Η ευθύνη της ελληνικής ιστορικής επιστήμης

Κύριε Διευθυντά,
Στο βιβλίο του «Ακρως Απόρρητο – Ειδικού Χειρισμού», Λιβάνης 2008, σ. 84, ο Χρήστος Γ. Ζαχαράκις, πρώην πρέσβης της Ελλάδας στη Λευκωσία, γράφει ότι από το 1959 ο Μεντερές είχε πει στον Καραμανλή ότι ήξερε πως η Ενωση ήταν αναπόφευκτη αλλά προσπαθούσε να κάνει ό,τι μπορεί για τα συμφέροντα της πατρίδας του.

Η διερεύνηση των λόγων για την κατάληξη του αγώνα της ΕΟΚΑ στις Συμφωνίες της Ζυρίχης, δηλαδή στην κυπριακή «ανεξαρτησία», χάνει κάθε ενδιαφέρον πλην εκείνου της ακαδημαϊκής, ιστορικής έρευνας, μπροστά στο μέγα γεγονός της ντε φάκτο Ενωσης της Κύπρου με την Ελλάδα διά της συγκρότησης της ελληνικής Μεραρχίας και της Εθνικής Φρουράς στην Κύπρο, το 1964.

Οπως μαρτυρά ο Νικόλαος Κουτσούκαλης (συνέντευξη στην «Εστία» 9, 10 και 11 Ιανουαρίου 2016), ιδιαίτερος γραμματέας τού τότε υπουργού Αμυνας της Ελλάδας Πέτρου Γαρουφαλιά, η έλευση στην Κύπρο της ελληνικής Μεραρχίας πραγματοποιήθηκε σε συνεννόηση με τις κεφαλές του ΝΑΤΟ, τον Υπουργό Εθνικής Αμυνας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας von Hassel και τον Υπουργό Αμυνας των ΗΠΑ, Robert McNamara. Αντίσταση εναντίον της Ενωσης εκείνη την εποχή ασκούσε το ΑΚΕΛ με συμπαραστάτη τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο με κύριο, κοινό και κουτοπόνηρο σύνθημα το «Ενωσις ναι, ΝΑΤΟ όχι», το οποίο μόνο αφελείς μπορούσαν να πιστέψουν και μόνο υπερόπτες και ψευδοπατριώτες μπορούσαν να υιοθετήσουν. Οκτώβρη του 1964 έλεγε ακριβώς αυτό ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος στον κατάπληκτο Αναστάση Πεπονή: Και βέβαια θέλουμε την Ενωση, όμως να μην ανήκουμε στο ΝΑΤΟ!! (Αναστάση Πεπονή «Τα γεγονότα και τα πρόσωπα», Λιβάνης 2002, σελίδα 89).

Με την Ελλάδα στρατιωτικά κυρίαρχη στην Κύπρο, άρχισαν στη Γενεύη, στις 9 Ιουλίου 1964, συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με μεσολαβητή τον πρώην Υπ. Εξ. των ΗΠΑ και έναν εκ των κορυφαίων της αμερικανικής διπλωματίας, τον Ντην Ατσεσον, με θέμα την Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα με αντάλλαγμα κάποιες εδαφικές παραχωρήσεις στην Τουρκία.

Τη μαρτυρία του δημοσιογράφου του «Observer», πρώην γραμματέα του βασιλιά Κων/νου, Philip Dean ή Γεράσιμου Τσιγάντες, αργότερα γερουσιαστή των Φιλελευθέρων στον Καναδά (διορίστηκε από τον Τρουντώ), ότι κατά συμβουλή του Ρόμπερτ Κέννεντυ εργοδότησε τον Ντην Ατσεσον την Ανοιξη του 1964 ως Νομικό Σύμβουλο της Ελλάδας, δεν δείχνει κανείς νεοέλλην ιστορικός επιστήμων διάθεση να διερευνήσει.

Τη μαρτυρία δίνει ο ίδιος ο Τσιγάντες (Philip Dean) στο βιβλίο του «I should have died», Atheneum, New York 1977, σελίδες 110-111. Εκεί περιγράφει, ανάμεσα σε άλλα, την αποστολή που του ανάθεσε ο Γεώργιος Παπανδρέου (τον οποίο συμβούλευσε ο πρίγκιπας Φίλιππος της Αγγλίας) να εργοδοτήσει στις ΗΠΑ έναν κατάλληλο άνθρωπο (τον Ντην Ατσεσον τελικά) που θα μπορούσε να μιλήσει στον Πρόεδρο Λύντον Τζόνσον υπέρ των ελληνικών συμφερόντων.

