Η παρτίδα που (δεν) σώθηκε…

Yπάρχει μια φιλοσοφημένη κουβέντα που ακούγεται από παλιά στα απανταχού της ελληνικής γης καφενεία και το νόημά της ταιριάζει γάντι στην υπόθεση της Εθνικής ομάδας…

Την παρτίδα, λέει, πρώτα τη σώνεις και μετά την κερδίζεις!

Τη σώσαμε χθες την παρτίδα και με τη βοήθεια του Θεού και του… Κομφούκιου η ελληνική ομάδα ταξιδεύει στη Σενζέν και κρατά ζωντανό τον στόχο της, αλλιώς θα τράβαγε κατά Ντονγκουάν μεριά για να παίξει με τα… υπόλοιπα του Νομού Γκουαντόνγκ!

Βεβαίως τώρα αρχίζουν τα (πιο) δύσκολα: η Εθνική δεν ταξιδεύει, όπως προσδοκούσε, με business class, αλλά ως δεύτερη πίσω από τη Βραζιλία, με απροσδόκητο (;) αντίπαλο την Τσεχία, χώρια το ματς με τους Αμερικανούς και με πολύ πιθανή την εμπλοκή σε ισοβαθμίες.

Αλλά, ως γνωστόν, αν δεν βρέξεις τα οπίσθια σου (sic) δεν τρως ψάρι, οπότε ιδού η Σενζέν, ιδού και το πήδημα, που πρέπει να καταφέρει η Εθνική για να προκριθεί στην οκτάδα…

Υπάρχουν καλά και κακά νέα από τη χθεσινή αναμέτρηση: τα πρώτα δεν είναι άλλα από τη σωστή διαχείριση του «πρέπει», τη νίκη, τη διάσωση των πόθων, την υψηλή παραγωγικότητα και το… ξεμπούκωμα του Γιάννη Αντετοκούνμπο που πάτησε το γκάζι από την αρχή και υπήρξε καθοριστικός παράγων στη νίκη, μαζί με τον Παπαπέτρου, τον Καλάθη, τον Πρίντεζη και τον πρεσβύτερο αδερφό του.

Τα κακά νέα είναι πολλά το εξής ένα σε διπλή συσκευασία: οι 31 πόντοι του (άλλοτε παίκτη του Κοροίβου Αμαλιάδας) Κόρι Γουέμπστερ και οι 97 που έβαλαν οι Νεοζηλανδοί: χθες αυτό το νούμερο δεν κόστισε στην Εθνική, αλλά προφανώς θα αποβεί οδυνηρό σε ματς με μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας, στα οποία δεν θα λειτουργήσει κιόλας η επίθεση, όπως χθες.

Βεβαίως η Νέα Ζηλανδία παίζει ένα… τρελό μπάσκετ με παίκτες που σουτάρουν ασυστόλως, αλλά προφανώς η Εθνική πρέπει να διορθώσει την αμυντική αντίδρασή της, κυρίως σε φάσεις ατομικής άμυνας τόσο στην περιφέρεια, όσο και μέσα στη ρακέτα.

Το συνηθισμένο επιμύθιό μου, ενόψει της δεύτερης φάσης: τα υπόλοιπα θα τα βρει η υπηρεσία…