Η χαμένη ευκαιρία της Σαϊτάμα

Πριν από τριάντα δύο χρόνια, μετά τον θρίαμβο της Εθνικής στο αλήστου μνήμης Ευρωμπάσκετ, ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν βρισκόταν απλώς στο συννεφάκι του… Είχε απογειωθεί ακόμη πιο ψηλά και εκτοξευμένος σε μια terra incognita, δήλωνε εκστασιασμένος ότι «νιώθω σαν να πατάω στο φεγγάρι…».

Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια, καταπώς λέει και η παροιμία: το 1987 ο Δράκος πετούσε και συνάμα πατούσε, όπως ο Νιλ Αρμστρονγκ, στη σελήνη και έπειτα από 19 χρόνια ταξίδεψε στη χώρα του ηλίου…

Για την ακρίβεια, στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου!

Ο καλός Θεός και τύχη αγαθή τον αξίωσαν να μην κάνει… διακρίσεις και να ρίξει στο κανναβάτσο όλες τις υπερδυνάμεις: το 1987 ως αρχηγός της Εθνικής λιάνισε τη Σοβιετική Ενωση και τη Γιουγκοσλαβία και το 2006 ως προπονητής της έστειλε αδιάβαστους τους Αμερικανούς, προκαλώντας σοκ και δέος σε ολόκληρο τον πλανήτη…

«Η νίκη μας ήταν όντως πρωτόγνωρη και μοναδική» τονίζει ο Δράκος έπειτα από 13 χρόνια. «Εκείνη την ημέρα δώσαμε τα πάντα από σωματικής, ψυχολογικής και πνευματικής πλευράς. Πετύχαμε το maximum ως ομάδα και νιώσαμε ότι τρυπήσαμε το ταβάνι μας».

Πέντε αυτοί, πέντε κι εμείς

Οι δείκτες του ρολογιού μένουν σταματημένοι σε εκείνο το μεσημέρι της Παρασκευής, πρώτης του Σεπτεμβρίου του 2006, που μια ολόκληρη χώρα παρέλυσε και νεκρώθηκε! Στη Σαϊτάμα οι πρωταθλητές Ευρώπης του 2005 νικούσαν τους Αμερικανούς με 101-95 και προκρίνονταν στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που μένει ανεξίτηλο στο πέρασμα του χρόνου, χώρια η διδακτική χρησιμότητά του για τους αποσβολωμένους πλανητάρχες του μπάσκετ!

Και πώς; Οχι με τσούκου τσούκου ball και με… τσικιρικιτζίδικο μπάσκετ, αλλά στις νόρμες του δικού τους παιχνιδιού και σε στυλ «πέντε αυτοί, πέντε κι εμείς», κατά το «έντεκα αυτοί, έντεκα κι εμείς», που είχε πει ο συχωρεμένος ο Φέρεντς Πούσκας, το 1971, πριν από τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Αγιαξ…

«Δεν τους φοβηθήκαμε, ούτε νιώσαμε υποδεέστεροι, ούτε κομπλάραμε. Ημασταν έτοιμοι, καλά διαβασμένοι, πολύ αποφασισμένοι, βγάλαμε συνεργασίες και αυτοματισμούς και διατηρήσαμε την αυτοσυγκέντρωση και την ισορροπία μας επί σαράντα λεπτά» επισημαίνει ο Γιαννάκης, ο οποίος έπειτα από οκτώ χρόνια απόλαυσε ένα σπάνιο standing ovation από τον Μάικ Σιζέφσκι…

Το 2014 στη Μαδρίτη, ο προπονητής της αμερικανικής ομάδας μόλις τον είδε στην αίθουσα διέκοψε τη συνέντευξη Τύπου, μετά τον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου (ΗΠΑ – Λιθουανία) και είπε στους έκπληκτους δημοσιογράφους: «Είναι εδώ, μαζί μας, ο άνθρωπος που μας νίκησε το 2006 και μας έκανε μεγάλο καλό διότι μας δίδαξε πώς πρέπει να παίζουμε στις διεθνείς διοργανώσεις».

Wow!

«Το δέντρο και όχι το δάσος»

Ποια ήταν η συνταγή της επιτυχίας; Ιδού η εξήγηση του τότε προπονητή της Εθνικής: «Δεν τους φοβηθήκαμε και τολμήσαμε να παίξουμε στο δικό τους στυλ, να τους αντιμετωπίσουμε και να προσπαθήσουμε να τους νικήσουμε με το δικό τους παιχνίδι. Από τη στιγμή που φαινόταν δύσκολο, ίσως και αδύνατο να τους κρατήσουμε στους 80 πόντους έπρεπε να ανεβάσουμε την παραγωγικότητά μας και να μην τους αφήσουμε να εκμεταλλευθούν την υπεροχή τους σε αθλητικά προσόντα και το ταλέντο τους στο ένας εναντίον ενός».

Εκείνο το βράδυ εξελίχθηκε στη χαρά του pick n’ roll. «Το Νο 4 μας σκότωσε» σχολίασε ο Σιζέφσκι, εννοώντας τον Θοδωρή Παπαλουκά ο οποίος οργίασε στο παιχνίδι με τα σκριν στην μπάλα και ανάγκασε τους Αμερικανούς να… κουτουλάνε στην άμυνά τους!

«Εκτιμούσαμε, φροντίζαμε και αγαπούσαμε κάθε μπάλα που είχαμε στα χέρια μας. Παίξαμε με καρδιά, αλλά κυρίως με μυαλό, δεν πανικοβληθήκαμε ακόμη και όταν βρεθήκαμε πίσω με διψήφια διαφορά και σημαδέψαμε κάθε αδυναμία που θα μπορούσαν να εκδηλώσουν σε μια φάση» συνεχίζει ο Γιαννάκης, ο οποίος εκείνη την εποχή είχε λανσάρει το σύνθημα «μπάλα μπάλα» και προς τέρψιν του το είδε να παίρνει σάρκα και οστά.

Τι σημαίνει αυτό; «Να κοιτάζουμε το δέντρο και όχι το δάσος. Να δίνουμε σημασία στην επόμενη φάση, είτε στην άμυνα, είτε στην επίθεση και να μη βιαζόμαστε. Τέτοια μεγάλα ματς αποτελούν πειράματα μυαλού στα οποία ανταποκριθήκαμε με απόλυτη επιτυχία».

Σαράντα οκτώ ώρες αργότερα, η Εθνική διαπίστωσε μετά θλίψεως ότι είχαν σωθεί τα καύσιμα στο ντεπόζιτό της. Στον τελικό παραδόθηκε άνευ όρων στην Ισπανία (σκορ 70-47) και η εικόνα των παικτών στο δεύτερο σκαλί του βάθρου παρέπεμπε σε σκηνικό… κηδείας!