Στις 9 Ιουλίου 1964, διορισμένος από τον Τζόνσον ο Ατσεσον, πρότεινε στους Τούρκους εκείνο που δεν μπορούσε να τους δώσει, αλλά που θα τους οδηγούσε σε τέτοια αδιαλλαξία ώστε στο τέλος να μπορούσε να γίνει η Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα άνευ ουδεμιάς εδαφικής παραχωρήσεως στην Τουρκία.

Αφού η Ελλάδα (Δημήτριος Νικολαρεΐζης) απέρριψε, ως ανεμένετο, κατηγορηματικά εκείνη την πρώτη «πρόταση» Ατσεσον, προτείνοντας η ίδια άλλα, ο Ατσεσον επανήλθε εξοργίζοντας στο απροχώρητο τους Τούρκους προτείνοντάς τους τώρα βάση μόνο 5% εδάφους της Κύπρου με ενοίκιο για… 50 χρόνια!

Εννοείται ότι εδώ δεν περιγράφονται στις λεπτομέρειές τους όλες οι συζητήσεις αλλά αναφέρονται μόνο οι επικεφαλίδες.

Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι στις 19 Αυγούστου 1964 ο βασιλιάς της Ελλάδος Κων/νος, ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Παναγιώτης Κανελλόπουλος, οι υπουργοί Αμυνας και Εξωτερικών, Γαρουφαλιάς και Κωστόπουλος, αφού συνόψισαν την κατάσταση σχετικά με τις αμερικανικές και τουρκικές θέσεις, το ισοζύγιο δυνάμεων κ.ά., αποφάσισαν ότι εκείνη ήταν η στιγμή που μπορούσε να πραγματοποιηθεί η Ενωση Κύπρου – Ελλάδος. Ηταν η τελευταία φορά που όλη η Ελλάδα, με όλες της τις δυνάμεις αποφάσιζε να διεκδικήσει δυναμικά τα εθνικά δίκαια και την ελευθερία της Κύπρου.

Την επομένη το πρωί, 20 Αυγούστου 1964, ο Πέτρος Γαρουφαλιάς βρισκόταν στη Λευκωσία και μετέφερε την πρόταση στον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, παρόντων του υπουργού Αμυνας της Κύπρου Πολύκαρπου Γιωρκάτζη, του υπουργού Εξωτερικών Σπύρου Κυπριανού κ.ά. Ακολούθησε γενικός ενθουσιασμός, πλην του Αρχιεπισκόπου, ο οποίος απέρριψε την πρόταση την επομένη 21 Αυγούστου 1964 κι εξαπέστειλε πίσω άπρακτο τον Γαρουφαλιά γυρίζοντας την πλάτη στην Ελλάδα.

Η δικαιολογία του Μακαρίου, όπως την αποκάλυψε επίσημα ο ίδιος στον Κρανιδιώτη (ανεπίσημα την διέδιδε ο ίδιος μαζί με το ΑΚΕΛ όπου μπορούσαν) ήταν ότι επρόκειτο για «συμπαιγνία» Ελλάδας – ΗΠΑ για επιβολή της διχοτόμησης (Νίκου Κρανιδιώτη, «Ανοχύρωτη Πολιτεία», Εστία 1985, Πρώτος τόμος, σ. 228).

Ο Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κατηγορούσε τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας Γεώργιο Παπανδρέου, τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Ελληνικό Στρατό, συλλήβδην όλη την Ελλάδα, ότι συνωμοτούσε με τους Αμερικανούς σε βάρος της Κύπρου!

Η εκδοχή αυτή, ότι ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος «αντιστάθηκε» σε μια ελληνοαμερικανική «συνωμοσία» σε βάρος της Κύπρου παραμένει εδραιωμένη και αδιερεύνητη από την ελληνική ιστορική επιστήμη μέχρι σήμερα.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες ανάμιξης του ψέματος και της αλήθειας, του μύθου με την πραγματικότητα, που μόνο προσωπικά και κομματικά συμφέροντα υπηρετούν, αναμένεται να ορθοποδήσει ξανά ο ελληνισμός και με αυτογνωσία, φιλοπατρία και εντιμότητα να αντιμετωπίσει με επιτυχία τον ογκούμενο εις βάρος του ισλαμικό νεο-οθωμανισμό.

