Ξανά «επίσημη αγαπημένη»;

Πάει καιρός από τότε που η εθνική ομάδα μπάσκετ έφερε τον τίτλο «επίσημη αγαπημένη». Ασφαλώς και η αγάπη του κόσμου ουδέποτε μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό, ωστόσο οι όχι αξιόλογες πορείες σε (επίσημα) διεθνή τουρνουά έφεραν πάγωμα στο χαμόγελο και κατ’ επέκταση έστρεψαν αλλού το ενδιαφέρον του κοινού. Ενα μετάλλιο σε σπουδαία διοργάνωση ήταν για χρόνια κάτι που ισοδυναμούσε με άπιαστο όνειρο. Πάντα το θέλαμε, ποτέ δεν το πλησιάζαμε. Οσα και να έλεγαν οι ειδήμονες, τα σημαντικά ραντεβού περισσότερο έφερναν στην επιφάνεια τα προβλήματα και λιγότερο έδιναν την ευκαιρία στους φίλους του μπάσκετ να ικανοποιηθούν με το θέαμα που πρόσφερε η ομάδα.

Τούτες τις ημέρες, το σκηνικό τείνει να αλλάξει. Το ρόστερ είναι επαρκέστατο και διαθέτει κάποιες από τις καλύτερες μονάδες που είχαμε ποτέ. Αρχικά, η έλευση του MVP του ΝΒΑ Γιάννη Αντετοκούνμπο, από μόνη της είναι ικανή να λειτουργήσει ως κάτι που θα μας πάει μακριά στην Κίνα. Κατά δεύτερο λόγο, το δίδυμο των γκαρντ, ο Καλάθης και ο Σλούκας, με τις εμπειρίες που έχουν μαζέψει στην Ευρωλίγκα, μπορούν να σταθούν οπουδήποτε και το κυριότερο, να κυριαρχήσουν απέναντι στους αντιπάλους τους. Αν προσθέσουμε τον πολύπειρο Μπουρούση, τον δυνατό Παπανικολάου και τον αξιόπιστο Παπαπέτρου, διαπιστώνουμε ότι δεν μας λείπει τίποτα και στο επικείμενο ραντεβού με τα αστέρια μπορούμε να υπερηφανευόμαστε ότι διαθέτουμε… γαλαξία!

Πού θα φτάσουμε; Ουδείς μπορεί να το πει εκ των προτέρων. Είθε η αύρα του Γιάννη να είναι θετική και να φέρει κάτι πολύ υψηλότερο από αυτό που όλοι θέλουμε αλλά πλέον έχουμε… μαζευτεί και αποφεύγουμε να το εκστομίσουμε.

Ναι, τα φόντα για μια διάκριση μεγάλη υπάρχουν. Ας κρατήσουμε όμως χαμηλούς τους τόνους. Γιατί ως λαό, ώρες ώρες αυτό που μας απειλεί είναι η υπεραισιοδοξία!