στον αντίποδα του πυρήνα της κριτικής που ασκούσε επί τεσσεράμισι χρόνια με την ανενδοίαστη μάλιστα χρήση και επίκληση ψευδών επιχειρημάτων απέναντι στην Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με την αμέριστη υποστήριξη όλων των φιλικών της media.

Τα δύο επόμενα Σαββατοκύριακα στη ΔΕΘ θα υπάρξει πολιτική αντιπαράθεση και βεβαίως θα αναδειχθούν κρίσιμα ζητήματα κυρίως οικονομικής πολιτικής και αναπτυξιακών προτεραιοτήτων, πλην όμως όλα τα παραπάνω στα οποία αναφερθήκαμε αποτελούν πολύ κρίσιμες επιλογές και εστίες άμεσων και μελλοντικών κοινωνικών και πολιτικών αντιπαραθέσεων καθώς, κατά τη γνώμη μου, σε αυτά δοκιμάζονται υπαρξιακά, ταυτοτικά και μείζονα ιδεολογικά-συνταγματικά διακυβεύματα.

Ο Νίκος Βούτσης είναι τέως Πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής Α’ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