Αντιπολίτευση (και) στην αντιπολίτευση

Υπό άλλες συνθήκες, ο αγώνας θα είχε ήδη εξελιχθεί σε μονομαχία – η κυβέρνηση της ΝΔ θα ήταν το πρώτο και το μοναδικό μέτωπο αντιπολίτευσης για το Κίνημα Αλλαγής. Αυτήν τη φορά, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά, μιας που ο κεντροαριστερός φορέας κινδυνεύει όχι μόνο από τα δεξιά, αλλά και από τα αριστερά του. Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη πιάσει αθόρυβα δουλειά. Στόχος είναι η ηγεμονία στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και θεωρείται μαθηματικά βέβαιο ότι το φθινόπωρο η ένταση των προσπαθειών ενσωμάτωσης της κεντροαριστερής βάσης θα αυξηθεί. Εκεί, λοιπόν, που κάποτε θα θεωρούνταν φυσιολογικό δύο κόμματα της αντιπολίτευσης να συνεννοούνται μεταξύ τους πριν από τις μεγάλες και κρίσιμες ψηφοφορίες, στο Κίνημα Αλλαγής πρέπει να σκέφτονται διπλά κάθε τέτοια συνεννόηση. Γιατί αυτή, όσο αθώα κι αν φαίνεται, μπορεί να κρύβει μέσα της την υπόσχεση για στρατηγική συνεργασία.

Η Φώφη Γεννηματά έχει ξεκαθαρίσει την προσήλωσή της στη στρατηγική της αυτόνομης πορείας. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει πως κάθε φορά η κριτική της είναι διπλή: από τη μία, απέναντι στη νέα κυβέρνηση και από την άλλη απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, που, όπως σχολιάζουν τα κεντροαριστερά στελέχη, δείχνει ήδη να ξεχνά πως μόλις πριν από έναν μήνα βρισκόταν στην εξουσία. Στο φορολογικό νομοσχέδιο, για παράδειγμα, η επικεφαλής του Κινήματος Αλλαγής εστίασε στην επιλογή της ΝΔ να αφήσει προς το παρόν στην άκρη τα πρωτογενή πλεονάσματα, όμως παράλληλα θύμισε πως η εξοντωτική φορολογία είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που άσκησε η προηγούμενη κυβέρνηση. Αλλά και στο νομοσχέδιο για το επιτελικό κράτος, καυτηριάζοντας την απόφαση διορισμού των γενικών γραμματέων, η Γεννηματά μίλησε και για την απροθυμία του ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει τον νόμο του 2016, οδηγώντας σε φωτογραφικούς διαγωνισμούς ΑΣΕΠ.

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ. Η σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ θα καθορίσει το επόμενο διάστημα την πορεία του κεντροαριστερού φορέα. Το μεγαλύτερο επιχείρημα της Χαριλάου Τρικούπη, πάντως, για να συνεχίσει να αρνείται τις προσκλήσεις είναι οι διαφορές του κεντροαριστερού φορέα από τον ΣΥΡΙΖΑ. Διαφορές πρωτίστως πολιτικές, όπως φάνηκε πολλές φορές στην προηγούμενη Βουλή, αλλά και πιο πρόσφατα, στον χειρισμό του θέματος του ασύλου. Αλλά και υφολογικές, εξηγούν, φέρνοντας ως πιο τρανό παράδειγμα τον Παύλο Πολάκη. Αυτές οι διαφορές δεν άλλαξαν από τη μια μέρα στην άλλη, όταν ο Αλέξης Τσίπρας εγκατέλειψε το Μέγαρο Μαξίμου – ενώ ακόμα και τα στελέχη που μετακόμισαν προεκλογικά στον ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζονται αν όχι με εχθρότητα, τουλάχιστον με καχυποψία. Η στρατηγική προσέγγισης του ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, είναι πλέον διαφορετική, με την Κουμουνδούρου να ελπίζει πως, αν δεν πείσουν την ίδια τη Γεννηματά, να πείσουν τουλάχιστον τα πιο «αριστερόστροφα» στελέχη εντός του φορέα. Το κλειδί, επομένως, είναι η συμφωνία στο εσωτερικό, πράγμα που ίσως είναι πιο δύσκολο απ’ όσο μοιάζει.

Στην τελευταία συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας η Γεννηματά μίλησε για το τέλος του ετεροπροσδιορισμού της παράταξης: «Δεν μας ενδιαφέρει να είμαστε ούτε πιο κοντά στον έναν, ούτε πιο κοντά στον άλλο, είμαστε κάτι εντελώς διαφορετικό και το τεκμηριώνουμε αυτό καθημερινά, έχουμε δική μας ταυτότητα», επεσήμανε. Η κεντροαριστερή στάση, επομένως, είναι πολιτική. Κρίνοντας «μεταρρυθμιστικά» τη ΝΔ, με προοδευτικές θέσεις στα σημεία που εκείνη εκ των πραγμάτων θα στρίβει δεξιά, δείχνει στίγμα αντιβάρου. Και η ίδια ακριβώς θέση μπορεί δυνητικά να δώσει στίγμα και απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, που εκτιμούν πως δεν θα μπορεί να συγκρατήσει τις ριζοσπαστικές φωνές του.