Συγκρίσεις

Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στους μετανάστες, στους εμπόρους ναρκωτικών και σε αυτούς που κόβουν δέντρα χωρίς άδεια; Για τη νέα επικεφαλής του πρωθυπουργικού γραφείου στη Θεσσαλονίκη, είναι όλοι παράνομοι (εξού και χρησιμοποιεί για τους πρώτους το αδωνοσαμαρικό «λαθρομετανάστες»). Για την αντιμετώπιση λοιπόν «όλων των παραπάνω», καλούσε με ερώτησή της στις 31 Ιουλίου 2012 τον υπουργό να επανεξετάσει τη μετακίνηση 200 συνοριοφυλάκων από τα αστυνομικά τμήματα της Π.Ε. Καστοριάς.

Είναι αλήθεια πως η Μαρία Αντωνίου δεν έφτασε να χαρακτηρίσει τους μετανάστες «κατσαρίδες», όπως είχε κάνει η Κατερίνα Παπακώστα (μολονότι το να σε συγκρίνουν με έναν έμπορο ναρκωτικών δεν είναι ακριβώς τιμητικό). Αν λοιπόν εκείνη η διατύπωση δεν εμπόδισε την υπουργοποίηση της εκ Πειραιώς πρώην βουλευτή της ΝΔ από τον Αλέξη Τσίπρα, γιατί μια ανάλογης ποιητικότητας σύγκριση να κόψει την καριέρα της εκ Καστοριάς παρ’ ολίγον βουλευτή του ίδιου κόμματος;

Οι σημερινοί κυβερνώντες θα μπορούσαν μάλιστα να γενικεύσουν αυτή την προσέγγιση, στην οποία άλλωστε αρίστευσαν οι προκάτοχοί τους. Μην ωρύεστε για τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, εσείς τον κρατήσατε στη θέση του μετά το Μάτι! Μη διαμαρτύρεστε για την κατάλυση της αυτονομίας των ανεξάρτητων αρχών στην περίπτωση της Θάνου, εσείς το ξεκινήσατε! Μην ειρωνεύεστε για τη Γιάννα, δική σας φίλη ήταν! Γενικώς μη μας κουνάτε το δάχτυλο, εσείς ήσασταν χειρότεροι!

Μόνο που υποτίθεται ότι η νέα κυβέρνηση θα έφερνε μαζί της και νέα ήθη. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα κάνει λάθη. Σημαίνει πως θα αναγνωρίζει τα λάθη της και θα τα διορθώνει. Η τοποθέτηση σε μια θέση που παλαιότερα είχε χλευαστεί ενός προσώπου που έγινε γνωστό από τις επισκέψεις της στο Βίτσι αγκαζέ με την πρώην κοινοβουλευτική εκπρόσωπο της Χρυσής Αυγής – και από μια κωμική απάντησή της στον ΣΥΡΙΖΑ για τα γουναράδικα – είναι λάθος και θα έπρεπε να διορθωθεί. Εκτός αν εντάσσεται στα αμφίπλευρα ανοίγματα του Πρωθυπουργού: τη μια μέρα στα κεντροαριστερά, την άλλη στα ακροδεξιά.

Η αυτοκριτική θεωρούνταν πάντοτε στην πολιτική ένδειξη αδυναμίας: αντιθέτως, είναι ένδειξη γενναιότητας. Και ενισχύει την αξιοπιστία αυτού που την ασκεί. Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει σήμερα ουσιαστικά αντίπαλο. Φάνηκε στις αντιπαραθέσεις του Γεραπετρίτη και του Πικραμμένου με τον Τσίπρα. Φάνηκε στον τρόπο με τον οποίο η Φώφη Γεννηματά επιχείρησε να διαχωρίσει τη θέση της στο ζήτημα του ασύλου. Ο μόνος εχθρός του κυβερνώντος κόμματος είναι ο εαυτός του.

Και αυτό αποδείχθηκε περίτρανα χθες το απόγευμα με την αναταραχή που προκλήθηκε όταν ο υπουργός Εργασίας κατέθεσε αιφνιδιαστικά δύο τροπολογίες. Το νεοδημοκρατικό επιχείρημα προς την αξιωματική αντιπολίτευση είναι έτοιμο: «Τολμάτε να μιλάτε εσείς για τροπολογίες;». Αλλά η σύγκριση είναι για άλλη μια φορά λάθος. Γιατί η κυβέρνηση δεν λογοδοτεί στην αντιπολίτευση, αλλά στον ελληνικό λαό.