Γκρίνια στον κήπο της Κεντροαριστεράς

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν φρούτο, θα ήταν καρπούζι. Μεγάλο, φουσκωτό, επαρκώς ροζ με μπόλικα μαύρα κουκούτσια, το οποίο, όμως, αποτελείται κυρίως από νερό. Η γεύση του είναι πια μπαγιατεμένη, κάθισε πολύ καιρό στο ψυγείο του Μεγάρου Μαξίμου. Και ο Αλέξης Τσίπρας ξέρει ότι ένα πολυκαιρισμένο καρπούζι χωρίς γεύση μπορεί μόνο να γίνει ένα πράγμα: βάση για σμούθι, από αυτά που αρέσκονται να πίνουν οι κεντροαριστεροί στις παραλίες, ενίοτε με αλκοόλ και ομπρελάκι.

Ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ προτιμά το καρπούζι σκέτο, όπως και να είναι. Ή, τέλος πάντων, ως μέρος μιας φρουτοσαλάτας, στην οποία το κάθε υλικό θα ξεχωρίζει από το άλλο. Δεν είναι ότι δεν συμπαθούν τον Γιάννη Ραγκούση ή τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι δεν θέλουν να αλλοιωθεί η φυσιογνωμία του κόμματος, στο οποίο αναφέρονται ακόμη ως δύναμη της Αριστεράς. Παρότι ακόμα κι αυτοί αναγνωρίζουν πως από το 31% που τους στήριξε στις προηγούμενες εκλογές, οι περισσότεροι είναι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ. Οι διεργασίες της εβδομάδας έδειξαν πως αυτή την αναντιστοιχία ο πρόεδρος του κόμματος δεν φάνηκε έτοιμος να την αντιμετωπίσει. Κάνοντας ένα βήμα πίσω στην εκλογή αρχηγού από τη βάση, έδωσε χώρο σε εκείνους που ζητούν ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει τον πρώτο λόγο στη διαδικασία μετεξέλιξης. Και παράταση ζωής σε όσους, ανεπίσημα, γκρινιάζουν για τον αρχηγικό χαρακτήρα που έχει πάρει το κόμμα, αλλά και την αλαζονεία του προέδρου του.

Γκρίνιες, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας δέχεται και από τα άλλα φρούτα που αναμένεται να μπουν στο μπλέντερ. Μπορεί η συνεδρίαση της Προοδευτικής Συμμαχίας να είχε χαμόγελα και καλό κλίμα, αλλά δεν είναι λίγοι εκείνοι εκ των «λοιπών προοδευτικών δυνάμεων» που αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν λαμβάνουν μέρος σε διαδικασίες ενός νέου κόμματος, αλλά ενός ήδη υπάρχοντος, στο οποίο ούτε ρόλο έχουν ούτε φωνή. Ο Τσίπρας προσπαθεί να τους βάλει στον ΣΥΡΙΖΑ από το παράθυρο, δηλαδή από τη συμμετοχή τους στον προσυνεδριακό διάλογο και στην Κεντρική Οργανωτική Επιτροπή Ανασυγκρότησης. Κι αν αυτά ακούγονται ψιλά γράμματα, είναι μαθηματικά βέβαιο πως κανείς τους δεν θα δεχόταν να συμμετάσχει σε συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, με στόχο τον μετασχηματισμό του κάποτε στο μέλλον. Θα προτιμούσαν διαδικασίες για κάτι νέο, με άλλο όνομα, που θα ήταν σαφές από την αρχή. Φαίνεται, όμως, πως δεν φοβούνται τόσο το brand του ΣΥΡΙΖΑ.

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ. Σε κάθε περίπτωση, οι της Προοδευτικής Συμμαχίας θα απευθύνουν καλέσματα στους μαζικούς χώρους όπου το Κίνημα Αλλαγής κρατάει ακόμα ισχυρές δυνάμεις. Και εδώ είναι το πραγματικό στοίχημα. Αν ήταν φρούτο, το Κίνημα Αλλαγής θα ήταν πορτοκάλι. Μικρό σε μέγεθος, αλλά διαχρονική, σταθερή επιλογή, με ορκισμένους φίλους και παλιούς οπαδούς που είπαν να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, έτσι γι’ αλλαγή. Οι εκτιμήσεις λένε πως ο Τσίπρας δεν βιάζεται να το ενσωματώσει. Ποντάροντας στη «χαρισματικότητά» του και στο ποσοστό των εκλογών, θεωρεί πως όσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης στρίβει δεξιά, η σύγκλιση θα γίνει εκ των πραγμάτων. Κάτι που ναι μεν υπάρχει ως επιλογή, δεν είναι όμως ιδιαιτέρως εύκολο. Σε επίπεδο ρητορικής, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αλλάξει καθόλου -θυμίζει, δε, κατά καιρούς όλο και περισσότερο το κόμμα που ήταν το 2015. Παράλληλα, η παρουσία των προσώπων της Προοδευτικής Συμμαχίας στο πρώτο τραπέζι μόνο θετικά δεν λειτουργεί, καθώς αποτελούν casus beli για το Κίνημα Αλλαγής. Και βεβαίως, κάθε προσπάθεια απαξίωσης, κάθε αρπαγή στελέχους προσθέτει ένα ακόμα λιθαράκι στην κακή σχέση των δύο κομμάτων. Οπως άλλωστε, και η χθεσινή δίωξη του Ανδρέα Λοβέρδου.

Ποια μπορούν να είναι τα όπλα ενός πορτοκαλιού απέναντι σε ένα καρπούζι; Θα έλεγε κανείς πως το ισχυρότερο είναι η σταθερότητά και η ευελιξία του – το πείσμα του να αποδείξει πως δεν ανήκει στις επιλογές μιας άλλης εποχής. Το Κίνημα Αλλαγής δεν θέλει να ετεροκαθορίζεται πια. Και ξέρει πως το σμούθι μπορεί να μην πετύχει τελικά.