Ολοι θέλουν έναν νέο ΣΥΡΙΖΑ αλλά με άλλα υλικά

Σχηματικά, το δίλημμα είναι «νέο ΠΑΣΟΚ ή μένουμε όπως είμαστε;». Στο βάθος όμως οι διεργασίες για τα νέα χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ είναι εντελώς διαφορετικές και δεν έχουν ακριβώς ως κέντρο τους το παραπάνω. Το βέβαιο είναι πως διεργασίες υπάρχουν. Και υπάρχουν και προειδοποιητικές βολές από κορυφαία στελέχη στο πώς έχουν στο μυαλό τους αυτόν τον νέο ΣΥΡΙΖΑ. Με επίδικο όμως άλλο.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: το ποσοστό των εθνικών εκλογών του ΣΥΡΙΖΑ, απροσδόκητα θετικό για την Κουμουνδούρου και το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα, ήταν τέτοιο που άνοιξε από μόνο του τον δρόμο για τη συζήτηση του αν πρέπει να αλλάξει το κόμμα.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ χονδρικά πέρασε τρεις φάσεις. Ο προμνημονιακός ΣΥΡΙΖΑ που καβάλησε τις πλατείες και τη δικαιολογημένη αγανάκτηση για τη φτωχοποίηση από τα Μνημόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ που συνομολόγησε πρόγραμμα και το εφάρμοσε – χάνοντας ένα μέρος της Αριστεράς. Και ο σημερινός εκ νέου αντιπολιτευόμενος – μα ηγεμονικός εκλογικά στην επικράτεια της δημοκρατικής παράταξης – ΣΥΡΙΖΑ που πάντως κομίζει πια και κυβερνώσα πείρα.

Η μεγάλη αγωνία του Αλέξη Τσίπρα μετά τις εθνικές εκλογές είναι να αντιστοιχηθεί το ποσοστό σε μια υπαρκτή και ευρεία κομματική βάση. Εγχείρημα δύσκολο αφού καθ’ όλη τη διάρκεια που ήταν πρωθυπουργός το μεγαλύτερο μέρος του κόμματος αποσπάστηκε σε κυβερνητικές θέσεις. Αυτό το τελευταίο κρατήστε το, αφού αποτελεί και ένα επιχείρημα υπεράσπισης του Πάνου Σκουρλέτη απέναντι σε όποιον τον επικρίνει για την ασθενή κομματική οικοδόμηση. Εδώ προσθέστε πως οι υπερασπιστές του νυν γραμματέα του κόμματος θυμίζουν επίσης και τις ευθύνες του προεδρικού Πάνου Ρήγα (και γραμματέα του κόμματος πριν από τον Σκουρλέτη), για τον «μικρό ΣΥΡΙΖΑ».

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ. Σήμερα η συζήτηση αφορά το άνοιγμα του κόμματος, τον τρόπο εκλογής, τα χαρακτηριστικά του. Πάνω σε αυτά οικοδομείται η νέα μεγάλη εσωτερική αντιπαράθεση που θα αρχίσει να διαφαίνεται πιο έντονα τον Σεπτέμβριο και στον δρόμο προς το συνέδριο.

Για τους πιο πασοκογενείς, το μοντέλο πρέπει να είναι κάτι που να κλειδώνει τη μεγάλη προοδευτική παράταξη. Ούτε αυτοί μιλάνε για αναγκαιότητα ενός νέου ΠΑΣΟΚ, αλλά συχνά αναφέρονται στο know how και στις μεθοδολογίες μαζικοποίησης και γείωσης με τον λαό που κατείχε το πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα της Μεταπολίτευσης. Με αυτή την άποψη συντάσσονται παλιά στελέχη που προέρχονται απ’ το ΠΑΣΟΚ (π.χ. ο Σπίρτζης) αλλά και στελέχη που δεν προέρχονται όπως η Ολγα Γεροβασίλη και ο Νίκος Παππάς αλλά και η τσιπρική πλειοψηφία της ΚΟ του κόμματος.

Από κοντά και η Προοδευτική Συμμαχία που διατηρεί εξαιρετική σχέση με τον ίδιο τον Τσίπρα.

ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ ΟΙ 53+. Οι 53 απ’ την άλλη δεν θεωρούν πως μέχρι τώρα το κόμμα ήταν «κλειστό», δεν καλοβλέπουν το να μεταμορφωθούν σε σοσιαλδημοκράτες, ενώ θυμίζουν πως και ο Τσίπρας δεν είναι στο απυρόβλητο για μια σειρά επιλογών (π.χ. για πρόσωπα όπως ο Βαρουφάκης παλιότερα ή ο Χρυσόγονος). Επίσης δεν θεωρούν καλό πως ο πρώην πρωθυπουργός υπερασπίστηκε το προηγούμενο διάστημα τον Παύλο Πολάκη αλλά όχι τον Νίκο Παρασκευόπουλο που έφερε έναν νόμο, ταυτοτικό για τον χώρο. Οι 53 θεωρούν πως το κόμμα είναι αριστερό, πρέπει να διατηρήσει την ταυτότητά του. Καθόλου τυχαία, ο Ανδρέας Ξανθός (που είναι σε διάλογο μαζί τους) πρόσφατα σε συνέντευξή του («ΕφΣυν») πρότεινε να μπουν «δικλίδες ασφαλείας» στο κόμμα, ενώ υπογράμμισε ότι «το αντίδοτο στον κίνδυνο της “πασοκοποίησης” είναι η συλλογική πολιτική λειτουργία, οι κανόνες και οι αρχές, η λογοδοσία των στελεχών, δηλαδή η Δημοκρατία». Με αυτή την άποψη συντάσσεται η τριάδα των παλιών (Βούτσης – Φίλης – Σκουρλέτης) ενώ διαύλους με όλους αυτούς έχουν ανοίξει και οι Δραγασάκης, Σταθάκης, Τζανακόπουλος, Βίτσας.

Σημείο αντιπαράθεσης επίσης θα είναι και η εκλογή του πρόεδρου του κόμματος από τη βάση. Μια θέση που έχει πολλούς υποστηρικτές αλλά και το «αγκάθι» πως δεν προβλέπεται καταστατικά. Ολες οι πλευρές θέλουν έναν πολυσυλλεκτικό ΣΥΡΙΖΑ αλλά με διαφορετική ραχοκοκαλιά, θα λέγαμε.