Ζητείται χιούμορ

Ενας ενεργός πολίτης του κόσμου που ξεκοκαλίζει πρωί-πρωί τον Τύπο δεν πολυκαταλαβαίνει τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Ανοίγει τον Economist και διαβάζει ότι ο νέος Πρωθυπουργός της Ελλάδας τα δίνει όλα: ανακοινώνει φοροελαφρύνσεις για τους καθημερινούς πολίτες, δεσμεύεται να μην περικόψει κοινωνικά επιδόματα και να μην απολύσει δημοσίους υπαλλήλους, δημιουργεί θέσεις εργασίας σε τομείς που επλήγησαν από την κρίση, προχωρεί σε προσλήψεις στα νοσοκομεία και την αστυνομία. Το μόνο του πρόβλημα είναι η αντίδραση της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Ο ίδιος πολίτης ανοίγει στη συνέχεια τη ναυαρχίδα του αμερικανικού Τύπου, τους New York Times, και πληροφορείται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει «αντιδημοκρατικά ένστικτα», η υποκρισία είναι το «ψωμοτύρι του» (η έκφραση στα αγγλικά είναι meat and drink), ο ίδιος και η σύζυγός του έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα, ετοιμάζεται να καταργήσει έναν νόμο που απαγορεύει την αστυνομία στα πανεπιστήμια και σκοπεύει να χτίσει ένα τείχος στη θάλασσα για να σταματήσει τους πρόσφυγες. Με λίγα λόγια, κάτι μεταξύ Τραμπ, Θάτσερ και Σαλβίνι.

Το πρώτο άρθρο δεν έχει υπογραφή, όπως συμβαίνει κατά παράδοση με όλα τα κείμενα του βρετανικού περιοδικού. Το δεύτερο υπογράφεται από τον Ματθαίο Τσιμιτάκη, έναν «έλληνα δημοσιογράφο» όπως αρκείται να ενημερώσει τους αναγνώστες της η καλή εφημερίδα, μην κρίνοντας σκόπιμο να διευκρινίσει ότι πρόκειται για τον (πρώην;) υπεύθυνο επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα με τα σόσιαλ μίντια. Καλός ο πλουραλισμός, αρίστη όμως η δεοντολογία.

Η αλήθεια είναι πως σε ό,τι αφορά το ύφος της αντιπολίτευσης, οι δημοσιογράφοι αποκαλύπτονται πολύ οξύτεροι των πολιτικών. Την ώρα που στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εξαίρουν υπουργούς για τη «δημιουργική και θετική τους διάθεση», αντιπολιτευόμενες εφημερίδες μιλούν για «σκληρό δεξιό νεοφιλελευθερισμό» (ένας χαρακτηρισμός παντός καιρού) και «άρωμα Καρατζαφέρη» (ναι, του αρχηγού του ΛΑΟΣ που παραιτήθηκε μετά τις τελευταίες ευρωεκλογές λόγω του χαμηλού ποσοστού που έλαβε το κόμμα του).

Αν τέτοιου είδους εκφράσεις όλο και κάποιον ανυποψίαστο αμερικανό αναγνώστη μπορεί να παρασύρουν (στη χώρα εκείνη παρατηρείται άλλωστε εσχάτως μια έφεση προς τον αριστερό λαϊκισμό), αναρωτιέται κανείς πόσο πειστικά ακούγονται στην Ελλάδα όταν διατυπώνονται από τους διαπρύσιους υπερασπιστές της πολιτικής που εφαρμόστηκε την τελευταία τετραετία από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο λαός ξεχνάει βέβαια γρήγορα. Αλλά τόσο γρήγορα; Δεν πρέπει να του αναγνωριστεί μια υποτυπώδης περίοδος χάριτος;

Η καλύτερη απάντηση στην τερατολογία, ιδιαίτερα σε περιόδους καύσωνα, είναι πάντα το χιούμορ. Ας το έχει υπόψη του ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, ο Κωνσταντίνος Ζούλας, που μέσα στον γενικό χαμό είχε να αντιμετωπίσει αυτές τις ημέρες και την αμηχανία που προκαλούν πάντα τα άτιμα τα πεντηκοστά γενέθλια (για να μη μιλήσω για τα εξηκοστά). Ολα τα λύνει το χιούμορ, όλες τις νόσους θεραπεύει.