Μια γλάστρα στο Τολό

Κάθε μέρα η άδεια γλάστρα ένιωθα να με κοιτάζει μελαγχολικά μέσα στη σιωπή της. Στεκόταν μόνη απέναντί μου, παρκαρισμένη σ’ εκείνον τον δρόμο του Τολού όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο όπου από το 2016 περνώ κάθε Αύγουστο μερικές μέρες. Ορισμένες φορές η γλάστρα άλλαζε θέση στο πάρκινγκ της. Ηταν, προφανώς, μια προνομιούχα γλάστρα. Και κανείς, εκτός από τον ιδιοκτήτη της, δεν μπορούσε, βεβαίως, να την πειράξει. Ορισμένες φορές, στο ίδιο σημείο όπου την έβλεπα να κάθεται μόνη το πρωί, έβλεπα αργότερα κάποιο από τα αυτοκίνητα του ιδιοκτήτη της. Τότε η γλάστρα δεν είχε τη δική της θέση. Ηταν πεταμένη στο πεζοδρόμιο. Οχι πάντα όρθια, αλλά και μπρούμυτα.

Υπήρχαν φορές που ο ιδιοκτήτης της γλάστρας συμπεριφερόταν με αξιοσημείωτο σεβασμό προς τη γλάστρα του. Τον έβλεπα, ας πούμε, να έρχεται με ένα από τα αυτοκίνητά του, να βλέπει τη θέση που κρατούσε η γλάστρα και να διστάζει. Σαν να σκεφτόταν «να τη βγάλω και να παρκάρω το αμάξι εκεί ή μιας και υπάρχει άλλη θέση, έτοιμη, στο πιάτο, να παρκάρω εκεί και να κρατήσω καβάτζα τη θέση της γλάστρας;». Αυτό και έκανε. Αφησε τη γλάστρα στην ησυχία της και καρπώθηκε μια άλλη θέση πάρκινγκ.

Παρατήρησα δε ότι ένα άλλο αυτοκίνητο του ιδίου ιδιοκτήτη βεβαίως (το δεύτερο; το τρίτο; το τέταρτο; το πέμπτο;), μια παλιά αγροτική σακαράκα, ήταν κατά τέτοιο τρόπο τοποθετημένη στον δρόμο που διατηρούσε όσο χρειαζόταν τη θέση της γλάστρας η οποία – προφανώς συμπτωματικά – αντιστοιχούσε σε θέση αυτοκινήτου (η φωτογραφία τα λέει όλα). Παρατήρησα επίσης ότι ο ιδιοκτήτης της γλάστρας είχε δικό του χώρο πάρκινγκ στο οποίο όμως σπανίως έβαζε κάποιο από τα αυτοκίνητα της συλλογής του. Ενίοτε όμως έβαζε κάποιο από αυτά μπροστά στην είσοδο του πάρκινγκ, όπου φυσικά απαγορεύεται. Απαγορεύεται βέβαια, μόνον για τους άλλους, όχι για τον ίδιο. Αμ πώς; Αφού δικό του είναι το πάρκινγκ; Δεν είναι;

Μα την περίοδο του καλοκαιριού, το Τολό υποφέρει από το πάρκινγκ. Πώς είναι δυνατόν, θα μου πείτε, να μην μπορούν να παρκάρουν τα αυτοκίνητα οι τουρίστες ή οι επισκέπτες από τα γύρω μέρη και να μπορούν να παρκάρουν τις… γλάστρες τους οι ντόπιοι; Ε, να που γίνεται. Τι να κάνουμε. Ετσι είναι. Ας ψάξουν αλλού όλοι αυτοί που έρχονται για τουρισμό και μας ενοχλούν κιόλας. Εξάλλου, ο παραπάνω κύριος δεν είναι ο μόνος που διατηρεί για τη γλάστρα του χώρο από μια οδό δημόσιας χρήσης. Το κάνουν κι άλλοι, στο ίδιο ή σε άλλα στενά, μόνον που τουλάχιστον εκεί δεν υπάρχει κουτοπονηριά. Οι γλάστρες, γεμάτες κιόλας, έχουν καταλάβει μονίμως τον χώρο μπροστά στα σπίτια ή τα ξενοδοχεία και δεν μετακινούνται με τη χορευτική ελαστικότητα της συγκεκριμένης. Σου λέει εδώ ξέχασέ το φίλε το πάρκινγκ, ο χώρος μου ανήκει. Ο δημόσιος χώρος να επαναλάβω και ας γίνομαι κουραστικός.

Ακουγα γκρίνια φέτος στο Τολό, στην τέταρτη συνεχή χρονιά μου στον ευλογημένο αυτό τόπο της Αργολίδας. Ο τουρισμός ελαττωμένος, ο κόσμος δεν έρχεται ή έρχεται για λίγο, μόνο για τα Σαββατοκύριακα, δεν πολυβγαίνει κ.ο.κ. Γιατί άραγε;

Λέτε να φταίει που όταν ένας τουρίστας ρώτησε έναν κρεοπώλη του Τολού τι βάζει στα λουκάνικα και είναι τόσο νόστιμα εκείνος του απάντησε κουνώντας το χέρι του σαν να αυνανιζόταν;

Λέτε να φταίει που δυο κυρίες πήγαν να φάνε σε εστιατόριο με τα σκυλιά τους και η σερβιτόρος έκανε στα ζώα διαρκώς «ξου» μέχρι τη στιγμή που οι κυρίες της ζήτησαν να σταματήσει επιτέλους διότι είναι αγένεια;

Λέτε να φταίει που όταν κάποιος άλλος τουρίστας ζήτησε εφημερίδα ο πωλητής του είπε ότι κάνει 4,50 ευρώ, ενώ το κόστος ήταν μικρότερο;

Λέτε να φταίει που όταν ένας άλλος τουρίστας είδε ότι το κατάστημα σιδηρικών όπου είχε πάει δεν είχε αυτό που ήθελε, ρώτησε τον καταστηματάρχη μήπως υπάρχει κάποιο άλλο παρόμοιο κατάστημα και εκείνος του είπε «δεν ξέρω» αγνοώντας (;!) εκείνο που υπάρχει ένα δυο στενά παρακάτω;

Λέτε να φταίει το πάρκινγκ των γλαστρών;

Μπα δεν νομίζω.

Απλώς ήταν μια κακή χρονιά. Τίποτε άλλο.

Ε;