«Φακέλωμα» συνδικαλιστών {LF}και εργαζομένων

Δεν είναι ούτε η πρώτη, αλλά ούτε θα είναι και η τελευταία φορά που οι κυβερνήσεις των επιχειρηματικών ομίλων βάζουν στο στόχαστρο την ίδια την οργάνωση της εργατικής τάξης.

Από τον αλησμόνητο Λάσκαρη, υπουργό Εργασίας το 1976 που φιλοδοξούσε να «μην επιτρέψει την πάλη των τάξεων», τον «απεργοκτόνο» για τον δημόσιο τομέα νόμο του ΠΑΣΟΚ το 1983, τις προσπάθειες του σημερινού υπουργού Εργασίας το 2014 να «εκσυγχρονίσει» την ισχύουσα νομοθεσία, μέχρι και τον ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Γενάρη που άνοιξε καινούργιο λογαριασμό, βάζοντας επιπλέον εμπόδια στο απεργιακό δικαίωμα για χάρη των μονοπωλίων.

Κοινός παρονομαστής όλων η σταθερή επιδίωξή τους να χτυπήσουν το εργατικό κίνημα περιορίζοντας τη συνδικαλιστική δράση, υπονομεύοντας τη λειτουργία των συνδικάτων. Πλευρές των αλλαγών που διαχρονικά επεξεργάζονται αφορούν το δικαίωμα στην απεργία, στις συνδικαλιστικές άδειες, στη χρηματοδότηση, στην ίδια τη δομή, την οργάνωση και λειτουργία των σωματείων.

Κι όλα αυτά ενόσω το δίκαιο που κυριαρχεί, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στις άλλες καπιταλιστικές χώρες, είναι το δίκαιο της αστικής τάξης στο οποίο είναι εκ των προτέρων δεδομένη η υπονόμευση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των ορίων διεκδίκησής τους, γιατί αυτά τα όρια καθορίζονται μέχρι το σημείο εκείνο που δεν αμφισβητούν τα κέρδη και την ιδιοκτησία των καπιταλιστών στα μέσα παραγωγής.

Αυτό που δεν λαμβάνουν υπόψη τους, είναι ότι η οργάνωση και πολιτικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, ο ταξικός προσανατολισμός στο εργατικό κίνημα είναι ανάγκες που δοκιμάζονται στην καθημερινή δράση στους χώρους δουλειάς.

Κι αυτό δεν χωρά στο πλαίσιο καμιάς νομοθετικής παρέμβασης, ιδιαίτερα σε αυτές που θέλουν το εργατικό κίνημα χειραγωγημένο, στα μέτρα των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών ηγεσιών που αποτελούν τον πλέον χρήσιμο σύμμαχο των επιχειρηματιών και των εργοδοτικών τους οργανώσεων.

Γιατί τι άλλο εννοούν όσοι σήμερα βάζουν ζήτημα για δημιουργία «ηλεκτρονικού μητρώου συνδικαλιστικών οργανώσεων», όπου θα καταγράφονται αναλυτικά όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και τα μέλη τους; Πρόκειται για αδιαμφισβήτητο «φακέλωμα» συνδικαλιστών και εργαζομένων, ώστε σε συνδυασμό με τις όποιες ανατροπές στην προστασία των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, να ξεμπερδεύουν γρηγορότερα με όσους στέκονται απέναντι σε αντεργατικές μεθοδεύσεις από κυβέρνηση και εργοδοσία.

Τέτοιες ανατροπές φέρνει και η παραπέρα αντιδραστικοποίηση των νόμων για το δικαίωμα στην απεργία, όπως η «ηλεκτρονική ψηφοφορία» η οποία έχει στόχο να απομακρύνει τους εργαζόμενους από τη φυσική παρουσία και συμμετοχή στις αποφάσεις των οργανώσεών τους.

Ολες οι αλλαγές που σχεδιάζει η κυβέρνηση της ΝΔ στον συνδικαλιστικό νόμο, κι έχουν τη σιωπηρή ή ακόμα και την πλήρη συμφωνία των άλλων κομμάτων, επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα αποστειρωμένο από τα ταξικά συνδικάτα περιβάλλον στις μεγάλες επιχειρήσεις, που δεν θα ακούγεται τίποτε άλλο από διθυράμβους για «την ανταγωνιστικότητα, τα κέρδη και την ανάπτυξη» που θέλουν τα μεγάλα μονοπώλια.

Και εν κατακλείδι, να αποκρύπτεται η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης, που είναι η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και η οικοδόμηση της σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής κοινωνίας.

Ο Χρήστος Κατσώτης είναι βουλευτής του ΚΚΕ και μέλος της ΚΕ