Παπόρι

Το παπόρι απ’ την Περσία, απ’ το Γιβραλτάρ έβαλε πλώρη για την Καλαμάτα. Είχε κρατηθεί διότι οι Βρετανοί θεωρούσαν ότι η Τεχεράνη παραβίαζε το εμπάργκο που έχει επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ενωση στα ιρανικά πετρέλαια.

Θα μπορούσε να μοιάζει με σειρά του Netflix, όπου κάνουν παιχνίδι διάφοροι πράκτορες. Μπορούσε να έχει τίτλο «Διακεκαυμένη Μεσόγειος».

Οι Ιρανοί σκίζουν ρούχα ότι το καράβι δεν πάει πετρέλαιο στον φίλο τους τον Aσαντ. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι λένε ψέματα και ομοσπονδιακό δικαστήριο έχει διατάξει κατάσχεση του βαποριού και του φορτίου του. Η Τεχεράνη ανταπαντά απειλώντας την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Κρατάνε σε ομηρεία κι ένα βρετανικό τάνκερ.

Αλλά γιατί μέσα σε αυτόν τον αναβρασμό οι μουλάδες στέλνουν το παπόρι στην εξωτική Καλαμάτα, όταν μάλιστα είναι σαφές ότι το λιμάνι της πελοποννησιακής πόλης δεν έχει τις υποδομές για τον ελλιμενισμό ενός τόσο ογκώδους τάνκερ και αν κατευθυνθεί τελικά εκεί θα μείνει στα ανοιχτά;

Αν όντως ο προορισμός είναι η Καλαμάτα (το ελληνικό υπουργείο Ναυτιλίας δεν έχει σχετική πληροφόρηση), είναι πιθανόν το Ιράν να λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που στο πρόσφατο παρελθόν, και ιδιαίτερα τα χρόνια της κρίσης, ήταν καλός πελάτης της. Ως γνωστόν, για καιρό υπήρχε ειδική άδεια, χάρη στην οποία, παρά το εμπάργκο, εμείς κι η Ιταλία ψωνίζαμε φτηνότερα από την Τεχεράνη.

Επιπλέον, ίσως πιστεύουν ότι η Ελλάδα είναι σχετικώς φιλικότερη χώρα προς αυτούς, λόγω του παραδοσιακού αντιαμερικανισμού της, ο οποίος εύκολα βρίσκει ακροατήριο σε διάφορες ιδεολογικές σέχτες της Αριστεράς, πάντα πρόθυμες για ανέξοδο ακτιβισμό.

Αν όντως επελέγη η Καλαμάτα ως καταφύγιο του βαποριού από το Γιβραλτάρ, η χώρα μας οφείλει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει το πρόβλημα.

Την ώρα που η κρίση ξεδιπλώνεται, και πριν από τις απαραίτητες προσπάθειες διαμεσολάβησης και συμβιβασμού που πρέπει να γίνουν, η Ελλάδα οφείλει να απαντήσει σε ένα υπαρξιακό ερώτημα: Με ποιους είμαστε, πού ανήκουμε, από ποια θέση αντιμετωπίζουμε αυτή την κρίση;

Η απάντηση είναι δεδομένη. Οπως είχε πει κι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ανήκομεν εις την Δύσιν. Είμαστε μέλος του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, της ευρωζώνης. Τα συμφέροντά μας είναι στον δυτικό κόσμο.

Κατά συνέπεια, γνώμονας των πολιτικών επιλογών μας πρέπει να είναι η πεποίθηση ότι βρισκόμαστε απέναντι στα κράτη – ταραξίες του πλανήτη. Κι αυτό είναι καταστατική αρχή που ορίζει τον τρόπο με τον οποίο ξεκινάμε να διαχειριστούμε την κρίση.

Ελπίζω ότι αυτή τη μικρή αλήθεια την έχει κατανοήσει όλο το πολιτικό σύστημα. Οτι στην κυβερνητική του θητεία την κατανόησε ξεκάθαρα κι ο ΣΥΡΙΖΑ.