Παραπλάνηση

Με την ψήφο των πολιτών, στις εκλογές του Ιουλίου, αποκαταστάθηκαν πολλές παρεξηγήσεις. Μια απ’ αυτές, ιδιαίτερα διαδεδομένη σε μεγάλα ΜΜΕ του εξωτερικού, ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ηγετική προσωπικότητα τεράστιας εμβέλειας που, αφού άλλαζε την Ελλάδα, σίγουρα θα έμενε χρόνος για να καταπλήξει και τον υπόλοιπο κόσμο.

Η αλήθεια είναι ότι, το 2015, όντως κινδυνέψαμε ο Τσίπρας (με την πολύτιμη εισφορά του Βαρουφάκη) να αλλάξει την Ελλάδα. Γλιτώσαμε λίγο πριν βρεθούμε στα βράχια – κάπως έτσι μας συμπεριλαμβάνουν ακόμα οι χάρτες. Πληρώσαμε για τη σωτηρία μας ακριβό τίμημα. Επίσης η διακυβέρνηση της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ διακρίθηκε για αυτό που ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποκαλεί «στασιμοχρεοκοπία». Ούτε αυτής της περιόδου το κόστος είναι μικρό.

Ενώ όμως συνέβαιναν όλα αυτά, πολλά θεωρούμενα έγκυρα ΜΜΕ του εξωτερικού, προοδευτικά πάντως («Libération», «El Pais», Politico, «The New York Times» κ.λπ.), επιδαψίλευαν στη συριζαϊκή διακυβέρνηση ύμνους που θα τους ζήλευε και η ΕΡΤ. Ανταποκρίτριες στην Ελλάδα έστελναν ενθουσιώδεις ιστορίες που απεδείκνυαν ότι η χώρα κυβερνιόταν θαυμάσια με τον Τσίπρα, τον Τσακαλώτο, τον Φλαμπουράρη και τ’ άλλα παιδιά.

Είμαι βέβαιος ότι για την εικόνα αυτή δεν έφταιγαν τα ΜΜΕ που φιλοξενούσαν τέτοιες συνεργασίες. Προφανώς, οι διευθύνσεις τους θεωρούσαν ότι οι απεσταλμένοι τους μετέδιδαν την πραγματικότητα.

Κατόπιν τούτων, θα εξεπλάγησαν με τις αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι ζήτησαν εξηγήσεις από τους γραφιάδες τους. Το πιθανότερο είναι να έχουν πειστεί ότι στην Ελλάδα έχουμε ακροδεξιά παλινόρθωση, ότι ο «Κούλης» (όπως αποκλήθηκε από τη «Libération» ο έλληνας πρωθυπουργός) είναι μια εκδοχή Ορμπαν και Μπολσονάρο κι ότι, όπως γράφει χθες ο Ματθαίος Τσιμιτάκης στους «New York Times», στην Ελλάδα της Δεξιάς η υφυπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου θεωρεί τη συλλογική μνήμη κατά της δικτατορίας (1967-1973, γράφει ανιστόρητα, πεισμένος από τη βοή των πλατειών ότι η χούντα «τελείωσε το ’73»!) «ψυχική ασθένεια της Αριστεράς» ενώ «το κυβερνητικό σχέδιο να καταργήσει ένα νόμο που απαγορεύει την αστυνομία στα πανεπιστήμια είναι σημάδι των άσχημων καιρών που έρχονται».

Καταρχήν, δεν μπορώ να διανοηθώ ότι οι αμερικανοί αναγνώστες, στα πανεπιστήμια των οποίων η αστυνομία προφανώς μπαίνει όταν συμβαίνουν παρανομίες, θα θεωρήσουν την ανάλογη πρακτική στην Ελλάδα σημάδι άσχημων καιρών.

Επίσης, μου είναι αδιανόητο ότι η έγκυρη αμερικανική εφημερίδα δημοσίευσε τέτοιο άρθρο χωρίς κάπου να διατυπώνεται ότι ο αρθρογράφος υπήρξε στενός συνεργάτης των κυβερνήσεων Τσίπρα.

Γενικώς, μου είναι αδιανόητο ότι ΜΜΕ φετίχ, στο όνομα του κλισέ της προοδευτικής ματιάς, επιτρέπουν ακόμα και σήμερα παραπλανητική ειδησεογραφία και αρθρογραφία για την Ελλάδα από οργανωμένα συστήματα προπαγάνδας. Πολύ προχώ δημοσιογραφία.