Ενας προπονητής μέσα από τις γραμμές

Δεν ήταν η μπάντα που έπαιξε τα πάντα, όπως ο Γκιγέρμε. Δεν καθάρισε την μπουγάδα της πρόκρισης, όπως ο Μιγκέλ Ανχελ Γκερέρο. Δεν έμεινε στο γήπεδο καν ως το φινάλε, καθώς πολύ λογικά – για την εποχή και όχι μόνο – ο Πέδρο Μαρτίνς τον απέσυρε στο 65′ θέλοντας να αλλάξει σχηματισμό αλλά και ταχύτητα αντίδρασης στο transition που έρχονταν. Παρά ταύτα; Ο Ματιέ Βαλμπουενά έδειξε πως ξέρει να κρατά τον λόγο του. Εκείνη την «εγώ σας στέρησα μια πρόκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ το 2012, εγώ θα τη φέρω πίσω» ατάκα του προς τη διοίκηση του Ολυμπιακού, το απόγευμα των υπογραφών, μια χαρά την υπερασπίστηκε την Τρίτη. Στον πρώτο καλοκαιρινό τελικό με την Πλζεν. Ακολουθούν και οι επόμενοι.

Μια δική του εκτέλεση κόρνερ αποτέλεσε την ασίστ για το 1-0. Και με έναν τρόπο από εκεί ξεκίνησαν όλα για το ταξίδι στην Πόλη του. Για τον επόμενο αντίπαλο. Την επόμενη πρόκληση στον δρόμο για τα αστέρια. Τέλος λοιπόν η Βικτόρια του Πλζεν. Σειρά τώρα η Μπασακσεχίρ. Το νέο εμπόδιο, αυτή τη φορά με φόντο την πρόκριση στα πλέι οφ του Τσάμπιονς Λιγκ. Τετάρτη βράδυ η πρώτη πράξη του «δράματος» σε ένα ζευγάρι που πραγματικά μοιάζει και αυτό να ξεκινά από το 50%-50%. Και αν κάποιος ξέρει καλά τα κατατόπια της Πόλης, αλλά και τα όποια μυστικά του τουρκικού ποδοσφαίρου, φυσικά αυτός είναι ο γάλλος σταρ των Ερυθρολεύκων. Μια διετία πέρασε εκεί. Τον έμαθαν καλά (και τον αποθέωσαν), τους έμαθε καλά και εκείνος. Και αυτή είναι μια λεπτομέρεια που όσο και αν δεν της φαίνεται μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο για την επόμενη πρόκριση.

Παίκτης-οικονομία

Ο Βαλμπουενά στα 35 του είναι κάτι σαν προπονητής στο γήπεδο. Κάποιος που δεν χαρίζει ούτε βήμα παραπάνω δίχως λόγο στο χορτάρι. Ο τρόπος που στέκεται και κυρίως ο τρόπος που διαβάζοντας τον αντίπαλο ανοίγει το κεφάλαιο της δημιουργίας είναι πραγματικά ιδιαίτερος. Δεν είναι θεαματικός όπως πριν από μερικά χρόνια στην πατρίδα του με τις φανέλες της Μαρσέιγ και της Λυών. Δεν σπαταλά ενέργεια θέλοντας να… μπιζάρει την κερκίδα. Το παιχνίδι του είναι μεστό. Ουσιαστικό. Και λειτουργικό για το σύνολο. Κάποιος που κάνει καλύτερους τους συμπαίκτες του και μαζί καλύτερη την ομάδα. Αν δεν είχε τραυματιστεί ο Κώστας Φορτούνης πιθανότατα ο ρόλος του θα ήταν διαφορετικός. Ο αρχηγός όμως δεν είναι εδώ. Και αυτή τη χρονική συγκυρία, τη δουλειά του πρέπει να την κάνει ο Γάλλος.

Ευγνώμονες

Στα δύο χρόνια του στην Τουρκία, ο Βαλμπουενά με τα χρώματα της Φενέρ αγωνίστηκε 71 φορές. Ο τρόπος που τον αποχαιρέτησαν οι γείτονες ήταν συγκλονιστικός στο τελευταίο ματς. Και ακόμη πιο ιδιαίτερα τα λόγια τους: «Μας έδειχνες πάντα την αξία της μάχης. Είσαι μέλος της οικογένειάς μας. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ». Ναι, είναι βέβαιο πως κάποιοι φίλοι της Φενέρμπαχτσε στην Πόλη το βράδυ της Τετάρτης θα είναι με τον Ολυμπιακό. Για τα μάτια του… Ματιέ. Για τον δικό τους άνθρωπο. Για τον μεσοεπιθετικό των Ερυθρολεύκων, που είναι βέβαιο πως ήδη άνοιξε μια κουβέντα με τον Πέδρο Μαρτίνς. Για όσα περιμένουν τους Πειραιώτες κόντρα στην Μπασακσεχίρ. Για τον τρόπο παιχνιδιού της τουρκικής ομάδας. Για τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες της. Είναι δώρο για κάθε προπονητή τέτοιοι ποδοσφαιριστές. Οχι μόνο για τις παραστάσεις τους. Αλλά κυρίως για τον τρόπο που κατανοούν το παιχνίδι, άρα αυτομάτως και για τις πληροφορίες που μπορούν να προσφέρουν. Και για το δικό σου μισό γήπεδο, και για το απέναντι. Κάτι σαν δεύτερος προπονητής, με ποδοσφαιρικά παπούτσια.