Στοά στο μέλλον

Μπορούμε να φαντασθούμε την Αθήνα λίγο πριν από το 1900; Δεν είναι δύσκολο αν αναλογιστούμε πώς γιόρτασαν οι δικές μας γενιές το μιλένιουμ. Μόνο που το σκηνικό της πόλης ήταν, τότε, εντελώς διαφορετικό. Οι παλιές φωτογραφίες δείχνουν πρόβατα στη Βουκουρεστίου και βοσκοτόπια στο Κολωνάκι. Και μπορεί στο Παρίσι, για παράδειγμα, να έχτιζαν τον πύργο του Αϊφελ για να δοξάσουν συμβολικά τη νέα εποχή που ήταν προ των πυλών αλλά για την Αθήνα μας το μεγάλο στοίχημα ήταν να γίνει από μια βαλκανική «επαρχιακή» πόλη, μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Μέσα σε αυτό πλαίσιο γενικής αναμόρφωσης και ανοικοδόμησης μπήκαν τα θεμέλια ή επισπεύτηκε η αποπεράτωση κτιρίων που αν σήμερα, 120 αργότερα, παρέμεναν «ζωντανά» το αστικό τοπίο θα ήταν εντελώς διαφορετικό.

Τότε περίπου ξεκίνησε, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Μαρούδη, η ανέγερση κτιρίου σε οικόπεδο επί της Σταδίου ανάμεσα στην οδό Αρσάκη και την προέκταση της οδού Πινακωτών όπως λεγόταν τότε η Χαριλάου Τρικούπη. Τα σχέδια προέβλεπαν καταστήματα στο ισόγειο και δύο ορόφους για τη στέγαση εξωτερικών σχολείων της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, δηλαδή του Αρσακείου και του Τοσιτσείου. Την πρόσοψη μάλιστα του κτιρίου αναμόρφωσε λίγα χρόνια μετά ο Ερνέστος Τσίλλερ. Η μεγάλη νουβοτέ για την εποχή όμως ήταν η δημιουργία, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, μίας στοάς με καταστήματα. Η οποία έγινε και με γυάλινο θόλο μάλιστα που αφήνει το φως να διαχέεται στον χώρο. Είναι η στοά Αρσακείου, γνωστή και ως στοά Ορφέα λόγω του μεγάλου κινηματογράφου που κτίσθηκε εκεί το 1937.

Η μεγάλη περιπέτεια της Αθήνας που έγινε αφορμή να μαραζώσει το κέντρο της τα τελευταία χρόνια, καταδίκασε σε παρακμή και τη στοά Αρσακείου όπως και ολόκληρο το κτιριακό συγκρότημα. Τώρα όμως ετοιμάζεται να μπει σε μια νέα περίοδο ακμής ύστερα από τη συμφωνία της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας – που εκπροσωπείται από τον πρόεδρό της Γιώργο Μπαμπινιώτη – και του Αρη Κεφαλογιάννη, διαχειριστή και νόμιμου εκπρόσωπου της εκμισθώτριας εταιρείας «LEGENDARY FOOD IKE». Το ακίνητο μισθώνεται για 35 χρόνια και πρόκειται να μετατραπεί σε ένα σύγχρονο κέντρο της ελληνικής διατροφής. Ενας πολυχώρος που θα αναδείξει το γαστρονομικό μας πλούτο, τα επώνυμα τοπικά προϊόντα και τους παραγωγούς από όλη τη χώρα. Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που αμφιβάλει ότι πρόκειται για ένα είδος πολιτισμού;

Από τη θάλασσα για τη θάλασσα

Μια μικρή γοργόνα. Που δεν φοβάται τα βάθη της θάλασσας αλλά φοβάται να ζει μια «ρηχή» ζωή. Μια τέτοια γοργόνα φαίνεται ότι τρύπωσε μια νύχτα πριν από λίγα χρόνια στα όνειρα της Ντόρας Παϊσίδου. Μίας γυναίκας με ανησυχίες που, έχοντας δουλέψει ως φαρμακοποιός αλλά και νηπιαγωγός, το μόνο που δεν περνούσε από το μυαλό της ήταν να ασχοληθεί με τη μόδα. Δεν είχε όμως άλλο τρόπο να εκφράσει μια υπερβατική σχέση που είχε με τη θάλασσα, πιο συγκεκριμένα με τα τοπία της.

