Για όλα φταίει η αιτιότητα

Είναι ζήτημα εποχής, θέμα χαρακτήρα ή έλλειψης προπονητών με μεγάλη προσωπικότητα;

Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται μια γενικευμένη έξαρση ανταρσιών από γνωστούς και καλοπληρωμένους ποδοσφαιριστές.

Ο Νεϊμάρ θέλει να φύγει από την Παρί και δεν δέχεται να αγωνιστεί. Ο τέως αρχηγός της Αρσεναλ Λοράν Κοσιελνί δεν ακολούθησε την ομάδα του στο εξωτερικό απαιτώντας να τον αφήσει ελεύθερο να φύγει. Τελικά έφυγε αφού πλήρωσε η Μπορντό 6 εκατ. €.

Ο  Νταβίντ Λουίς αρνήθηκε να προπονηθεί απαιτώντας να πάει στην Αρσεναλ. Ο Ρομέλου Λουκάκου που πίεζε για τη μεταγραφή του στην Ιντερ είχε βρει προσωρινό καταφύγιο στην παλιά του ομάδα, την Αντερλεχτ και κηρύχθηκε αδικαιολογήτως απών από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Πογκμπά επικαλείται πόνους στη μέση κάθε φορά που πρέπει να αγωνιστεί με τους Κόκκινους Διαβόλους.

Τα τερτίπια των ποδοσφαιριστών δεν είναι άγνωστο φαινόμενο. Κρόιφ, Μαραντόνα, Μπεστ, Ρονάλντο είχαν επιβεί της ποδοσφαιρικής εξουσίας και με πομφολυγώδεις ενέργειες επέβαλαν τα θέλω τους· απομάκρυνση προπονητών, μεταγραφές, επιλογές παικτών, αύξηση αποδοχών.

Αυτή η διαλείπουσα αλαζονεία έβρισκε και συνεχίζει να βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να ανθίζει σε ομάδες των οποίων οι προπονητές είναι αδύναμοι. Είτε λόγω υπαιτιότητας των συλλόγων, είτε λόγω του φτωχού βιογραφικού τους, είτε λόγω αδύναμου χαρακτήρα.

Από τη Γιουνάιτεντ στα χρόνια του Αλεξ Φέργκιουσον, σημείο αναφοράς πλέον του σωστού μάνατζμεντ από τον πάγκο, πέρασαν δεκάδες σπουδαίοι ποδοσφαιριστές. Δεν ήταν όλοι αγγελούδια. Ο Ρόι Κιν ήθελε 15 Λουκάκου και Κοσιελνί. Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ είχε μετατραπεί σε fashion icon. Αυτοί και πολλοί σαν αυτούς αποκαλούσαν τον Φέργκιουσον «πιστολάκι» γιατί φώναζε μπροστά στα πρόσωπά τους τόσο δυνατά ώστε στέγνωναν τα μαλλιά τους. Βεβαίως κανείς δεν είχε διανοηθεί να επιστρέψει από διακοπές υπέρβαρος ή να σκεφτεί να απεργήσει για να πάρει μεταγραφή. Δεν προλάβαινε άλλωστε, τους έδιωχνε ο Σκωτσέζος πριν καλά καλά καταλάβουν τι τους συνέβη.

Στη ζωή όλα είναι ζήτημα αιτιότητας.