Είναι αλήθεια πως ο Παναθηναϊκός εντυπωσίασε στα φιλικά του καλοκαιριού. «Φουσκώνει» και λίγο το πράγμα από τη στιγμή που βλέπεις έναν πιο... κανονικό Παναθηναϊκό σε σχέση με πέρυσι. Πέρυσι περίμενες τα απολύτως απαραίτητα από τους Πράσινους. Ισως ούτε καν αυτά, αν δούμε το ρόστερ που είχε στη διάθεσή του ο Δώνης, ένα ρόστερ γεμάτο από αμούστακα παιδιά που «μπουσουλούσαν» στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Αυτόματα όταν βλέπεις σε μια ομάδα να μπαίνουν παίκτες με εμπειρίες και παραστάσεις διαφορετικές, όπως ο Ζαχίντ, ο Κολοβός, ο Μολό, το συμπέρασμα είναι εύκολο. Ανέβασε τον πήχη η ομάδα, ανεβαίνει και η φιλοδοξία του κόσμου για κάτι πολύ καλύτερο από τον ρόλο του... πτωχού συγγενούς ανάμεσα στους μεγάλους του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Σαφώς και δεν άλλαξαν όλα μέσα σε έναν μήνα στον Παναθηναϊκό. Παραμένει σε οικονομική δυσκολία, διαφορετικά θα είχε λύσει και άλλα αγωνιστικά του προβλήματα. Οπως αυτά στον άξονά του μεσοαμυντικά. Οι Πράσινοι χρειάζονται δεδομένα έναν κεντρικό μέσο που θα κάνει τη διαφορά. Που θα ανεβάσει επίπεδο την ομάδα σε συγκεκριμένους τομείς που αφορούν τη μεσαία γραμμή. Και αμυντικά και οργανωτικά.

Φάνηκε αρκετές φορές το κενό ανάμεσα σε άμυνα και μεσαία γραμμή, ιδιαίτερα όταν έλειπε ο Κουρμπέλης. Και δεν είναι το θέμα μόνο αμυντικό. Δείτε το δεύτερο γκολ που πετυχαίνει η Μπεσίκτας στην Κωνσταντινούπολη και θα καταλάβετε. Υπάρχει μεγάλο κενό και δεν υπάρχει παίκτης να πάει στον αντίπαλο που βρίσκει και δημιουργεί τον χώρο για να εκτελέσει.

Η λύση του Ρόντγουελ, που παλεύει ο Νταμπίζας, φαντάζει ιδανική για να λύσει μια και καλή το πρόβλημα. Αν τα καταφέρει ο Παναθηναϊκός με τον Βρετανό, θα έχει κάνει ακόμα ένα βήμα μπροστά όσον αφορά την ποιότητά του ως ομάδας. Και θα μένουν μια - δυο πινελιές που θα χαρίσουν στον Δώνη ένα γεμάτο οπλοστάσιο.