Ο βυθός αλλά και η επιφάνεια της θάλασσας, τα παλλόμενα χρώματά της που αλλάζουν τόνους και φωτεινότητα ανάλογα με τον κυματισμό και την ώρα της ημέρας, οι σχηματισμοί του νερού που διαρκώς μεταβάλλονται, την ενέπνευσαν για να δημιουργήσει σχέδια που αποτύπωσε πάνω σε ιδιαίτερα υφάσματα από 100% φυσικές ίνες. Στην αρχή ίσως κάποιος να μην καταλάβει τι «διηγούνται» αυτά τα αφηρημένα σχέδια. Κοιτάζοντάς τα όμως καλά ανακαλύπτει λεπτομέρειες από τα πολλά «πρόσωπα» της θάλασσας.

Η Ντόρα Παϊσίδου έκανε με τα υφάσματά της καλοκαιρινά ρούχα – δεν έχει χειμερινή σεζόν αφού δεν θεωρεί τον εαυτό της σχεδιάστρια μόδας – και ονόμασε το brand της Sea Through διότι περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Ρούχα «μέσα από τη θάλασσα». Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις μάλιστα γυρίζει, κατά κάποιον τρόπο, στη θάλασσα αφού προσφέρεται σε οργανώσεις που φροντίζουν για την καθαριότητα όχι μόνο των ακτών αλλά και του βυθού. Προσφάτα ξεκίνησε και τη συνεργασία της με τo «Δίκτυο Συνεργασίας για το Θαλάσσιο Περιβάλλον» μια πρωτοβουλία του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αθανασίου Κ. Λασκαρίδη, που δραστηριοποιείται στην προστασία των θαλασσών αλλά και στην ευαισθητοποίηση του κοινού.

Η παραλία της Μαβίλη

Κυκλάδες με θέα στον Λυκαβηττό; Πώς ή μάλλον πού γίνεται αυτό; Γίνεται στην ταράτσα του ξενοδοχείου Alexandros, στην πλατεία Μαβίλη όπου μια σοφά σχεδιασμένη πισίνα, η άμμος που την περιβάλλει, η πέργκολα με τη βουκαμβίλια, οι ξαπλώστρες και οι άλλες λεπτομέρειες του «σκηνικού» σου δίνουν την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο νησί των Κυκλάδων. Για μια ώρα ή για μια ολόκληρη μέρα. Αλλωστε και οι διακοπές, στην εποχή μας, μια ψευδαίσθηση δεν είναι;

Μαίρη Χριστοφίδη,
φωτογράφος

Τι μου αρέσει στην Αθήνα

Γεννήθηκα στην Κύπρο κι όταν οι επαγγελματικές δραστηριότητες του συζύγου μου μας έδιναν τις επιλογές να εγκατασταθούμε Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Σιγκαπούρη, διαλέξαμε την Αθήνα. Την Αθήνα του Μάνου και του Μίκη, αυτή την άναρχα κτισμένη αλλά μαγευτική πόλη με το «Αβατο των Εξαρχείων» όπου είναι και το εργαστήρι μου, το «κυριλέ» Κολωνάκι και την αγέραστη Ακρόπολη. Την ξάγρυπνη πόλη που ανά πάσα στιγμή μπορείς να βρεις το καλό φαγητό, να διαλέξεις μια καλή θεατρική παράσταση, να βρεθείς με τους φίλους σου γύρω από ένα τραπέζι. Η Αθήνα με την άναρχη δόμηση, το συγκοινωνιακό κομφούζιο, τους φωνακλάδες κατοίκους της είναι μια απωθητική και ταυτόχρονα αγαπησιάρικη πόλη. Ο Επιτάφιος στην Πλάκα, οι μουσικές στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής και του Ιδρύματος Νιάρχου, το Ηρώδειο και το Ελληνικό Φεστιβάλ είναι στιγμές ανεπανάληπτες που δεν μπορείς να τις βρεις πουθενά αλλού.

Αγάπα την Αθήνα με τα ελαττώματά της.