Μάχη οπισθοφυλακής από τον ΣΥΡΙΖΑ

Το επόμενο διάστημα η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε νέο γύρο νομοθετημάτων, ενώ με όριο τη ΔΕΘ θα κλιμακώσει τη στρατηγική της (φοροελαφρύνσεις, διαπραγμάτευση για μείωση πρωτογενών πλεονασμάτων, εκλογικός νόμος και συνταγματική αναθεώρηση).

Σε αυτό το πλαίσιο, το πρώτο κρας τεστ που είχαμε κατά τον πρώτο 30ήμερο κύκλο της κυβέρνησης δοκίμασε, εκτός της στρατηγικής Μητσοτάκη, και τη στρατηγική του βασικού του αντιπάλου: της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σε αυτές τις πρώτες μέρες, η αίσθηση ήταν – γενικά – πως ο Αλέξης Τσίπρας και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του δεν στάθηκαν στο ύψος του νέου τους ρόλου – για παράδειγμα, ζήτησαν ονομαστική ψηφοφορία και τελικά… αποχώρησαν, όπως σημειώνουν οι αντίπαλοί τους.

Γενικά, ακόμη και σήμερα που διανύουμε μικρή παύση λόγω θερινών διακοπών, η μάχη που δίνει η Κουμουνδούρου, σύμφωνα με μια ανάγνωση, είναι μάχη οπισθοφυλακής. Είναι μάχη που δεν δόθηκε ή δεν δίνεται στο ύψος του αφηγήματος που ξεδιπλώνει ο Πρωθυπουργός. Μάχη που ακόμη δεν έχει υψηλά ταυτοτικά και ιδεολογικά βέλη, ούτε αποδομεί με ιδιαίτερη επιτυχία το νέο επιτελικό κράτος και εν γένει τα πρώτα νομοσχέδια της κυβέρνησης.

Η δυσάρεστη έκπληξη. Είναι αξιοσημείωτο πως για μία ακόμη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίμησε τα κρυφά χαρτιά του Μητσοτάκη και την προεργασία που είχε γίνει σε κάποια εκ των νομοσχεδίων (π.χ. για το επιτελικό κράτος). Η δυσάρεστη για τον Τσίπρα έκπληξη ήταν η ταχύτητα του νομοθετικού έργου αλλά και περιπτώσεις όπως αυτή του Γιώργου Γεραπετρίτη που απαντούσε με σαφήνεια στην πολεμική εντός Βουλής. Κι όμως, της αξιωματικής αντιπολίτευσης της δινόταν χώρος. Και είναι επίσης πολλοί αυτοί που θεωρούν τον Τσίπρα καλό παίκτη στα έδρανα της αντιπολίτευσης.

Ακόμη και χθες, με αιχμή την επιλογή του Κωνσταντίνου Ζούλα για την προεδρία της ΕΡΤ, ο ΣΥΡΙΖΑ ιεραρχεί να κάνει πόλεμο μικρής πνοής κατά του Μητσοτάκη. Και όχι μάχη που θα αναδεικνύει σε βάθος τις ιδεολογικές και πολιτικές του γραμμές.

Η σκιώδης κυβέρνηση του Τσίπρα δεν έχει τη συνεκτικότητα του αντιπάλου – παρά το μεγάλο ποσοστό που απέσπασε στις εθνικές εκλογές το κόμμα -, ενώ δεν φαίνεται, τουλάχιστον ακόμη, να καταφέρνει να παρακολουθεί το κάθε χαρτοφυλάκιο και να μαρκάρει τον αντίπαλο. Η πρόθεση επίσης του ΣΥΡΙΖΑ να ξαναγειωθεί με τα κοινωνικά κινήματα δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, αν και η όλη εξέλιξη θα φανεί από τον Σεπτέμβριο στα καυτά μέτωπα της κυβέρνησης. Η μνημονιακή και κυβερνητική του θητεία παραμένει το μεγάλο αγκάθι στην προσπάθεια να ξαναϋπάρξει ένας μεγάλος και ζωηρός κοινωνικός ΣΥΡΙΖΑ.

Χωρίς συμμάχους. Την ίδια ώρα η μάχη της οπισθοφυλακής που δίνει δεν έχει συμμάχους. Εντός Βουλής, καθόλου τυχαία, το ΚΚΕ για παράδειγμα, το οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, θα «σηκώσει» ψηλά το επόμενο διάστημα το ζήτημα του νέου συνδικαλιστικού νόμου που θα φέρει η κυβέρνηση, ναι μεν «χτυπάει» τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά δεν παραλείπει να θυμίζει τις ευθύνες του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο και το MέΡΑ25. O Γιάνης Βαρουφάκης και οι βουλευτές του δεν θέλουν να ακούν για κοινό αντικυβερνητικό μέτωπο με τον ΣΥΡΙΖΑ, παρότι θα συμπλέουν σε καταψηφίσεις νομοσχεδίων. Εξάλλου ο Βαρουφάκης πρόσφατα είπε (One Channel) πως το κόμμα του υπάρχει και φτιάχτηκε επειδή «κιότεψε» ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Αρα ο δρόμος του Τσίπρα για το θερμό φθινόπωρο δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα στην αντιπολίτευση που κάνει, αφού η προγραμματική πολεμική προϋποθέτει και μεγάλη προετοιμασία ανά νομοσχέδιο και όχι τη θραυσματική εικόνα που κυριάρχησε στις πρώτες 30 μέρες της νέας κυβέρνησης.