Ρένα Μόρφη

Με λύπη μου διαπιστώνω πως όσο μεγαλώνω, ξυπνάω όλο και νωρίτερα – ακόμη και τα Σαββατοκύριακα… Ανεξαρτήτως του τι ώρα θα κοιμηθώ, κατά τις 10 είμαι στο πόδι. Οταν, λοιπόν, φτάσει εκείνη η ώρα, αρχίζω το Σάββατό μου με μια ρουτίνα: τρέξιμο στον Εθνικό Κήπο ή μια ωραία βόλτα με το ποδήλατο που ξεκινάει από τη γειτονιά μου στο Μετς και καταλήγει συνήθως στον Κεραμεικό.

Το σαββατιάτικο πρωινό μου από διατροφικής πλευράς δεν έχει παρεκκλίσεις: ό,τι προστάζει ο διατροφολόγος! Αλχημείες με βρώμη, γάλατα αμυγδάλου, ασπράδια αβγού…

Το μεσημεράκι του Σαββάτου είναι η στιγμή που θα δω την αδελφή μου, θα πούμε τα νέα μας κι έπειτα θα γυρίσω σπίτι και θα απολαύσω την έννοια του Σαββατοκύριακου σε όλο της το μεγαλείο: θα πάρω την ενέργεια του να μην κάνω τίποτα… Κι όμως αυτό δεν μου βγαίνει πάντα γιατί όσο κι αν εγώ κινούμαι σε άλλους ρυθμούς το Σάββατο, είναι η μέρα που ο περισσότερος κόσμος μπορεί ώστε να κανονιστεί μια συνάντηση.

Παρ’ όλ’ αυτά, το Σάββατο το βράδυ αποφεύγω να βγαίνω έξω. Αφού εγώ μπορώ κάλλιστα τις καθημερινές, γιατί να συνωστιστώ με τους υπόλοιπους και να τους επιβαρύνω με μία ακόμη παρουσία;

Αν όμως θελήσω μια βόλτα, τότε όλα είναι εύκολα: έχω την τύχη να μένω κοντά στην Πλατεία Βαρνάβα, το πιο hot μέρος της πόλης, όπου βρίσκεις ωραίο καφέ και χυμούς, ενώ είναι το ιδανικό μέρος για να βγεις έξω πολύ αργά και να φας ωραία. Μ’ αρέσει που η γειτονιά μου έχει τόσο ωραία στέκια, σε ακτίνα σχεδόν 50 μέτρων, για τα οποία έρχεται και κόσμος από μακριά, με αποτέλεσμα να αποκτά το σημείο περισσότερη ζωή. Δεν χρειάζεται να απομακρυνθώ πολύ για να πάω στο Elixir of Life, ένα πολύ ωραίο μαγαζί για να ξεκινήσεις την ημέρα, με βιολογικό καφέ και χυμούς, ή στο Geppetto, όπου θα κάτσεις μέχρι αργά το βράδυ. Ειδικά με το Geppetto με δένει μια ιδιαίτερη σχέση καθώς έχει ένα βανάκι που το έχει μετατρέψει σε κινητό μπαρ· και αυτό το βανάκι μού το παραχώρησε για να γυρίσω το βιντεοκλίπ μου. Τα βράδια βγάζει κοκτέιλ στο βανάκι, δίπλα σε έναν φοίνικα μέσα στη χαρά της πλατείας…

Ομως, για μένα, το ιδανικό σαββατόβραδο παραμένει μια ωραία μπαλκονάδα με φίλους. Να έχουμε μαγειρέψει όλοι μαζί και με λίγο κρασί να ακούμε τη μουσική που μας αρέσει συνοδευόμενη από κουβεντούλα. Μεγάλωσα στον Βόλο και αυτού του είδους η κοινωνικοποίηση έχει περάσει μέσα μου ως το απόλυτο κομμάτι διασκέδασης. Το μόνο πρόβλημα σε αυτή τη σαββατιάτικη μπαλκονάδα είναι να είναι κάποιος από τους καλεσμένους μου αλλεργικός στη γάτα, γιατί στο σπίτι μου κυκλοφορούν δύο!..

Το πρωινό ξύπνημα της Κυριακής εξαρτάται από αυτά τα δύο πλάσματα… Θα σηκωθώ πάλι νωρίς, θα τα έχω ταϊσμένα, θα τους έχω ανοίξει την μπαλκονόπορτα. Σχεδόν εκείνα αποφασίζουν την ώρα που θα σηκωθώ.

Η Κυριακή είναι λίγο πιο τεμπέλικη, θα εκμεταλλευτώ τη μοναδική ευκαιρία τού να είμαι σπίτι – διότι πολύ συχνά λείπω περιοδείες και τα ρούχα μου είναι μονίμως σε μια βαλίτσα -, θα κάτσω να μάθω στίχους από κάποιο τραγούδι που μου αρέσει και το μεσημέρι είναι μια καλή ώρα για φαγητό εκτός σπιτιού. Μπορεί να κάνω, λοιπόν, την εκδρομή μου από το Παγκράτι στις… Σεϋχέλλες. Οχι μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό, αλλά μέχρι το αγαπημένο εστιατόριο στο Μεταξουργείο, όπου αναμφίβολα μπορεί κάποιος να φάει το καλύτερο φαγητό της πόλης.  Μου αρέσει η ηρεμία της Κυριακής. Και αν το απόγευμα βρίσκομαι σπίτι και χαζεύω χαλαρά στην τηλεόραση την ώρα που δείχνει τα «Φιλαράκια» για χιλιοστή φορά, τότε σημαίνει ότι τα έχω καταφέρει πολύ καλά εκείνη την Κυριακή!

Μόλις βραδιάσει, αρχίζω να ανυπομονώ να ξημερώσει η Δευτέρα. Να μπορέσω να τηλεφωνήσω για δουλειά, να στείλω τα μέιλ που πρέπει, να αρχίσω να λειτουργώ. Δεν νομίζω ότι μου πάνε πολύ οι αργίες – μερικές φορές με αποσυντονίζουν. Δεν είμαι παιδί των διακοπών, παιδί του Δεκαπενταύγουστου και τελικά μάλλον δεν είμαι παιδί του Σαββατοκύριακου…