Αντετοκούνμπο {LF}δύο όψεων

Το μπάσκετ ίσως ανακάλυψε στο πρόσωπο του Γιάννη Αντετοκούνμπο τον δικό του Λιονέλ Μέσι. Τον αθλητή-σταρ με τις δύο όψεις. Τον Γιάννη του NBA, τον λαμπερό, τον διαστημικό, τον ασταμάτητο, τον φόβο και τον τρόμο των αντιπάλων, τον MVP. Και τον Γιάννη της Εθνικής, τον άβουλο, τον ασταθή, τον παθητικό που παρασύρεται από την αγωνιστική ανοργανωσιά της ομάδας και την ανικανότητα του προπονητή να εμπνεύσει και να επιβάλει.

Η λάμψη του Γιάννη από τον μαγικό κόσμο του NBA, του αθλητή που τον υποδέχτηκαν οι Ελληνες με καμάρι, που τον άγγιζαν οι συμπαίκτες του στην Εθνική για να δουν αν είναι αληθινός, μειώθηκε εντυπωσιακά τις τελευταίες ημέρες στα παρκέ της Κίνας.

Τι φταίει; Ισως η σέπια της Εθνικής να μην μπορεί να αποδώσει το σπουδαίο ταλέντο του. Ισως οι απαιτήσεις να αναρριχήθηκαν σε υψηλότερα πατώματα και να μετατράπηκαν σε ψευδαισθήσεις.

Το γεγονός παραμένει. Η ακτινοβολία του Αντετοκούνμπο σε φάση ντιμινουέντο και ο μόνος τρόπος για να επανέλθει είναι να βουτήξει στα νερά της μπασκετικής Στύγας στο επερχόμενο παιχνίδι με τους Αμερικανούς.

Ο Γιάννης χρωστά μια εμφάνιση αντάξια της φήμης και των δυνατοτήτων του. Αρκεί βεβαίως και οι παράμετροι, ο προπονητής και οι συμπαίκτες του, να καταφέρουν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Η Εθνική δεν κατάφερε να πείσει για τις δυνατότητές της στα παιχνίδια του ομίλου.

Μετέτρεψε ακόμα και την αναμέτρηση με τη Νέα Ζηλανδία σε ντέρμπι. Η προηγούμενη φορά που είχε δεχτεί τουλάχιστον 97 πόντους σε επίσημο παιχνίδι ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, όταν ηττήθηκε από τη Λιθουανία με 98-76.

Ο προπονητής Θανάσης Σκουρτόπουλος δεν είναι βέβαια άμοιρος ευθυνών. Κάθε φορά που τον συλλαμβάνει ο φακός της τηλεόρασης να σηκώνεται να δώσει οδηγίες ή να διαμαρτυρηθεί παρακολουθούμε έναν άνθρωπο που φοβάται να ακούσει την ίδια τη φωνή του. Τουλάχιστον δύο φορές χθες κατάπιε τα λόγια του. Ξεκίνησε να πει κάτι στους παίκτες του και σταμάτησε σαν μια αόρατη παλάμη να του έκλεισε το στόμα.

Η ώρα της κρίσης πλησιάζει. Για παίκτες και προπονητές.