Ας βγει πρώτη μπροστά, με σοβαρότητα και ευθύνη η ιστορική επιστήμη, να φωτίσει τεκμηριωμένα τα γεγονότα και να μας απαλλάξει από τις φαντασιώσεις «αντίστασης» και τους απατεώνες που τις καλλιέργησαν σε βάρος της συνοχής του έθνους, υπέρ μόνο του δικού τους, ατομικού συμφέροντος.
Αντης Ροδίτης

Αντιμετωπίζοντας ακραία καιρικά φαινόμενα
Κύριε Διευθυντά,
Η διαχείριση ακραίων καιρικών φαινομένων προσωπικά με απασχολούσε από το 2007 και παρ’ όλο που είχα φύγει από τις τάξεις του Πυροσβεστικού Σώματος άρχισα να ασχολούμαι γιατί έβλεπα ότι όλο και πιο συχνά είχαμε τέτοιου είδους φαινόμενα στον ελλαδικό χώρο…

Από ό,τι μπορώ να θυμηθώ ακραία καιρικά φαινόμενα στη χώρα μας είχαμε το 2007 στην Ηλεία, το 2017 στη Μάνδρα Αττικής, το 2018 στο Μάτι Αττικής και το 2019 στη Χαλκιδική. Κάποιοι από εμάς προσπαθούμε να δώσουμε μια εξήγηση στο ακραίο καιρικό φαινόμενο, χωρίς βέβαια να το περιγράφουμε απόλυτα. Στη συνέχεια θα προσπαθήσω να περιγράψω το φαινόμενο όσο πιο απλά μπορώ για να γίνω κατανοητός σε όλους.

Τι είναι το ακραίο καιρικό φαινόμενο και ποια τα χαρακτηριστικά του; Είναι αυτό που ενώ προβλέπεται από τη Μετεωρολογική Υπηρεσία, δεν μπορεί να προσδιοριστεί το μέγεθος και η χρονική στιγμή της κορύφωσής του, αλλά ούτε και το ακριβές σημείο της εκδήλωσής του, με αλλά λόγια πρόκειται για το φαινόμενο που καταρρέουν οι δομές και υποδομές κατά την εκδήλωσή του.

Τι έχει ως αποτέλεσμα; Τον αιφνιδιασμό των πάντων, μεγάλες καταστροφές και θύματα που δεν μπορούν να συγκριθούν με οποιαδήποτε άλλη θεομηνία.

Διαχείριση της κρίσης: Τεράστιο κεφάλαιο. Ολοι οι εμπλεκόμενοι θα πρέπει να έχουν σχέδια και μνημόνια εμπλοκής, επειδή όμως οι ενέργειες γίνονται αφού συντελεστεί η όποια καταστροφή προκύπτουν ενέργειες που πρέπει να αυτοσχεδιάζονται.

Η πρόληψη είναι πολύ δύσκολη, εξαρτάται και από το φαινόμενο και αυτό όπως είπαμε παραπάνω έχει πολλές παραμέτρους με βασικότερη τη διάρκειά του.

Επειδή διαβάζω, αλλά και ακούω για εκκένωση κάποιων χώρων (περιοχών, πόλεων, οικισμών και άλλων) δυστυχώς δεν αναφέρονται σε πολύ βασικά θέματα, όπως πότε θα γίνει η ανακοίνωση της εκκένωσης, ο χώρος που θα γίνει η συγκέντρωση και ο χρόνος διάρκειας αυτής. Ολα αυτά περιγράφονται με λεπτομέρειες στο πόνημα που έχω γράψει «Εκκένωση Χώρων» και είναι στη διαδικασία της έκδοσης.

Βασικό επίσης για όλα τα παραπάνω είναι ο συντονισμός των δυνάμεων να γίνονται από ένα πρόσωπο με μεγάλη εμπειρία σε τέτοια συμβάντα, άμεση επέμβαση, αποτελεσματικότητα των ενεργειών και πολλά άλλα τα οποία είναι πιο εξειδικευμένα θέματα και θα σταματήσω εδώ.
Ιωάννης Ζαχίλας
Αντιστράτηγος ΠΣ ε.α.