Τώρα είναι η ώρα!

Αν για κάτι χαίρομαι τα παιδιά που συγκροτούν τούτη την εθνική ομάδα μπάσκετ, είναι πως δεν κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Για την ακρίβεια, ούτε μισόλογα τους αρέσουν, ούτε επιδιώκουν να ωραιοποιήσουν καταστάσεις. Γιατί πολύ απλά, οι ίδιοι οι αθλητές γνωρίζουν καλύτερα παντός άλλου τις δυνατότητες μιας ομάδας, εν προκειμένω της δικής τους ομάδας.

Συμπέρασμα πρώτο: όπως θα έλεγε και ο Πιραντέλο, έτσι είναι αν έτσι νομίζετε. Δηλαδή, από τη στιγμή που οι ίδιοι θέτουν τον πήχη ψηλά, αποτυχία θα είναι αν δεν πάει μακριά αυτή η έκδοση του μπασκετικού συγκροτήματος.

Συμπέρασμα δεύτερο: δεν είναι επειδή το πιστεύουν και το διαλαλούν, αλλά όντως διαθέτουμε μια πλήρη ομάδα, ίσως από τις καλύτερες της σύγχρονης ιστορίας. Ποιος προπονητής μπορεί να καυχηθεί πως διαθέτει έναν παίκτη του επιπέδου του Γιάννη Αντετοκούνμπο, δηλαδή τον MVP της περασμένης περιόδου στο ΝΒΑ; Ποιος πλέι μέικερ τρέχει το γήπεδο όπως ο σπρίντερ Καλάθης, ειδικά όταν είναι… σεληνιασμένος και σε τοπ φόρμα; Αξιόπιστους γκαρντ όπως είναι ο Σλούκας δεν διαθέτουν πολλές ομάδες , ενώ σέντερ που να μοιράζει την μπάλα από μέσα προς τα έξω κάνοντας παιχνίδι ως πασέρ, δύσκολα θα βρεις να συμπυκνώνει την εμπειρία του Μπουρούση.

Ωστόσο, τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται. Σε κάθε νόμισμα οι όψεις παραμένουν δύο και αξίζει να δούμε και τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Εχουμε και λέμε, λοιπόν: ο τραυματισμός έφερε πίσω τον Σλούκα, έχασε προπονήσεις και με δεδομένο ότι μιλάμε για παίκτη ρυθμού, αυτό έχει την υψίστη σημασία του. Επιπρόσθετα, ένα ορατό ερώτημα που μπαίνει πάντα δίπλα στην Εθνική, σχετίζεται με το κατά πόσο έχει ή θα προκύψει στην πορεία ένας αξιόπιστος σουτέρ. Αρα, ένας παίκτης που σταθερά και με επιτυχία θα στέλνει από μακριά την μπάλα στο διχτάκι, ανοίγοντας ταυτόχρονα τις (όποιες ) κλειστές άμυνες. Σε αυτό το κομμάτι είναι αναγκαίο να βάλουμε και τον παράγοντα «προπονητής». Ικανός και με γνώσεις ο Σκουρτόπουλος, αναμφίβολα όμως άγουρος σε μεγάλα ραντεβού και συνεπώς πρέπει να συνδυάσει την ψυχραιμία με τις σωστές αποφάσεις την ώρα που θα «καίει η μπάλα» και ενώπιόν του θα ξετυλίγονται εικόνες που δεν έχει ξαναδεί.

Επειδή, όμως, η πίστη στις συμπτώσεις δεν λείπει, είθε το ταξίδι στην Ανατολή να είναι κι αυτή τη φορά τυχερό όπως τότε, 13 χρόνια (2006) πριν  στην Ιαπωνία. Η τωρινή θετική αύρα θυμίζει εκείνες τις ανέφελες και γεμάτες προσμονή ημέρες στη Σαϊτάμα, όταν θριαμβεύσαμε επί των ΗΠΑ. Και τότε χωρίς καθαρό σουτέρ, αλλά με πόντους που έρχονταν από όλους και σε ομάδα που γεννούσε σε κάθε ματς πρωταγωνιστές.

Τώρα, λες και χορεύει μπροστά μας η επιτυχία. Λίγο ακόμη και θα τη συναντήσουμε, να μας πλανέψει με έναν εξωτικό και συνάμα εξουθενωτικό χορό. Η μπάλα είναι στα χέρια του Γιάννη και των συμπαικτών του!